The melody of me

Sessiz muzik, gozsuz sozler

3.5.09

Lisede bile degilim, daha yasim 14, bana sorsaniz cok buyugum, fakat elbette ufacik tefecigim. Teoman konserine gitmisim ve sonrasinda birkac sene boyunca surecek Teoman hayranligina kapilmisim. Henuz sadece ilk iki albumu var, derken iki album daha surecek bir maceranin icinde buluyorum kendimi.

Roportajlarini takip etmek icin paralari gubidik dergiler de dahil olmak uzere dergilere yatiriyorum. Bir tur kendisini anlama surecindeyim sanirim.

Bir roportajinda, "New York icin Lou Reed neyse, Istanbul icin de ben oyle olmak istiyorum" deyip bir sehirle ozdeslesme fikrini aklima ilk defa sokmus, fakat benim Istanbul hayallerimin gerceklesmemesi ile paralel olarak, hem Teoman defterini hem de Istanbul'u bir kapali kutuya tikiyorum.

Gel zaman git zaman...

Ve yillardir ne Teoman'dan tat aldim, ne Istanbul'dan. Sanki ikisi de ayni zamanlarda kendisini tuketme egilimine girmis ve ben hep o kaostan kacmaya calismisim hayatimda.

Fakat ne zaman Teoman'i hatirlamak istesem, eski gunlerin hatrina, ilk iki albumunden sarkilar dinleyip hala ayni tadi, zevki, coskuyu ve zenginligi yakaladigimi saskinlikla fark ediyordum, her seferinde, aslinda ne kadar sairane bir tonu oldugunu ve o tonu ne zaman, nasil, neden kaybettigini sorgulayarak.

Bilirim, cok okumus bir insandir, roportajlardan da anladigim kadariyla bos da degildir, ama 3. albumden itibaren sanki hep fazla yalniz kalmis da, ilgi istemis insanlardan, sonra giderek gordugu ilgiden sikilmis, ama ilgisiz de kalamamis, kalmayi istemis, yine de kacamamis bir insan goruntusu cizmisti Teoman bende. "Nereye kadar gidecek bakalim?" diyip izlemistim hep sessizce, ve bugun "Iyi olmadi, buyuk ihtimalle son albumum." diyerek beni sasirtmadi. Zaten bu kadar acik ve net kendisini elestirebilecek nadir insanlardandir kendisi benim icin.

Son albumunde, nihayet Teoman ilk iki albumdeki gibi pek cok sey anlatmak istiyor, fakat kelimelerini yitirmis gibi sanki. Son 2 albumunde suren, melodi yitimi de devam etmis. Fakat eski Teoman'dan kalan bir sey var bu albumde, populerlik kaygisi gitmis, ilgi istemiyor Teoman, kendisi olmak istiyor. Kendisini yasatmak istiyor, cabaliyor, ama kendini bulamiyor. Hala.

Yaslilik degil, kuraklik. Kalici midir, bilinmez.

Yine de, 'son albumum' yazisi, icimde bir uzuntu yaratmadi degil. Sanki o eski Teoman'i bir gun gorebilirmisiz de o sansimizi yitirecekmisiz gibi.

Bekleyip gorucez, kim nasil nerede, yeniden.

Etiketler: teoman

0 ayan beyan fikir belirtilmiş

Kutuphane hezeyanlari

24.4.09

Bizim kutuphane 30 Mayis'a kadar 24 saat acik. Fazlasi ile yararli ve ayni zamanda hep beraber zaman oldurmemize yararli olan bir araca donusmus durumda kendisi. Calismak isteyene firsattan fazlasini sunmuyor. Benim gibi, Orkid kadini ve Nivea kadini imgeleri ile buyumus, tuketim kulturu insani icin, konserime de giderim, odevimi de yazarim, sinavima da calisirim demekten ote bir faydasi yok. Zira, 11-18 arasi yuksek lisans ogrencileri icin ayrilan odada, sonra konserde, sonra 23.30dan sonra kutuphanede olmak suretiyle sizofren hayatlar yasama pesinde hizla kendimi kaptirdim.

O degil de, Lloyd diye bolca seslendigimiz bir Camera Obscura konserini de geri de biraktim. Oldukca hostu. Kendisi buralara geldigimden beri gittigim ilk konser sayilabilir. Bundan gayri, tesadufi karsilasmalara sebep olmasi nedeniyle de ayri bir oneme sahip.

Yine de, Lloyd, bundan sonra oklari sen atsan diyorum. Cupid epey bunadi, oklar karisti, biz karistik.

Kutuphane demisken, burada insanlar cok garip seyler gozlemleyebiliyor. Sanirim, UCL, University of London bunyesindeki en inek ogrencilerin bulundugu okul. Yanlis anlasilmasin, kimseleri asagilamiyorum, fakat gece 12'de bile kutuphanede yer bulmakta zorlanmam sonucunda bu kaniya vardim. Hatta Londra'nin inanilmaz sicak ve gunesli oldugu bir Pazar gunu bile insan kutuphanede yer bulamiyorsa, inek tanimlamasindan daha ote bir sey bulamiyorum ben.

Bunun haricinde, bizim koyun delisi gibi belledigimiz bir Hukuk birinci sinif ogrencisi mevcut ki, kendisi kutuphanenin ortasinda yok yere gayet yuksek sesle gulmek, oturdugu yerlerde iki dakikadan fazla duramamak gibi ozelliklere sahip. Korkuyoruz kendisinden. Bir de Rusca-Ingilizce sozluk okuyup gulen bir eleman vardi, ona girmeyeyim hic.

Bu gecelerin boyle delice, multiaktif, deli divane anlamlari var kisacasi. Bunu da ozleyecegimiz bunlerin pek yakin olmasi, ne yazik!

Etiketler: kutuphane

0 ayan beyan fikir belirtilmiş

Too many guys think I'm a concept, or I complete them, or I'm gonna make them alive.

22.4.09

Insanin derdinin boyunu asmasi, asan derdin icte hapsolmasi, bir telefon uzakliginin asilamayacak kadar uzak olmasi, hayatin nice cilvelerinden bir kacidir, galiba.

Hayatimda saglamaya calistigim sey, hep iletisim oldu, karsiliklilik ilkesi cercevesinde. Bir keresinde eski bir erkek arkadasim, "Sen iletisime inaniyorsun, ben inanmiyorum, aramizdaki fark bu." demisti. Ben en iletisime inanmadigim donemde bile, susup icten ice aci cekmektense, oturup konusmayi, elimde somut bir seyler olmasini tercih ettim. Hayatimin bir yerinden sonra da, her konusmasindan sonra, "acaba ne demek istedi" ikilemlerine beni mahkum eden kisileri hayatimdan cikardim, gonullu veya gonulsuzce.

Fakat hayatimda kendimi bu kadar icinden cikilmaz bir durumda bulmamistim sanirim. Agzimi acsam dert, acmasam dert. Bencilce kendimi dusunmek ile, bensizce baskalarini dusunmek arasinda gidip geldigim su gunlerde, kalbimin sesi, beynimin sesi ve bir de susmak bilmeyen vicdanim bana fazla agir geliyor.

Halbuki, onumde koca koca teoriler var tartismam gereken. Fikirlerim de var, fakat beynimin bir yarisi otekisinin sesini bastiriyor, kendimi takipsiz dusuncelerin pesinde ayri boyutlarda buluyorum.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind'da Clementine'i isyan ettiren ilahlastirilmis kisiler fikrine bizzat ben de karsi olsam da, hepimiz aslinda biraz Joel gibi, her seye ragmen "I still thought you were gonna save my life... even after that" demeden edemiyoruz. En cok da bizi uzen bu oluyor, cunku kimsede aradigimizi bulamiyoruz.

Gerci benim icin, Eternal Sunshine of the Spotless Mind cok sanatsal kaciyor su anda, ben daha cok Turk filmleri ve Brezilya dizileri dolaylarinda dolasiyorum. Konu uzun, sikici ve gereksiz yere karmasik. Asimetri diz boyu, soylenmeyenler, yanlis anlasilanlar derken, her sey coktan cacik olmus.

Yine de aklima geliyor:

Joel: I can't see anything that I don't like about you.

Clementine: But you will! You know you will think of things. And I'll get bored with you and feel trapped because that's what happens to me.

Joel: Okay

Clementine: Okay

Okay? Nasil tamam olur her sey, tamam oldugunu nasil biliriz? Gitmemiz gereken anla, kalmamiz gereken arasinda, susmamiz ve konusmamiz gereken o kritik dakika arasinda ne gibi farklar var, ben sasirdim artik. Konusmak istedigimde, susuyorum. Bakmak istedigimde, basim onume egik. Baktiklarim, konustuklarim, benden saskin. Durum cikmazda.

Yine de ozlemledigim bir tamamlanmislik duygusu var hep aklimda.

Etiketler: Kafa karışıklığı

0 ayan beyan fikir belirtilmiş

Fairytale gone bad

20.4.09

Bazi gunler yok mudur, o gunun kotu olacagini hic dusunmezsiniz. Guneslidir, enerjiksinizdir. Ayna basinda gecirdiginiz dakikalarin bir anlami vardir sanki. Baskasi icin de degildir, o gun kendinize iyi davrandiginiz gunlerdendir. Hafta basi sendromu yoktur, haftasonunun tadi damaginizda kaldiysa bile.

Derken bir sarkidan mi, bir bakistan mi, sozden mi, bilemeden, icinizden disariya bosaltmak istediginiz aglam istegi yerlesir oturur. Hep mutlu eden melodilerde aglayacak bir ton bulursunuz.

Birisi bana aciklasin, cinsiyetime bulasmadan, nedir bu inisin cikisin kaynagi?

0 ayan beyan fikir belirtilmiş

Sacma ogrenci halleri

16.4.09

Gecenin 3'unde kutuphanede makale okuyorum ayagina gozleri acik uyuyana ne denir? Balik! Hem de en aligindan. Ustelik bu kisi sandalye ve masalari 'gozlerini dinlendirme' sureclerine alet ederken, ne kadar rahatsiz olduklarindan dem vurup sinirleniyorsa, diyecek soz bile bulunmayabilir.

Tum bu sacmaliklardan en cok keyif aldigi sey, makaleleri bitirmek degil, eve sabahin 5'inde gitmesi icin binmesi gereken otobusu 19 dakika beklemesi gerektigini ogrenince 19 dakika boyunca gulmesi ise, bence boyle bir deneyimi tekrarlamamasinda fayda vardir.

Aksi takdirde Turk dilinin sinirlarini epey zorlayan muhabbetlere tanik oluyor Londra.

Etiketler: kutuphane, sabahlamak, uyumak

0 ayan beyan fikir belirtilmiş

Almodovar sarisi

15.4.09

Eger bir gun bir Almodovar filminde, kirmizi, turuncu ve sari tonlarini yesil ve mavilerle dans ederken gormezsem, dunyam tersine donecek demektir. Ya da Almodovar sonrasi icimde bir agirlik, bir yagmur sikintisi hissetmezsem... Kotu olduklarindan degil, aksine cok etkileyici oldugundan. Kadinlar, erkekler ve homoseksuellik arasinda futursuzca gidip geldiginden, oyuncularin karakterlerini tutkuyla fakat gercekci bir sekilde canlandirmasindan.

Son zamanlarda Ispanya'ya, kulturune ve diline fena sardirdim. Vicky, Cristina ve Barcelona'nin bundaki indikator etkisini yok sayamam, fakat ne zaman bu filmden bahsetsem erkeklerden, "Hiii... Trisome degil mi? Anladim ben seni, Bardem falan." tepkisi almam ve lafin agzima tikilmasi canima tak etti dogrusu. Ustelik en Ispanyolundan bile bu tepkiyi gordum ya, erkek dedigin degismiyor azizim. Sanirim Akdeniz civarinda hele hic degismiyor.

Yine de, bu filmleri izledigimde homofobik veya diger cinsel fobilere sahip bir insan olmadigimi gordukce seviniyorum.

Cinsel ozgurlugu elde etmenin yolu pek cok seyden geciyor, muhakkak, fakat ne zaman Almodovar'dan gecse ben hep mutlu oluyorum.

Viva Pedro! Gracias!

Etiketler: Almodovar, film, Ispanya, toplumsal cinsiyet

0 ayan beyan fikir belirtilmiş

tanim

9.4.09

Kendime has bir kontrol saplantim olmasindan kaynaklanacak, pek severim tanim yapmayi. Ilerleyen zamanlarda, bu tanimlarimi bizzat kendim de bozuyor olsam, tanimsiz olmayi sevmem. Tipki nedensiz olmayi sevmedigim gibi. Her seyi tanimlamak gibi superguclerim yoksa da, beynimin onemli bir kismi bu goreve adanmistir diyebilirim.

Fakat konu bu degil, konu benim en sevdigim iki alandaki (muzik ve tanimlama) son zamanlarda fark ettigim bir eksiklik, beceriksizlikle ilgili. Bilindigi uzere 'indie' diye bir muzik turumuz var ve bu muzik genre'ina girdigini soyleyen sayisiz grubumuz. Yakin zamanlarda, muzik ile daha derinden hasir nesir olmaya karar vermis olmamla ilgili olabilir, indie muzik yaptigini bildigim gruplar haricinde, kimi bu grubu koyacagimi bilememenin huzursuzlugu kaplamisti icimi.

Turk muzigi dedigimiz sey, popcular ve rockcular arasinda bir soguk savas yasayageldiginden olsa gerek, alt kategoriler konusunda her daim suphelerim vardi. Ama bluesu rocktan, jazzdan rahat rahat ayirdedebiliyorum. Metali hard rockla karistirmam. Gelin gorun ki, nedir bu indie deseler, hickiriklara bogularak bilmiyorum diye aglayabilirim. Gercekten de aradaki fark konusunda pek cahilim.

Derken bugun fark ettim ki, zaten indie de cok farkli muzikleri icinde bulundurabilen, indie rock/indie pop/indie folk gibi kendi icinde ayrisan bir alanmis. Bir de baktim ki rock ve folk dallarinda bir hayli indie dinleyen bir insanmisim. Vay anasini, demeden edemedim.

Fakat okuduklarima ragmen hala, birisi bu sence indie mi degil mi dese cevap veremem herhalde.

Derken 6:45in bir yazisi aklima geldi indie ile ilgili. O yazidan, baska bir yaziyi referans vereyim, karisik kafalara belki yarari dokunur: http://pitchfork.com/features/articles/6176-twee-as-fuck/

Simdi bakinca, dinledigim her seyi indie icine koymak mumkun gibi geliyor. Pek bagimsiz hissettim kendimi bir anda, oyleyse indie!

Etiketler: indie

0 ayan beyan fikir belirtilmiş

dusundum dusumden ayri kaldim

4.4.09

Sibel Alas, Adam sarkisini soylerken, kucucuk bir cocuktum. Yil 95. Yas 10. Sadece taklit edilebilecek empati yetenegi sayesinde yasanan cocukluk romantizmi var deneyimler hanesinde. O zamanki cocuk aklimla bile, sarkinin kalitesini, klibinin basarisini kavramisim, o kadar kavramisim ki, her bir goruntusunu hatirliyorum klibinin. O kadar unutmamisim, o kadar icime islemis ki, gunlerdir bu sarki ile uyaniyorum. Arada bir Elvis Costello-I want you ve Camera Obscura-Hands up baby'e takiliyorum, kabul. Fakat Ally McBeal gibi fon muzigi kategorisine yukselttim bu sarkiyi.

Gunlerdir abuk subuk ruyalar goruyorum, arkadaslarimla konusuyorum. Guluyoruz. Planlar yapiyoruz. Fakat oldugum yerden ayrilamiyorum.

Dusunuyorum, dusunuyorum. Hicbir sey istedigim gibi olmuyor. Istediklerimin olmamasina alistimsa da, bu sefer pek zor geldi kabul etmek bunu. "Keske o ben olsaydim dedigim..." kadinlar, yagmuru ozledim, bilir misiniz yagmur ozleminin nasil bir sey oldugunu. Onun ferahlatici hissini ozledim. O kadar ozledim ki, onun dusuncesi yoklugundan daha cok kavuruyor.

Derken ayni baslik altinda Cemal Sureya'ya denk geliyorum:

Adam şapkasına rastladı sokakta

Kimbilir kimin şapkası

Adam ne yapıp yapıp hatırladı

Bir kadın hatırladı sonuna kadar beyaz

Bir kadın açtı pencereyi sonuna kadar

Bir kadın kimbilir kimin karısı

Adam ne yapıp yapıp hatırladı.

Yıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda

Çünkü biraz evvel yağmur yağmıştı

Adam bulut gibiydi, hatırladı

Adamın ayaklarının altında

Yıldızların yıldız olduğu vardı

Adam yıldızlara basa basa yürüdü

Çünkü biraz önce yağmur yağmıştı.

Yine Cemal Sureya soyle bir seyler de demis ki, Voodoo Girl'u kendime atfetmeyi kestigimden beri, yerini bununla doldurmusumdur:

Sen el kadar bir kadınsındır

Sabahlara kadar beyaz ve kirpikli

Bazı ağaçlara kapı komşu

Bazı çiçeklerin andırdığı

İş bu kadarla bitse iyi

Bir insan edinmişsindir kendine

Bir şarkı edinmişsindir, bir umut

Güzelsindir de oldukça, çocuksundur da

Saçlarınla beraber penceredeyken

Tum bunlar arasinda gidip gelirken ben, Adam sarkisinin baslangici hic gitmiyor aklimdan:

Sevipte söyleyemediğim şarkılar var,

Bir dizesini asla hatırlayamadığım şiirler,

Keşke, keşke o ben olsaydım dediğim

Hikaye kadınları,

Düşlerim var.

Uyandığımda yanlızca başını hatırladıgım

Ve asla sonuna kadar görmeyi beceremediğim,

Bir adam var düşümde, tam dokunacakken uyandırıldığım

Bir adam.

Sonumuzun ne olacağını hiç öğrenemediğim

Düşümde bir adam var. benimmi bilemediğim

Bir adam var diyorum, düşünüp düşümden ayrı kaldığım

Klipteki gibi uyandigimda ayagimda kirmizi boyalar gormek istiyorum. Tipki klipteki gibi, siyah kedime sarilip sarabimi icebilmek, oylece uyuyabilmek istiyorum. Uyandigimda ise cizdigim tablonun icinde kaybolmak.

Etiketler: 90'lar Turk Pop Muzigi, Adam, Cemal Sureya, Sibel Alas

0 ayan beyan fikir belirtilmiş

Bunyede olusan Friends etkisi

2.4.09

Yakin zamanlarda gunde milyonlarca Friends bolumu izlemek gibi bir hata yaptim sanirim. Hata diyorsam da en kotusunden degil tabiki, fakat yan etkileri ile basa cikmayi ogrenmek lazim.

Ornegin birisinden hoslaniyorsaniz, ya da birisinden hoslanmiyorsaniz, tavirlarinizin oradaki karakterlerin cilginlik seviyesine cikmasina izin vermeyin, vucut oyle bir cigrindan cikiyor ki, artik delilik etkisi mi, bahar etkisi mi, adrenalin seviyesinin degismesi mi, bilinmez, gece 3'lere kadar goze uyku girmiyor, kalbinizin o gune kadar hissetmediginiz atislari size rahat vermiyor.

Bazi anlarda da, gereksiz bir utangaclik yasiyorsunuz. Burada kultur farkinin da onemli bir yeri oldugunu unutmadan, size bu kadar yabanci olan utangaclik hissinin kaynagini bulabilirseniz, pek sahane. Sayet ki bulamadiniz, sorun degil, karakterlerimizin konuyla ilgili en basit cozumu olan cene dusuklugu bu duygunun bir numarali caresi.

Bir de, bir de herkes Joey deil. Evet, bu cok onemli bir husus. Aksi takdirde, gunluk hayatinizda onemli bir yeri olan 'How are you doing' cumlesi ile basiniz fena derde giriyor. Her duydugunuzda, yerlerde tepine tepine gulme ihtiyaci hissediyorsunuz. Oysa gayet arkadasca, gayet samimi. Hele ki bunu soyleyen kisi de Italyan kokeni bulunuyorsa, hic sansiniz yok, suratinizda engelleyemediginiz bir siritis, bir dalga gecme havasi, icinizden gecen potansiyel matrak cevaplar olacaktir.

Yine de Friends'in gundelik hayatimiza kazandirdigi eglencenin yaninda, bu kadar yan etki cok mu demeden edemeyip, bu analitik blog entarisi girme aliskanligima tez zamanda son vermeyi diliyorum.

Etiketler: analitik entari, Friends, how are you doin'

0 ayan beyan fikir belirtilmiş

aklima geldi de...

1.4.09

Acaba Ucan Supurge'de calisma sansim olur mu ki? Hem Ankara dilegim gerceklesir, hem gonulluluk surecinde en zevk aldigim yerde calisirim, hem de kadin haklari ile ilgili olur.

Hmmm...

Not al: BU KONU UZERINDE DUSUNULECEK, GEREKIRSE GEREKLI KISILERLE IRTIBATA GECILECEK!!..

Evet boyle.

Etiketler: is guc, ucan supurge

0 ayan beyan fikir belirtilmiş