The Melody of Me!

Sade

2012-01-16T02:46:00.002+02:00

Ahkam kesmeyi bir turlu kesemiyoruz, hayat basit, abartmaya gerek yok derken, basit ve dogal ihtiyac ve fikirlerimiz icin derin anlamlar yaratma ve onlari onemli kisilerin bilindik eserleri ile destekleme ihtiyaci duyuyoruz.
Biz... hepimiz...
Bugunden itibaren onlar.
Ben o sadeligi tatsiz tutsuz hale getirenler ahkamlara ve onlari kesenlere "je ne veux pas..." diyecegim. Fransiz olacagim.
Hadi bakalim o zaman:

Voila!!

dusunce

2012-01-12T15:27:00.001+02:00

yine cok dusunce var...
dusuyorum yine...
dusme korkumun sonucu tum dusunceler...
sirf canim acimasin diye!

Evrildim...devrildim

2011-10-12T00:43:00.002+03:00

Sanirim, toplumsal cinsiyette payima dusen evrimi az once tamamlamis bulunuyorum. Bunca senedir, ayakkabilara yonelik herhangi ozel bir ilgisi olmayan bir insanken, az once kendimi, Louboutin ayakkabilara bakip Dior ayakkabilari almamak icin kendimle mucadele ederken buldum.
Lakin hain tasarimcilar, isimi zorlastirmak icin ellerinden geleni yapmislardi: Kirmizi topuklu beyaz ayakkabi Gizem'in hayatla imtihani oldu adeta.

Boyle gelip gidenler...

2011-09-26T01:10:00.002+03:00

Sevgili arkadasim,
Kizdim ve kiziyordum sana epeydir, ama yine yufka yurekliligim tuttu... Hadi yine iyisin, beni bir sonraki kizdirisina kadar...

Bir dost.

Yapmistim yapmistim diye bagiriir...

2011-09-06T00:13:00.003+03:00

Adeta "Mario oynayan dayaklik kiz" halet-i ruhiyesi ile Oysho'nun websitesine bakiyorum. Kocaman harflerle, "in a few hours" yaziyor...
Ben hasta, icim disim C vitamini, portakal suyu, limon cayi olmusken, tadim tuzum da Oysho olsun...

Insanlik icin kucuk, benim icin devasa...

2011-09-05T23:50:00.002+03:00

...Acaba nedir nedir?
Ne olacak? Film festivaline sinirsiz giris bileti...
Turkiye'de film festivallerinde calistigim zamandan beri hasretini cektigim yegane sey: Hangi filme kac kere girecegini, para-zaman kaygisi olmadan, tamamen kendinin belirleyecegi bir konumda olmak. Bir nevi sultanlik diyeyim ben, siz anlayin beni.
Bunca senelik Le Cool London uyeligimin nihayet bir ise yaramasi sonucunda London Brazilian Film Festival'a sinirsiz giris hakki kazanmis bulunuyorum. Ustelik hic caba harcamadan, kilimi kipirdatmadan, tek bir email gondererek... Daha ne isterim.

Ayin 7'si ve 10'u arasinda ikametgahimi gecici olarak Odeon Covent Garden'a tasiyacagim. Arayip ulasamayan, ulasip konusamayan herkesten simdiden ozur dilerim. Bana katilmak isteyenlerse, yer ve zaman icin su siteden bilgi edinebilirler: http://www.brazilianfilmfestival.com/londres/2011/londres2011_programacao_en.html

Neresindeyim?

2011-08-26T16:39:00.003+03:00

Asli'nin ben 15 yasindayken cikardigi Neresindeyim albumundeki sarkilarin cogunu panik atak anlarinda mi yazdigini merak ediyorum su aralar. Spotify'da tekrar tekrar dinliyorum sarkilari, birinde kizgin, birinde uzgun, birinde isyankar, birinde guclu, birinde maceraci, birinde tukenmis olan Asli, kafamin icindeki milyonlarca dusunceyi pesi sira takip kucuk capta bir konser veriyor beynimde.
15 -26 yas arasindaki 11 senelik yolculugun hala ayni sorular uzerinden ilerlemis olmasi ve hatta ayni sorulara cevap veremeden devam ediyor olmasi fena bir deneyim olsa da, benim vakti zamaninda hayranlik duydugum bir baska kadinin da benzer hissiyatlar tasimis olmasi guc vermiyor degil.

Bu haftanin listesi:
1) Uslanmak bilmedi hayat - Asli
2) Nerdesin - Asli
3) Neresindeyim - Asli
4) This is for the love -J'te Kiffe - Lisa Papineau
5) To know him is to love him - Amy Winehouse
6) Bad Romance - Lissie
7) Every time - Oi Va Voi
8) Abre Alas - Ivan Lins
9) Maleo de Cana - Azucar Letal
10) Je Veux - Zaz
Ve bonus: Birsen Tezer tabiki de...

Fransizca hocam, la musique de la langue derdi, ben de la langue de la musique diyorum... Hadi bakalim.

Icimde gizlice uyuyan alisveris canavari...

2011-08-25T23:57:00.003+03:00

...sanirim uyandi, ya da hortladi, ya da ona bir haller oldu iste az once.
Cunku ben mutluluktan olebilecek kadar cok sevindim... Nihayet Oysho urunlerine Buyuk Britanya topraklarinda online alisveris yaparak ulasabilecegiz.
3 senedir yoklugunu en derinlerde hissettigim, sevgili Oysho, sana 6 Eylul'de kavusuyorum, o gune kadar yemeden icmeden kesilebilirim, oyle garip hisler icerisindeyim.

Boylesine yuzeysel bir insan oldugumu gordum ya, kimselere laf edemem artik.

Bu da boyle bir aksam heyecanimdir sevgili blog.

Nasil?

2011-07-31T16:34:00.001+03:00

Nasil da gulerdim bir zamanlar... Sanki elimden baska bir sey gelmezmis gibi... Simdi ise yuzumde bir perde gibi asili duruyor, uclari yipranmis, rengi solmus bir perde...

Cok ozledim icimden disima, gozumden agzimdan, sesimden, tenimden gulmeyi...

Cok...

Bugun gunlerden bir Nev sarkisi

2011-07-13T22:30:00.002+03:00

Zor, cok zor bir gun. Azicik ilerledigini zannederken, hooop basa donme halleri ile karsilasmak zor, Sirca Fanus'u hatirlamak zor, korkmak zor. Aglamak istiyorum cok, oyle bir luksum bile yok. Tekrar ediyorum kendi kendime, ne olursa olsun, minnet duymayi asla unutmayacaksin diyorum. Sonra herkesin hayatinin zor oldugunu anlatiyorum, ama inaniyor muyum bu dediklerime bilmiyorum. Tek bildigim, kalp atislarimi kontrol etmemi saglayan tek sey bu.
Yarin biraz daha kolay olsa keske...

Bifurcation

2011-07-08T15:21:00.002+03:00

Cok garip arkadas, hani derler ya, kalbinin sesini dinle, kendi icine bak once diye, ben bunlari zirva olarak gorurdum. Yanlis anlasilmasin, insanin kalbini dinlemesini onemsiz buldugumdan degil, hasa. Insanin kalbi ile aklinin oylesine ters noktalara dusebilecegine inanmamamdan.

Fakat siz farkina varmadan, ikisinin yollari oyle bir ayriliyormus ki, ustune kitaplar yazilmasi, filmler cevrilmesi tuhaf degilmis.

Sonra meger hayat diye yakinip durdugunuz sey aklinizmis.

Nasil yani demeyin, hayat dedigimiz sey, bizim gormek istedigimiz sey. Yani aklimizla isteyerek secip aldigimiz.

Life In A Day diye bir film izledim gecenlerde, dunyanin bir yerinden yasli bir adam, yeryuzunde gorebileceginiz en buyuk rahatlikla, cebinizde ne var sorusuna "Benim cebimde hicbir sey yok" diyor. "Zero." Utanmadan, sikilmadan. Bu cok dogal bir sey.

Oteki taraftan, dunyanin bize daha yakinmis gibi gozuken cografyasindan bir kiz, cebinden Iphone, Ipod ve nicesini cikariyor.

Bense "zero"nun verdigi huzura ozeniyorum.

Hesaplamadan, kendimi cebimde tasidiklarima indirgemeden, esit gormeden, varolmanin dogalligina ulasmak istiyorum.

Sonra son zamanlarda, kendimden endise ettigim hallerime bakiyorum ve aslinda hicbir seyin degismedigini goruyorum. Yani hayatimda olup bitenler bakimindan. Rutinim ve rutinsizligim, aksakliklar, sikintilar, gel-gitlerim... Hepsi oldugu gibi oldugu yerde.

Beni mayis ayindaki benden ayiran ise, gorme organim.

Ben ki, akla her zaman fazla onem atfetmis, asiri duygusal bir insanim. Duygusal oldugumu kabul etmem bile yirmi kusur senemi aldi, o derece akli onemserim. Akillilik anlamindaki, akil degil tabi. Modern anlamdaki rasyonellikten bahsediyorum burada. Hala 1+1=2 rasyonelligini, mantiksal gelisimi savunurum. Ama fark ettim ki, bu rasyonalligi davranissal bir tutarlilik anlaminda ya da kendini anlamak icin kullanamiyorsan, hayata yonelik bir silaha cevirmeyeceksin. Cunku gercek hayatta elmalar ile armutlar toplaniyor, araya sebzeler bile karisiyor, 1+1 2 etmiyor. Sifir ise yokluk olmuyor. Bunu anladiginizda, golgenizin uzerinizde yarattigi hakimiyetten siyriliyorsunuz.

Gorme organimi, rasyonal aklimdan alip, merkezi yasama organima cevirdim, mayis ayi icinde yasadiklarimdan sonra.

Orada her sey o kadar sakin ki... Sanki bunca zamandir tum erdemlerimi orada saklamis gibiyim. Ben oradan bakip oradan nefes alabiliyorsam yasiyormusum meger.

Kalbi bu kadar sakin, akli bu kadar karmasik kac insan var hayatta bilmiyorum. Ama kalbiniz size durup zevk almaniz gerektigini soyluyorsa, bu emre uymak zorundasiniz. Aklin kosusturmasi ile degil, kalbinizin sakinligi ile adim atmali, iyiyi de kotuyu de oradaki erdemle karsilamalisiniz.

Yoksa ne kendinizle, ne kendi hayaletlerinizle, ne de digerleri ile yaptiginiz kavgayi kazanabilirsiniz.

Ustelik, bu yenilgi sonrasinda kalkip hayati olanlardan sorumlu tutmak, rasyonalite sinirlari icinde de yer almaz.

Siz o kalbe nasil ulasirsiniz, Eat, Pray, Love mi yaparsiniz bilemem. Ama bende hic durmayan bir su var, onu akitmak lazim. Seyahat ile, ogrenme ile, gulme ile...

Bunu fark ettim ve ufaktan gezilerime basladim. Once insanlar arasinda gezmeyi ogrendim, simdi sira baska sehirleri gezmekte. Bu haftasonuna Bristol'a bilet aldim. Kisa fakat onemli bir degisim. Buyuk ihtimalle onumuzdeki haftasonuna da baska bir sehir olacak bu.

Insanlari ve sehirleri gezip umarim yakinda siraya ulkeleri koyacagim. Kendimle kendime dogru. Umut ve mutla.

Cunku...

2011-06-27T02:53:00.001+03:00

"Yazmak şarkı söylemekten daha farklı.

Çünkü şarkı söylemek affediyor her şeyi, yazmaksa öç alıyor."

Gunlerden gunesli bir pazar gunu

2011-06-26T18:31:00.003+03:00

Londra sicak bugun, gunlerce suren yagmurdan sonra, kemiklerimizi isitacak bir an bulmanin tadini cikariyoruz tum Londra ahalisi olarak.

Henuz hayatimda haftasonlarinin tadini tam cikaracak duzeye gelememissem de, ilerliyorum. Yavas yavas.

Beni bilen bilir, canim tezdir, 9 ay bile bekleyememis bir insanim. Lakin yavasliga alismayi ogreniyorum. Cogu zaman kendimle savasmak pahasina.

Bu tatillerin yavasligina benzemiyor tabi, her seyden uzakta degilsin, hizli sehir hayatinin ortasinda, mucadelenin tam gaz surdugu, sonuclarin ise uzun vadede alindigi bir dunyadayim. Neyseki manzaram guzel, halimden memnun degilsem de, oldugum yerden memnunum.

Tekrar yazmaya basladim, 2007'nin 2008'e baglandigi seneki depremden geriye kalmis, hala titrese de ayakta duran bir yikik kent duruyor icimde. O kentin sessizliginde, kuytularda saklamistim sesimi ve kelimelerimi. Uzun bir sessizlik donemi, insanlar icinde gulup sonrasinda aglamalarin ardindan, toparlanma surecine giriyorum.

O kenti ne yapmali ne etmeli derken, sanirim hayatimda ilk defa kendimi gormeye basliyorum ben. Gordugum seyden cok hosnut degilim, aynaya bakmayali cok olmus, cok saklanmisim o kentin yikintilari arasinda. Yavas yavas yeni insanlar dolasiyor sokaklarimda, ben hala onlardan kaciyorum zaman zaman.

Ama degisiyor bir seyler.

Sonucunu bilemiyorum, fakat bildigim tek sey Roma yeniden kuruluyor.

Aklimda SarapliNar'dan kalma bir soru var: Are you the favourite person of anybody? Ne yazikki benimle genetik bagi olanlar haric, kimseden emin degilim bu konuda. En cok bu sorunun cevabi uzerine insa etmeye karar verdim yikik kent(d)imi.

Cok calismam lazim cok.

Sunday with The Chordettes

2011-06-20T02:43:00.002+03:00

Is it possible to miss a stranger that you happened to meet once in your life?

You'll never know my true feelings, dear stranger. I hid them so well, and you were about to leave already and had no time to dig in.

However, would you look for those hidden spots if you could stay a bit longer? Or would you walk away anyway?

In any case, this song will always remind me of you for the mere fact that the moment I gave up on possibilities/chances I've met you and I was sure of my feelings:

Tarihte 29 Nisan 2010

2011-01-06T00:44:00.004+02:00

Wind and Shadows

Iki golgem var bu gece,

ikisinin ortasinda dikilmis bir ben.

Ne yone gitsem,

ikisi hep esit uzaklikta bana,

ben hep esit uzakliktayim onlara.

Iki golgem var, kara.

Ortasinda duran ben,

tenimden yansiyan sari isik.

Ates bocegi gibi,

Sanki icten disa yanarmis,

distan iceri kararismis gibi.

Gecenin karanligi ve sokak lambalarinin isigi

Savasir gozlerimde,

Biraz karanliktir bakislarim

Lambalarin isiginda

Ve biraz aydinlik

Karanlikta.

Insanlar arasinda yalniz,

Kendisi ile kalabalik bir kadin,

Iki golgesinin arasinda.

Karanligin icinde isik olmus,

Isigin icinde bir kararti.

Gecenin tam ortasinda.

Bunun yazilmasinin ardindan aylar gectikten sonra ve bu geceden bir kac ay once, aksamin karanliginda, Gower Street'ten evimin yoluna sapmisken, Korsika dilinde yazilmis su sarki, bana hic anlamadigim bir dilde, ayni duygulari yasatti:

I Muvrini - L'Emigrante

Sò eiu l'emigrante chi và à la pidiccia

A l'orlu di u stradonu à meza pulvariccia

Sò eiu spaisatu cusi voli u distinu

Chi tocc'à i fiddoli d'un populu mischinu

Mà so prontu a stintà senz'alcuna rincori

Pa pascià la me ghjenti à colpa di sudori

A colpa di sudori

Vengu da isse planuri indù u soli si strascina

Nattu un'una casetta culori di calcina

Culori di calcina

Sò di li facci neri ò di li musgincati

Di quiddi chì par vo in guerra sò cascati

in guerra sò cascati

E chi ci possu di chì ci possu fà èiu

Si di lu vosciu

ùn possu fà u mèiu

Sò chì quandu a sorti in lu mondu hè crudeli

Pisemu tutti l'ochji ver di u stessu celi

Ver di u stessu celi

Ma intantu postu chì dite chì seti umani

Stringhjitil'ancu vò purghjimuci una manu

purghjimuci una manu

purghjimuci una manu...

Uzun arastirmalarin ardindan, sarkinin Fransizca cevirisini bulmustum ki, duygularin dil tanimazligini bir kez daha anlamis oldum:

C'est moi l'émigrant qui marche sans fin

Dans la poussière là-bas sur le bord d'un chemin

C'est moi le sans pays au hasard du destin

Où se perdent les enfants des terres sans lendemain

Je suis prêt à peiner sans aucune rancoeur

Pour que vivent les miens à force de sueur

A force de sueur

Je viens de ces contrées où le soleil chauffe tôt

Né sous un abri aux murs teintés de chaux

Aux murs teintés de chaux

Je suis de ces visages noirs ou basanés

De ceux qui comme vous à la guerre sont tombés

A la guerre sont tombés

Mais que puis donc faire qu'y pourrais-je donc bien

Si de votre Bon Dieu je ne puis faire le mien

Je ne puis faire le mien

Et pourtant quand le sort en ce monde est cruel

Nous levons tous les yeux en quête d'un même ciel

En quête d'un même ciel

Alors en attendant puisque nous sommes humains

Je vous la tend aussi

Serrons-nous donc la main

Serrons-nous donc la main...

Fog of war

2010-11-19T21:56:00.003+02:00

Tepem sisli bugunlerde! Beni neler uzuyor, yikiyor, neler sevindiriyor, diriltiyor, ah bir bilseniz.

Fakat ne ben anlatabilirim, ne siz anlayabilirsiniz.

Meger kac farkli duygu sigiyormus insanin icine. Oysa topu topu kac metrekareyimdir ki? Kac oda, kac salonumdur?

Tepem sisli dedigim gibi, ne ben onumu goruyorum, ne cevremdekiler beni net goruyor. El yordami ile yola devam ediyoruz.

Ah bu delilik...

2010-06-30T04:01:00.002+03:00

Bu aksam sesi kisik bir radyo gibiyim, gurultunun icinde, kendisine calan, unutulmus, duyulmamis bir radyo. Sarkidan sarkiya atlayabilirim, cok neseli calabilir, cok uzucu anilari hatirlatabilirim, ama hepsini bir ben bilir, bir ben dinlerim.

Yorgunlugum, "ondan" degil, kendimden. Cok oncesine, anaokulu yillarima kadar giden bir yorgunluk, bu.

Anaokulunda asik oldugum kisinin, fiziksel de olmak uzere canimi acittigi, sonra bu sacmalama hallerinin sebebi olarak beni gosterdigi zamanlardan beri, kendim ettim kendim buldum, yanlis secimlerle yaraladim kendimi ve yaralamaya da devam etmekte israrciyim, simdi oturmus bunun sorgulamasini yapiyorum.

Gecenin karanligi, havanin durgunlugunda, zilyonuncu kere kabul ediyorum, gelecegimdeki yalnizligimi.

Napalim bu da varmis.

Cilali imaj devrinde kimilerinin aynaya yalniz bakmasi, insanlarin iliskilere dair sorunlarinin hepsini, tek basina sirtlanmasi gerekirmis.

Piyango bana vurdu.

Kordugum

2010-06-05T23:13:00.003+03:00

Ey hayat,

Bundan bir bucuk sene once, bir ucakta sarap ictikce bosalmisti gozumden yaslar. Dedemin olumuydu kacirdigim, ne yapacagimi bilemedigim, aglamayi erteledigim. Olum oyle bir sey ki, ne oncesinde ne yapabilecegini kestirebiliyorsun, ne o anda, ne sonrasinda. Ne insan aklinin, ne de insan duygusunun cabuk algilayabildigi bir sey degil, araba fari gormus ceylan gozleri ile bakiyorsunuz hayata bir sure, sonra hic beklemediginiz bir anda, bir bardak saraptan sonra, ya da bir gun kullandiginiz "-di'li gecmis zaman"da karsiniza cikiveriyor tekrar. Derken eski muhakemeler basliyor yeniden, son birkez gorememis olmalar, daha siki sarilamamis olmalar, eski anilari done done tekrar caliyorsunuz da en cok koyan sey, o kaybettiginiz kisinin bu anilarin ne kadar degerli oldugunu bilme sansinin hic olmamasi.

Bundan bir ay kadar once, arkadaslarla yaptigimiz bir konusmada, dedelerimizden ve yaptiklarindan bahsediyorduk, bir tek bendim gecmis zaman kullanan. O kadar garip bir histi ki, kendimi oksuz kalmis gibi hissettim. Kimse fark etmese de, sesim titredi, gozum doldu, artik iki dedem de hayatta degildi ve bir canbaz gibi yasadigimizdan ne benin ne ailemin geri kalaninin olumle olan iliskilerinde nerede durdugundan emin olamamak, uzakliklari bir acizlige, yenilgiye donusturuyordu.

Bugun baska bir olum haberi aldim. Birkac gunle kacirdigim olum haberi. Yarattigi aciyi, arkadasimin kisa cumlelerinden ve sessizliginden anladim. "Her olum erken olumdur", der sair, olen icin erken, kalan icin beklenmediktir her olum. Hazirlanamazsin, planlayamazsin, hep en beklemedigin sekilde vurur seni. Sonrasinda inkar edersin, dusunmek istemezsin.

Olumun en zor tarafi, sicakligini bildiginiz bir elin, isiltisini bildiginiz bir gozun, bir sarkida yasanan keyfin geri donusu olmayacak sekilde gidisidir. Bunlarin sonsuz kere olma ihtimallerini kacirmis olmaktir. Bir seyleri kacirmaktir olum. Her iki taraf icinde.

Bunlari dusunup sarap esliginde aglayip "Kordugum"u dinleyerek bas ediyorum, bu olumle. Arkadasimin halini dusunemiyorum bile. Yerimin uzakligi, onun derdini paylasamamam canimi acitiyor. Yine de en hayati klisemize basvurup, "Bizi oldurmeyen guclu kilar." diyorum.

Zaman sen cabuk sar bu yaralari.

c'est ma vie!

2010-05-15T17:10:00.002+03:00

Yanlis zamanlarda dogru kararlar alma cabasina kendimi her sokusumda, daha da cok kiziyorum kendime.

Sunca senelik egitime ragmen, uslanmak nedir, onu ogrenemedim.

Sonra her basa dondugumde, gozumu kapatiyorum: Yeniden cesurum. Tekrar yola cikiyorum.

oh tonight you killed me with your smile so beautiful and wild so beautiful

2010-05-14T04:50:00.003+03:00

Hani bazen soyleyecek cok seyiniz olur gibidir de sozcukler yetismez sizi anlatmaya... O hallerden birisinde, Teoman'in Kelime'ler sarkisi ve Ozdemir Asaf'in ayni isimli siiri bir dugum misali yerlesti icime. Nasil bir duygudur, nasil bir deneyimdir ki bu insani boyle seyler yazmaya iten, bilemiyorum. Henuz cok gencim belki. Belki de tembelim, o sozcuklerden kendime bir dunya yaratmaya useniyorum, ya da korkuyorum. Artik hangisi daha cok bense.

Tek bildigim, bir seyler beni asip tasmak uzere. Hani tutmasam, gidip ne dusunuyorsam dile getirecegim, ama onume kurdugum setler hala cok kuvvetli, dizginliyor beni. Hala bir yerlerde, kaybedecegim bir seyleri sakliyorum.

Sonra bakiyorum, kendi dalgalarimla mucadele ediyormusum aslinda. Bu ne o, ne de baskasi, sadece benim. Ve kimsenin anlayacagi, ifade edebilecegim seyler degil bunlar. Sadece o kadar yogun, o kadar dogal hisler ki, ben bile sasiriyorum, bunca zaman sonra, aslinda olmayan seylere karsi boylesine kuvvetli olmasina duygularimin.

Ve bir an geliyor, tum kaleleri yikiyorum, bir denizin kenarinda ayaklarima yapisan yosunlara bakiyorum. Ayni kirik gulumseme gozlerimde. Bir cekingen koku ile karsilik veriyorum gunese. Sonra silkiyorum tum kumlari ayaklarimdan ve kalkip golgemle yarisiyorum varmak icin o uzak hedeflere.

Evet, cogu zaman, o kosturmaca icinde, golgemi kendimden ayri sayiyorum.

Ayagim takilip dusunce de, onca yildir bana beni anlatan sarkilari mirildaniyorum.

Yasamak dedikleri boyle engebeli bir duzluk sanirim. Duse kalka golgeye ulasiyorum, yanmis ayak tabanlarimla...

Gece gune bagliyor sessizligini. Ben yeniden uyaniyorum.

"Ağaçlar çizerdim, yeşillenirdi; Çizdiğim ağaçlara çizdiğim kuşlar gelirdi. Ormanlar düşünürdüm, uyurdum, Düşündüğüm ormanlarda kaybolurdum. Anı kuyularından çekmek bir yudum acı su, Bir yudum acı su, çekmek anı kuyularından, soğuk su. Bilmedim bu, ya bir korkunun duygusu, Bilmedim bu, ya da bir duygunun korkusu. Kent dayanıyor bahçenin duvarlarına, Yeni bahçeler çiz, gözlerinin kuşlarına.

Hazır kent dayanmışken bahçene Kuşlarını gözüne sal, götür ağaçlarına."

Koku

2010-05-11T03:30:00.002+03:00

Kokunun dansi, dansin kokusu... Onu tanimlayan hikayeler, kitaplar, siirler... Hicbirisi benim saclarimda su odaya tasidigim kokuyu tarif edemez. Kimse kendi ruzgarimla bana gelen su huzuru tanimlayamaz. Su yalniz gecedeki cogullugu, baska hic kimsenin duyusu aciklayamaz.

Ben de aciklayabildigimden, onu anlatabildigimden degil, onda kayboldugumdan boyleyim.

Aklima mutlulugumun bedelini baskalarinin mutsuzlugu ile odettigim geliyor ve yine de hayat deyip geciyorum. Nihayet yillardir yapmaktan kacindigim en ahlaki tercihi yapip artik beyaz olmaktan vazgeciyorum. Kirlenmek guzelmis.

Ustume basima surdugum rengarenk hayat, birak su koku benimle kalsin bu gece. Bir ihtimal de sonsuzluk, ona da hayir demem dogrusu.

Teoman Bey benim icin soylesin o vakit:

Flowers in April

2010-04-04T19:52:00.003+03:00

Gozumu actigim yorgunluk hali, gunesli pazarlerin tembelligi, sari koltugun rahatligi... Televizyon onunde pineklemek pazar gunu sporum oldu bilmiyorum.

Acik pencereden mavi gokyuzu siziyor.

Turkiye'den getirdigim defterde 2007 senesine ait notlar: Uluslararasi Guvenlik Politikalari - her seyi okuyup bitirip cozebilecegimi sandigim gunlerden-, telefon numaralari -artik, belki de hic aramadigim-, kardesimle yaptigim Interrail plani -Zaytung cigerimi okumussun-, Koc'taki yuksek lisanstan okuma notlari -hala inaniyormusum cok okuyanin adam olacagina-...

Meger yasamdan istediklerim ne kadar basitmis. Onca okumadan, sabahlamadan, stresten sonra, biraz sari biraz mavi degdi mi gunume, cimlerde acan papatyalari gordum mu ben mutluymusum. Kim bize cok karmasik seyler istersek mutlu olacagimiz yalanini soylemis.

Kimse anlatmamis bana, aslinda kosar gibi yaparken oldugumuz yerden hic kipirdamadigimizi. Bir noktaya sabitlenip kendi etrafimizda donerken, geride kalan her sey sabitmis zannettigimizi.

Meger o kadar cok sey kacirmisim ki bunca zamanda... Cocuklugumdan beri istedigim seylerin hala icimde ne kadar buyuk yer ettigini anlamamisim. Salsaya baslayincaya, yoga ile tekrar ugrasincaya kadar da anlamazmisim bunu. Simdi oturdugun yerden halledemeyecegin seylerin mucadelesini vermeyi ogreniyor bedenim.

Unuttugum seyleri hatirlamaksa yeni hedefim... Ama keske biraz daha sicak, biraz daha mavi, biraz daha sari, biraz daha hizli olsa hayat...

if i ever...

2010-03-30T16:57:00.002+03:00

Bir insan tum sabahini bulmak icin harcadigi, gunlerdir beyninde calan bir sarkiyi buldugunda gozyaslarina hakim olamiyorsa, bu neyin alametidir.

Cok garip bir haftasonu gecirdim. Uc gune bu kadar cok veda sigdirmaya alisik olmayan bunyem, bugun nihayet patladi. Yine kendimi gecmisi sorgulamalar diyarinda taht basinda buldum. Icimde kendimi yollara vurma istegi...

Yine gocebe oldum. Lisedeydim, Turkce dersinde anlamini yillarca yanlis bildigimiz "yuvarlanan tas yosun tutmaz" uzerine konusurken, Turkce hocamiz, "...tipki gocebe toplumlar gibi. Onlarin kulturu olmaz, gittikleri yerin kulturunu alir, oraya adapte olurlar." demisti. Supheyle de yaklastiysam o zaman bu yoruma, simdi gercekten anliyorum ne demek istedigini.

Sanki omrumu bir gocebe olarak yasamisim, insanlardan, sehirlerden, ulkelerden hep goc etmisim, kendimi en cok bir yerden bir yere giderken mutlu/uzgun, kisacasi yasar hissetmisim gibi geliyor.

Dun gece, Londra olusum uzerine kafa yorarken, fark ettim ki, su an beni dunya uzerinde herhangi bir yere baglayan, herhangi bir sey yok. Simdilik Londra'dayim, neden burdayim, ne yapiyorum bilmiyorum. Cok da mutluyum genelde, o ayri. Ama sebepsiz. Peki Turkiye'ye donsem, donmek icin bir sebep bulamiyorum. Kendimi oraya da koyamiyorum. Insan 25 senede kendini nereye koyacagini bulamadiysa, ne zaman bulur. Ne zaman bu transit hayatina son verir, ne zaman ozlemeyi birakir ve mutlu olur?

Cunku olmadigi surece yapamadigi her sey icine batacak, bulamadigi bir sarkida, yapamadigi bir donuste, beceremedigi bir yoga hareketinde kendini son parcasi kaybolmus puzzle gibi hissedecek.

Bu arada, bahsi gecen sarki:

Cok ozledigim birisine gitsin.

beni bu hollywood filmleri mahvetti...

2010-02-07T04:20:00.004+02:00

Cok garip bir huyum vardir. Insanlarla iliskilerimde, sonunu onceden sezdigim ve hatta mantiken bile ongorebildigim durumlarda dahi, insanlarla olan iliskilerimi benim tamamen kirildigim, icimin unufak oldugu noktaya kadar surduruyorum. Sonunda oyle bir yere geliyorum ki, o kisiye karsi icimde hep kirik bir tat kaliyor ve oradan ne bir adim ileri ne bir adim geriye gitmek mumkun olmuyor. Film de zaten orada kopuyor benim icin.

Nedenlerine dair cok kafa yordum. Icten ice kendimden nefret ettigimi, icten ice kendime hep "Hell is other people." tezini kanitlayip kendimi bir tur iliski kisirdongusune sokma isteginde oldugumu dusundum. Lakin, son noktaya ulasincaya kadar o iliskiyle ilgili sorunlarimi sona erdirme konusunda pasif davranmama neden olan dusunce sureclerimi inceledigimde, aklima yerlesen "olasilik" sorunsalinin isin esasinda yattigina karar verdim. Peki bu matematiksel bir sorun mu? Hayir, hic degil. Daha cok, Amerikan filmleri olsun, dizileri olsun, su "eger o an o karari degil de, bu karari alsaydi bakin neler olacakti?" konularini isleye isleye nihayet beynime, tam da benim Tanri kompleksime uyan bir zehir yerlestirdi.

Ben boyle insanlarla olan iliskilerimde, beynimdeki saatli bomba tiktaklari ile ecel kararlari aliyormusum hissiyatini yasiyorum ve sanki o an oradan gidersem, o kisi ile iliskimin boyutunu degistirirsem veya o iliskinin varlik sebebini ortadan kaldirirsam, sanki hayatimin en yanlis kararini alip karsimdaki kisiye de yeryuzunun en buyuk haksizligini yapacakmisim gibi hissediyorum.

Bu nasil bir buyukluk kompleksidir!!

Fakat geldik mi yine Sartre Bey'in soylediklerine:

"…'hell is other people' has always been misunderstood. It has been thought that what I meant by that was that our relations with other people are always poisoned, that they are invariably hellish relations. But what I really mean is something totally different. I mean that if relations with someone else are twisted, vitiated, then that other person can only be hell. Why? Because…when we think about ourselves, when we try to know ourselves, … we use the knowledge of us which other people already have. We judge ourselves with the means other people have and have given us for judging ourselves. Into whatever I say about myself someone else’s judgment always enters. Into whatever I feel within myself someone else’s judgment enters. … But that does not at all mean that one cannot have relations with other people. It simply brings out the capital importance of all other people for each one of us."

Bu surekli tekrar eden hikayenin sonunda ben kendime "Bak iste bile bile ayni cukura yine girdin." diyorum, guzel bir gunun sonunda minicik bir detay yuzumden kendime bu kadar kirilmaya izin verdigim icin kizarak, ciddi bir Ingeborg Bachmann okuma istegi ile yataga ugurluyorum kendimi. Ne gereksiz, yersiz, sacma bir son.

Warring Within: Fighting Against Your Deamons

2010-02-05T16:04:00.002+02:00

Insanoglunun en cok yanildigi nokta, belli kisilerin pur saf, belli kisilerin pur kotu oldugudur. Oysa her yeni gun, her yeni adimda herkes kendisi ile buyuk bir savasa girer. Matematiksel cebirden, fiziksel cebire gecistir adeta; esitliklerinizi kaybetmenin esigine gelip gelip donmedir her gun.
Ben savasimi bazen o kadar buyutuyorum ki, uyaninca yatakta durmaktan nefret eden ben, kendimi yataktan atmaya ikna etmek icin maksimum caba harciyorum. Sadece yatak dosek meseleleri olsa yine iyi, gormekten zevk aldigim insanlari gormek, gitmekten zevk aldigim konferanslara gitmek, sevdigim mekanlari ziyaret etmek icin bile cebir kullanmam gerekiyor.
Nerde gecesini gunduzune katip gunde milyon is yapan, milyon dusunce gelistiren, milyon kisi ile vakit geciren kiz, nerde simdiki ben... Birbirinden cok uzakta olmasa gerek, cebri kismi atlatinca zevk almayi bildigime gore...
Bir de kendimi nereye konumlandirmak, nasil mayalayip yogurmak istedigime karar versem...

Kis Gunesi

2010-01-26T20:52:00.001+02:00

Ben gunese ragmen parmaklarimi boylesine donduran, canimi boylesine acitan bir gun daha hatirlamiyorum.

Ve iddia ediyorum: Yeryuzunun en yalanci gunesi burada!

Bartleby inside

2009-12-23T12:13:00.006+02:00

Hayatimda hic bu kadar buyuk bir kayitsizlikla, Yeni Yil'a dogru ilerlememistim. Zaman geciyor, sikintim buyuyor. Sikilacak bir sey de oldugundan degil, sadece soyle bir sureligine yokolmak istiyorum. Birisi beni su kareden silsin, bir kac kare sonra soz yeniden ortaya cikarim, diye dusunuyorum. Icim daraliyor.

Aglayacak bir sey yok, aglayamiyorum o yuzden, ama icimi kemiren, tuketen bir seyler var. Ve sadece hicbir sey istememekle yetiniyorum.

Ne garip, sanki tat alma duygumu yitirmis gibiyim. Sanki bu sebeple her seyi birakmis gibiyim. Yapmamayi tercih ediyorum.

Boyle icime koskoca bir tas yerlesmis gibi.

Sanki baska hicbir seye yer kalmamis gibi.

Gibi gibi.

Iste bir yilbasi daha gelip geciyor.

Gelmemesini tercih ederim, gitmemesini tercih ederim.

Garip

2009-12-17T14:13:00.003+02:00

Nil karaibrahimgil'in yeni albumune bayilmamak elde mi? Hele en son klibi Kirik'a? Hele onun yarattigi iletisim agina: Siz neye kirildiniz? Ve bir balona doldurup patlattigimiz kirginliklarimiz...

Hayat gercekten de enteresan bir yer, anlamadiklarimiz, her daim tasidimiz oznelligimiz, nesnellikle aramizdaki mesafenin gunluk hayatimiza etkileri ve astik sandikca araya koydugumuz yeni mesafeler...

Bu sabah Fransizca hocam sunu gondermis. Hayatimin anlasilmazligini dile getiren bir yazi gibi:

"...Uykusundan çıktığında, hem aynı hem ayrı yağmura göre değişen meçhul bir şehrin onu beklediğini düşlüyordu. Kalbi bir an önce oraya gitmesini fısıldıyordu. Kalbine itaat etmesi ve Gina'nın mükemmel tuzağında kurtulması gerektiğini hissediyordu. Gina ki yıkanmış, saçlarını taramış, menekşe kokuları sürünmüş, evcilik oyununa yeniden başlamaya hazır, harap yatağın içine kayıyor , onu nazikçe reddecek olan bitkin gözleri tavanda..."

one flight down

2009-12-09T03:12:00.002+02:00

Norah Jones'un ince ince isledigi harika bir sarki degil midir, One Flight Down? Ben ilk duydugumda, "there is a song on love..." diye devam ediyor sanmistim. Halbuki, "there is a song on low"mus. Derken kimi zaman her iki haliyle de soyledim bu sarkiyi.

Bu gece de o ayrimin onemi pek kalmamis gibi... Elimdeki kestanelere bakiyorum, kis geldi, kizarmis kestanelerin elimi yakmasindan anliyorum. Icime biriken su kokunun huzur vermesi gerekirdi, vermiyor. Pek cok seye inanmis olmayi istiyorum, cunku belki o zaman su anki durumdan cikmaya/cikabilecegime dair bir umut olurdu, Noel Baba'ya inansam yilbasindan medet umardim, tanriya inansam dualardan. Sonra uykuma donerdim. Oysa su an kayboldum, kizarmis kestanelerin kokusunda.

Elimden bir sey gelir mi, gelmeli mi, yoksa birakip gitmeli miyim bilmiyorum. Ve bu belirsizlik kalbimi kiriyor. Ustelik tam da martilar gondermistim yabanci bir elden sacilan umut kirintilarina. En uzucusu de, kizabilinecek tek bir kisi bile yok. Kimsenin, ne benim, ne de bir baskasinin sucu degil olanlar. Hayat...

Butun Turk pop literaturune baksak, su durumu ozetleyecek milyonlarca cumle cikar, hayat beni neden yoruyorsun'dan baslayabiliriz mesela.

Biraz daha kolay olsaydi her sey, azicik istedigim gibi olsaydi.

Biraz keyfini surseydim.

Ama en azindan artik biliyorum...

Kahve fallarinin dogru ciktigini.

C'est la vie, non?

2009-11-27T03:24:00.004+02:00

Hayat... boyle... cok... garip.

Bir zamanlar beni o kadar aglatan insanlar beni cok gulduruyorlar simdilerde. Ustelik, bildigim gibiler, hep aynilar. Bir gram degismemisler, cunku o sozcugu hic ogrenmemislar.

Ama guluyorum iste onlara... Buraya geldim geleli daha mi cok guluyorum? Evet, kesinlikle.

Onlarin ve olaylarin tekerrur edip durmalari ise izafi oldugu kadar ebedi. Donup dolasip geldikleri yer, kendi kisir donguleri.

Bugun gordum ki Enis Batur soyle demis: "Dondugunde hala ayniysa her sey; daha donmemissin demektir."

Hic tercih etme hakkim oldu mu bilmiyorum, ama iste ben, tam da bu nedenle hic donmedim.

Cunku donmek kucuktur gulmekten, ona esit ise hicbir zaman olmamistir.

Cunku gulmek, buyuktur pek cok sozden. Ve gidilebilecek en uzun yoldur. Donusun olmadigi.

Ayik

2009-11-16T22:13:00.002+02:00

Garip rutinlerimin arasinda kalan bos zamanlarda, sahte bir enerji ile kendimi eglendirecek zaman yaratmak sanirim son zamanlardaki yegane bos zaman aktivitem. Ev ahalisi ile sarhos olmak, yoldan cikmak pek keyifli. Lakin tum bunlarin sonucu sarhos kafa ile bloga yazi yazmamak gerektigidir.

Zira, ne dediklerinizin bir anlami var, ne soylemek istediklerinizi anlatabilecek bir dil var o anda.

Bundan bir onceki yazi da bunun kaniti gibi blog sayfamda bir abide olarak duracak, duracak ki ben bu kurali unutmayayim, anin heyecanina ve kendi kontrolsuzlugume kapilmayayim.

"Bu gece ay,

gerçekten gözyaşı anlamına gelecek kadar

bir inciye benziyor.

Bu fön rüzgarında buna

hiç şaşmamak gerek.

Bir an kalbim durdu,beynim

buharlaştı gibi oldu...

Sakın düşme, ey Ben!

Seninle birlikte dünya da çöker,

ayrıca

Beethoven sen yaşarsan yaşıyor!"

Yine de kendimi bu kadar canli hissedebilmemin sebebi uzun zamandan sonra buna nihayet hazir olmam mi, yoksa etrafimdakiler mi bilmiyorum, ama Beethoven hatrina bu duyguya onu birakmaksizin sariliyorum.

...

2009-11-15T03:29:00.002+02:00

Memnuniyetsizlikte son noktaya, ya cok Amerikali ya da cok Ingiliz yakinmalarimla ulasirken, ben tipik inatci, kontrol manyagi bir kisilik olarak aklimdakilerin olmamis olmasina odaklaniyorum.

Halbuki kime niyet kime kismet demek varken...

Tum bunlarin sonunda en sevdiklerimin beni bir guzel tekmelemesi normal....

Geceyi, "Sorunun ne oldugunu biliyorum. Sorun mucadele etmemis olmam" diye bitirerek manyaklik ve aptallikta ust noktalara ulasmis olma basarimi goz ardi edecek olsak bile, oldukca aptal bir insanim.

Ve bir de bana her sey mustahak!!

Duma Duma Dum

2009-11-09T11:56:00.002+02:00

Bugun cok cok anlatasim var, sevgili blog! Mutlu mu, neyim?!

Buraya 25 kilo ile geldigim her bir gramini ev ararken merdiven merdiven tasidigim gunlerden bugunlere... Kolay degildi, hic. Olmasini da beklemedim, ama cok sansliydim. Miray Teyze'nin yusufcuk kolyesini hediye ederken dedigi gibi oldu her sey: "Ne zaman zorlukla karsilassan, bu kolyeyi tut elinde, bil ki biz yanindayiz." Sanki hic yalniz kalmadim, tek basimaydim, uzaktim, ama hep coktum. Simdi durup baktigimda, o zamanlar agladigim, icime attigim, ruyalarimi kabusa ceviren tum sebepler, uften puften, minik kumdan kalaler. Kaleymisler, cunku beni hapsetmisler, kumdanmislar cunku, dalgalara teslim etmisim onlari, yok olup gitmisler. Gitsinler de...

Onlarin gitmesi dertsiz tasasiz oldugum, sorunsuz yasadigim anlamina gelmiyor, aksine sorunlarim buyuyor, cogaliyor. Ama ben caresiz hissetmemeyi mi ogreniyorum ne?

UCL bana cok iyi geldi, dunya tatlisi arkadaslarim oldu, dunyanin her yerinden, dusuncelerim saglamlasti, argumanlarim guclendi, laf salatasini argumandan ayirma yetim pekisti. Ben buyudum adeta.

Bir de bahsetmezsem haklarini yiyecegim ev arkadaslarim var. Hepimiz ayri telden caliyorsak da, apayri insanlarsak da, evimizdeki nargilenin basinda, sarabimizi nesemize katip tadini cikarmayi biliyoruz. Carsamba aksamlari salsaya gidiyoruz hep beraber, haftaya bir ev partisi duzenliyoruz. Arada masanin basinda toplanip her beraber yemek yiyoruz, ya da benim 3 saat boyunca yazmayi beceremedigim bir mesaj basinda mutalaa ediyoruz. Sonra canimiz istedi mi, keyfimiz de yerindeyse ziplaya ziplaya dans ediyoruz. Bir hayli sebegiz...

Az once "Only Love Can Break Your Heart" caldi, onu "Duma duma dum"a cevirdim. Meyve gibi bir sey, her gun bir porsiyon almam lazim bu sarkidan, strese birebir. Nil'e pekiyi veriyorum, her dinleyisimde. Olmus bu, klibi de olmus, hatta dinledigim gibi Mariana'ya yolladim sarkiyi, keske tamamen cevirebilsem sozlerini, anlatabilsem, biraz olsun stresini alabilsem, icine su serpsem.

Tum bu stresle, sevgiyle, askla, asksizlikla, umut ve umutsuzlukla doldurgumuz Londra gunlerinde, ben Turkiye'yi ozlemiyor muyum? Cok ozluyorum, arada bir Me(h)met mail atip mesaj atip beni yokladiginda, Bilgi Can "E, gel artik be!" dediginde, Osman "Naber, cocuk," deyip gunluk geyiklerimizle devam ettigimizde her zamanki muhabbetimize ucup oralara donesim geliyor. Ama en cok, bizim harika uclumuzu ozluyorum, Gulcan'in cuk oturan yorumlarini, dogrudanligini, bildiginden sasmazligini, Goksen'le her seyden zevk almayi, "Rahat ol, Gizemcim, sen yaparsin" deyisini... Ve bir de, dun bir Italyan cocugun suratina baka baka "Yerim seni, ne sirin seysin sen" dememe ramak kalmisken, Goksen'le bunu yapabilmenin vazgecilmez keyfini ozledim. Ne spekulatif yasamisiz, ne cok kendimizi katmisiz da hala tadi damagimda kalmis. Daha gecen gun, Gulcan'la konusurken, benim sacma sapan utangacligim uzerine "Kizim lise de misin, nesin?" demesi uzerine, "Yok, sanirim ilkokul" deyince, soyle karsilikli gulesim o kadar cok geldi ki. Aptalliklarimizi cok ozledim be, blog! Keske herkesi bir bavulla yanimda tasiyabilsem, bir dolabin icinde tutabilsem, ne zaman ihtiyacim olsa cikarsam. Boyle bir bencil domuza donusesim geliyor mutemadiyen.

Neyse ki Skype var, mesela zencefilin koltuk uzerinde kuyrugunu sallaya sallaya kivrilip uyuyusunu izlemek, annemler televizyon izlerken oturma odasina canli baglanmak... Teknoloji olmasa, su uzaklik cekilmez vesselam!

Daha anlatilacak pek cok sey var, ama bu hizli guncelleme entry'si yetmeli simdilik... En yakinda, daha mutlu havadislerle...

Buruk

2009-10-19T22:02:00.002+03:00

"beni ara" mesaji

arayamamanin verdigi caresizlik...

mesafelerden hic bu kadar nefret etmemis

kendinizi bu kadar kucuk hissetmemissinizdir.

ve bir sene daha...

2009-10-02T12:07:00.003+03:00

Gidene aglanma da degil, gelene sarilma da... Hayatin gercegi, takvim yapraklarinin eskimesi.

Neler degisti deseniz, hem cok fazla sey, hem de hicbir sey.

Renklerimi kaybettim, sesimi unuttum sanarken, sesimin rengini bagira bagira yazmayi cizmeyi hatirlamak, sanirim yeterince buyuk bir degisim. Hani en basitinden.

Ben su gecen bir senede, cok eglendim. Cok eglendim derken, gecmis eglenmeleri catlatircasina eglenmedim, sadece daha farkli bir sekilde, bir taraftan her daim calismanin arasinda, her daim eglendim.

Harika insanlarla tanistim, sadece bir senelik bir arkadaslik olarak kalmasini istemedigim o kadar cok kisi var ki, teker teker bavullarin kapatildigi, veda yemeklerinin duzenlendigi su gunlerde, gozlerin dolu dolu olmamasi elde degil.

Bir tur gorusme haritasi ciziyoruz, Turkiye'den Venezuela'ya uzanan, Ingiltere, Almanya, Fransa, Yunanistan'a ugrayan, ucu Hindistan'a kadar giden, dunya capinda bir harita.

Gidenin ve gelenin ayni hizda, ayni tonda etkiledigi su gunlerde, her sey pek nostaljik, UCL'in agir burokrasisi, cimenlerinin yesili, ogrencilerinin ilk gunlere has rehaveti, ekimin ruzgar kokusu, sogumaya baslayan dokusu, SPP'nin UCL'in uzaginda kendi halinda dikilisi. Salina'nin SPP'nin girisinde bizi gorup her zamanki gulec yuzu ile bizi karsilamasi...

Bir de, dun en buyuk degisimi gorduk, 4 mezun ogrenci olarak. Tanisma toplantisinda, gecen sene oturdugumuz sandalyeleri yenilere birakip ana masaya oturduk. Her zamanki Saladin sarkazmini bir de oradan gorduk, kursu bize birakilinca konustuk da konustuk. Meger ne cok anlatacak, tavsiye edecek seyimiz varmis, ne cok gormusuz, gecirmisiz ki, listemiz uzayip da gitmis. Bizim listemiz uzadi, fakat yeni ogrencilerden gelen sorular bizim listemizden de uzun, verdigimiz cevaplar ne kadar yetti, ne kadar eksik kaldi bilinmez, yine sandalyelerde oturmaktan cok keyif aldigim bir yili, dun o masada bitirmek guzeldi. Bir senede ne cok ogrendigimizi, ne cok gelistigimizi gosterdi.

Tesekkurler UCL, seni ilk gunden sevdim, yerin ayridir bilesin.

Simdilik gidiyorum, elbet yine gelirim.

Damakta tad!

2009-08-31T01:07:00.004+03:00

Soguk Londra gecesi, tez telasi, cay kokusu... Hicbir seyin yerini tutamayacagini dusundugum seylerden cok uzakta, yerini baska seylerle dolduramayacagim keyiflerin pesindeyim, tum telasima ragmen.

Ogrenciligime bu kadar sarildigim, tadini bu kadar cikardigim bir zaman bilmiyorum.

Bir sozluk entry'si, bir facebook mesaji, google'da aradiklarim derken, suratimda gulumseme ile, tezimi yaziyorum.

Son bir gun... Bilemedin iki.

Fin...

2009-08-29T19:36:00.006+03:00

Aniden bir telas kapladi icimi... Gercekten son mu? 3...2...1... Saymazsak durur mu her sey oldugu gibi?

Tarihin sirkuler ilerledigi yerde, gunesin, yollarin, su bitis aninda ilk gunleri hatirlatmasi oldukca ironik bence. Tam da bu nedenle "Bu siire basladigimda nerde... simdi nerdeyim..." diyesim geliyor. Ayni gunesin altinda, ayni yollarda, geldigim gunden cok farkli duygular, cok farkli deneyimlerle ilerliyorum. Insan kendisine belirsizliklerden nasil kaleler, evler, yollar insa ediyor. Sasilmayacak gibi degil. Simdi sanki burasi evimmis, hic birakip gidemezmisim, su insanlar ailem, yegane dostlarimmis gibi. Oyle olmadigini zihnen kavrayip bir turlu kendimize anlatamazmisiz gibi.

Telaffuz etmeye cekindigimiz bu durum karsisinda neredeyse her sey, bir bardak daha sarap icmemiz icin bahane.

Bir de Paris Combo'nun uc kucuk noktasi var: "Sans arrêt,sans fin, trois petits points..." O da sanki hayatimizin ozeti.

Durmadan, yol alarak, her tunelden bir baska cikisa ulasarak...

Son olarak: "Kovalandik ey kutuphanem, unutma bizi!"

Yani

2009-08-26T18:02:00.003+03:00

Sacimda gunun sabahtan uzerime sinmis puslu kokusu... Ben ne zamandir demek istiyorum: Bir film izledim, hayatim bogazimda dugumlendi. Bir film izledim, ne siyasi yonu ilgimi cekti, ne tarihi yonu. Filmde bir kizin ailesini birakip yabanci diyarlara gidisiydi anlatilan. Sanki Morrison, "People are strange"i bu hikaye icin soylemisti. Baskalarina sarilmak, onlarin onyargilarindan korunmak, cabalamak, didinmek, yorulmak cok yorulmak... Sonunda eve donus... Fakat oyle bir gitmissin ki, evin neresi unutmussun. Evin, artik senin icin bir siginak olmaktan cikmis, nihayetinde yine baska diyarlarda kendine ev kurmaya gitmissin. Giderken sana el sallayanlar eksilmis, sen yine de gelememissin. Sessizce, yapayalniz goz yasi dokmus, kimseye soylememissin.

Hayatta, derdine derman olacagini sandigin seyin, aslinda ne dertle ne dermanla ilgisi olmadigini gormek ne uzucu. Yani... Artik bir seyler degismis. Istesen de donus yok.

Girdigin yolda, sessizce aglamaya, derman olmasini istedigin, ama ellerinden bir sey gelmeyecegini bildigin insanlari uzmemek icin, saklamaya, gizlemeye devam edersin.

Bir sarkida, bir siirde, bir filmde baskalarinin gozyaslari ile cozulur dugumun.

Her daim sarhos, evrensel, kirgin kus...Mavi

2009-08-13T00:49:00.008+03:00

Gunlerdir ne zamandir cekmedigim bir karin agrisi, aglama hali ile cebellesiyorum.Konularin hangi birini acsam? Su gelip gecmeyen melankoli, sadece safra kesesinden kaynaklanmiyor, sayin Shakespeare efendi buyuk yanilgi icindeler.

Tez yazmak bir dert, yazmamak bir dert.

Is bulmak buyuk bir dert.

Burada kalmak bir dert, kalmamak bir dert.

Ogrenci olmak bir dert, olmamak bir dert.

Insan olmak bir dert, kadin olmak daha buyuk bir dert.

Boyle devam edip gidiyor, dertlenmeler kumesinin uyelerinin dizilimi.

"Mavi kus her daim sarhos,

Biraz da bize kizmis..."

Oyle bir noktaya geldim ki, kedim Zencefil'i ilk aldigim zamanlardaki caresizlik cumlemi tekrar tekrar kurar buldum kendimi. "Benden olmayacak galiba". Ne olup olmayacagi dert degil, genel olarak herhangi bir sey "olma"nin imkansiz gorundugu o sinir cizgisinde durdum ve diyecegim sudur ki, sinirin oteki tarafi gercekten cok korkutucuydu.

"Saksaganin sakasi sandilar,

Muhabbet kuslari ve papaganlar,

Belki de arkadasindirlar

Kargalar gibi karaladilar

Kirlangiclar ve serceler

Bize biraz yalan soylediler

Cok saftik..."

Ancak arkadaslarim ve ailem, ne kadar tesekkur etsem az gelecek bir destekle birakmadilar beni o sinir cizgide, bir gozum sinirin otesindeki korkuncluk senaryolari

na takilmis halde. Sanki gozlerimin etrafinda bloklar varmiscasina daralmis gorusumu, ic bogucu bir filmdeymiscesine etrafimi saran soluk renkleri bir cirpida duzelttiler.

"Zararsiz kucuk yalanlar gibi,

Yagmurdan kacanlar gibi,

Butun vapurlari kaciranla

r gibi

Gel..Hic uzulme

Salina salina uc

Ben gelemem, ama sen git biraz dolas"

Modern hayatin kacinilmazi olabilecek bir panik-atak krizi oncesinde, beni bogazimdaki dugume, gozumdeki yasa, sesimdeki titremeye ragmen, sabirla dinleyen, bana kim oldugumu, nasil oldugumu, su ana kadar verdigim mucadeleyi, neyi hak ettigimi hatirlatan herkese duydugum minnet sonsuz.

Fakat mavi kusun hikayesi, burada bitmiyor, bir baska dilde devam ediyor:

"there is a bluebi

rd in my heart

that wants to get out

but i am too clever, I only get him out

at night sometimes

when everybody's asleep.

I say, I know that you're there,

So don't be

sad.

then I put him back,

but

he's singing a little

in there, I haven't quite let him

die

an we sleep together like

that

with our

secret pact

and it's nice enough to

make a man

weep, but I don't

weep,

you?"

Oyle iste blog, bu mavi kus dertlendi, hayati bosverdi, uzanan ellere tutundu, hayata kirginsa da ucup eski dalina kondu. Aglanmayi, kendine yuklenmeyi de kesti. Bir tur cikmadik candan umut kesilmez hesabi, gevsedi.

Sylvia Plath'le aramda hep bir benzerlik olduguna inandiysam da, ne demek istedigini bu kadar berrak anladigim bir doneme hayatimda bir daha ne zaman gelirim bilmem, ve hatta umarim gelmem. Fakat yine de onun yikim sozculeri, ba

na hayat verir gibi: "I am... I am... I am..."

Daha azina hic gelemem!

Bir de "They don't care about us" ile sokaklara dokulmek istiyorum. O apayri bir yazi konusu. Onun yerine videosunu izleyip mest oluyorum. Buyrunuz burdan tadiniz:

Bilemedim ben onu ve "A note from The Universe"

2009-08-10T17:29:00.004+03:00

Bir haftasonu daha hazmedilemeden geride kaldi. Ne garip, buraya geldigimle gidecegim zaman arasindaki surenin isik hizina esit olusu, bu kutuphanenin kapilarinin bana kapanacagi gercegi. Zaman dediginiz seyle inatlasilmiyor, duelloya girilmiyor.

Bir de bakmissiniz, siz bilmeden, gormeden ensenize bir tokat, kiciniza bir saplak indirmis.

Ansizin gelen darbenin biraktigi yanma hissi gibisi yok, dogrusu.

Bilemedigim seyler bununla da sinirli degil, mesela kimi zaman uzuldugumu bile fark etmiyorum. Kendimi bilmiyorum ve Antik Yunan'in en temel felsefesine ihanet ediyorum. Sonra o gormedigim, gormek istemedigim, benim uc maymun bile oynamadan hasir alti ettigim gercek, ruyamin bir aninda, bir cumle ile dokuluyor dudaklarimdan, uyaniyorum. Gunler geciyor, iyiyim derken, otobuste gozlerim doluyor, camdan disari bakiyorum.

Bilmeden kaybettiklerim icin, yine bilmeden uzulur olmusum.

Ansizin "Evren"den gelen bir mesaj geliyor:

"It's true, Gizem, the early bird gets the worm.

So does the late bird and the bird in-between. Because by design, there are always more than enough worms.

In fact, the only bird that doesn't get a worm, is the bird that doesn't go out to get one.

Oh, to be alive...

The Universe"

Tam da umutsuzca bir mail attigim anda.

Fakat yasadiklarimdan, gorduklerimden, hissettiklerimden emin olmadigim kadar emin oldugum bir sey var, bu buyuk bir yalan. Nihayet bildigim bir sey.

Yine de... beklemediginiz anda, beklemediginiz bir mesaji almak gibisi yok.

Kucucuk odama sigdirdigim dunyadan yukselen ihlamur kokusu ile, gune basliyorum.

Olmak mi zor, olmamak mi?

2009-08-05T18:02:00.004+03:00

Durmak mi zor, durmamak mi? Yazmak mi zor, yazmamak mi? Susmak mi zor, susmamak mi?
Hava gunesli, hava kapali, hava yagmurlu, ben ayniyim.
Neden bu kadar buyuk geliyor ki gozume bir adim atmak?
Bir de birisi "yuru ya kulum"a getirse sozu diyorum. Sanirim sorun kostururken durdugun, konusurken sustugun, yazarken sildigin islerle ugrasmamda.

...Bir de bir kedi ozleminde.

Sessiz muzik, gozsuz sozler

2009-05-03T16:25:00.003+03:00

Lisede bile degilim, daha yasim 14, bana sorsaniz cok buyugum, fakat elbette ufacik tefecigim. Teoman konserine gitmisim ve sonrasinda birkac sene boyunca surecek Teoman hayranligina kapilmisim. Henuz sadece ilk iki albumu var, derken iki album daha surecek bir maceranin icinde buluyorum kendimi.

Roportajlarini takip etmek icin paralari gubidik dergiler de dahil olmak uzere dergilere yatiriyorum. Bir tur kendisini anlama surecindeyim sanirim.

Bir roportajinda, "New York icin Lou Reed neyse, Istanbul icin de ben oyle olmak istiyorum" deyip bir sehirle ozdeslesme fikrini aklima ilk defa sokmus, fakat benim Istanbul hayallerimin gerceklesmemesi ile paralel olarak, hem Teoman defterini hem de Istanbul'u bir kapali kutuya tikiyorum.

Gel zaman git zaman...

Ve yillardir ne Teoman'dan tat aldim, ne Istanbul'dan. Sanki ikisi de ayni zamanlarda kendisini tuketme egilimine girmis ve ben hep o kaostan kacmaya calismisim hayatimda.

Fakat ne zaman Teoman'i hatirlamak istesem, eski gunlerin hatrina, ilk iki albumunden sarkilar dinleyip hala ayni tadi, zevki, coskuyu ve zenginligi yakaladigimi saskinlikla fark ediyordum, her seferinde, aslinda ne kadar sairane bir tonu oldugunu ve o tonu ne zaman, nasil, neden kaybettigini sorgulayarak.

Bilirim, cok okumus bir insandir, roportajlardan da anladigim kadariyla bos da degildir, ama 3. albumden itibaren sanki hep fazla yalniz kalmis da, ilgi istemis insanlardan, sonra giderek gordugu ilgiden sikilmis, ama ilgisiz de kalamamis, kalmayi istemis, yine de kacamamis bir insan goruntusu cizmisti Teoman bende. "Nereye kadar gidecek bakalim?" diyip izlemistim hep sessizce, ve bugun "Iyi olmadi, buyuk ihtimalle son albumum." diyerek beni sasirtmadi. Zaten bu kadar acik ve net kendisini elestirebilecek nadir insanlardandir kendisi benim icin.

Son albumunde, nihayet Teoman ilk iki albumdeki gibi pek cok sey anlatmak istiyor, fakat kelimelerini yitirmis gibi sanki. Son 2 albumunde suren, melodi yitimi de devam etmis. Fakat eski Teoman'dan kalan bir sey var bu albumde, populerlik kaygisi gitmis, ilgi istemiyor Teoman, kendisi olmak istiyor. Kendisini yasatmak istiyor, cabaliyor, ama kendini bulamiyor. Hala.

Yaslilik degil, kuraklik. Kalici midir, bilinmez.

Yine de, 'son albumum' yazisi, icimde bir uzuntu yaratmadi degil. Sanki o eski Teoman'i bir gun gorebilirmisiz de o sansimizi yitirecekmisiz gibi.

Bekleyip gorucez, kim nasil nerede, yeniden.

Kutuphane hezeyanlari

2009-04-24T02:09:00.005+03:00

Bizim kutuphane 30 Mayis'a kadar 24 saat acik. Fazlasi ile yararli ve ayni zamanda hep beraber zaman oldurmemize yararli olan bir araca donusmus durumda kendisi. Calismak isteyene firsattan fazlasini sunmuyor. Benim gibi, Orkid kadini ve Nivea kadini imgeleri ile buyumus, tuketim kulturu insani icin, konserime de giderim, odevimi de yazarim, sinavima da calisirim demekten ote bir faydasi yok. Zira, 11-18 arasi yuksek lisans ogrencileri icin ayrilan odada, sonra konserde, sonra 23.30dan sonra kutuphanede olmak suretiyle sizofren hayatlar yasama pesinde hizla kendimi kaptirdim.

O degil de, Lloyd diye bolca seslendigimiz bir Camera Obscura konserini de geri de biraktim. Oldukca hostu. Kendisi buralara geldigimden beri gittigim ilk konser sayilabilir. Bundan gayri, tesadufi karsilasmalara sebep olmasi nedeniyle de ayri bir oneme sahip.

Yine de, Lloyd, bundan sonra oklari sen atsan diyorum. Cupid epey bunadi, oklar karisti, biz karistik.

Kutuphane demisken, burada insanlar cok garip seyler gozlemleyebiliyor. Sanirim, UCL, University of London bunyesindeki en inek ogrencilerin bulundugu okul. Yanlis anlasilmasin, kimseleri asagilamiyorum, fakat gece 12'de bile kutuphanede yer bulmakta zorlanmam sonucunda bu kaniya vardim. Hatta Londra'nin inanilmaz sicak ve gunesli oldugu bir Pazar gunu bile insan kutuphanede yer bulamiyorsa, inek tanimlamasindan daha ote bir sey bulamiyorum ben.

Bunun haricinde, bizim koyun delisi gibi belledigimiz bir Hukuk birinci sinif ogrencisi mevcut ki, kendisi kutuphanenin ortasinda yok yere gayet yuksek sesle gulmek, oturdugu yerlerde iki dakikadan fazla duramamak gibi ozelliklere sahip. Korkuyoruz kendisinden. Bir de Rusca-Ingilizce sozluk okuyup gulen bir eleman vardi, ona girmeyeyim hic.

Bu gecelerin boyle delice, multiaktif, deli divane anlamlari var kisacasi. Bunu da ozleyecegimiz bunlerin pek yakin olmasi, ne yazik!

Too many guys think I'm a concept, or I complete them, or I'm gonna make them alive.

2009-04-22T15:00:00.002+03:00

Insanin derdinin boyunu asmasi, asan derdin icte hapsolmasi, bir telefon uzakliginin asilamayacak kadar uzak olmasi, hayatin nice cilvelerinden bir kacidir, galiba.

Hayatimda saglamaya calistigim sey, hep iletisim oldu, karsiliklilik ilkesi cercevesinde. Bir keresinde eski bir erkek arkadasim, "Sen iletisime inaniyorsun, ben inanmiyorum, aramizdaki fark bu." demisti. Ben en iletisime inanmadigim donemde bile, susup icten ice aci cekmektense, oturup konusmayi, elimde somut bir seyler olmasini tercih ettim. Hayatimin bir yerinden sonra da, her konusmasindan sonra, "acaba ne demek istedi" ikilemlerine beni mahkum eden kisileri hayatimdan cikardim, gonullu veya gonulsuzce.

Fakat hayatimda kendimi bu kadar icinden cikilmaz bir durumda bulmamistim sanirim. Agzimi acsam dert, acmasam dert. Bencilce kendimi dusunmek ile, bensizce baskalarini dusunmek arasinda gidip geldigim su gunlerde, kalbimin sesi, beynimin sesi ve bir de susmak bilmeyen vicdanim bana fazla agir geliyor.

Halbuki, onumde koca koca teoriler var tartismam gereken. Fikirlerim de var, fakat beynimin bir yarisi otekisinin sesini bastiriyor, kendimi takipsiz dusuncelerin pesinde ayri boyutlarda buluyorum.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind'da Clementine'i isyan ettiren ilahlastirilmis kisiler fikrine bizzat ben de karsi olsam da, hepimiz aslinda biraz Joel gibi, her seye ragmen "I still thought you were gonna save my life... even after that" demeden edemiyoruz. En cok da bizi uzen bu oluyor, cunku kimsede aradigimizi bulamiyoruz.

Gerci benim icin, Eternal Sunshine of the Spotless Mind cok sanatsal kaciyor su anda, ben daha cok Turk filmleri ve Brezilya dizileri dolaylarinda dolasiyorum. Konu uzun, sikici ve gereksiz yere karmasik. Asimetri diz boyu, soylenmeyenler, yanlis anlasilanlar derken, her sey coktan cacik olmus.

Yine de aklima geliyor:

Joel: I can't see anything that I don't like about you.

Clementine: But you will! You know you will think of things. And I'll get bored with you and feel trapped because that's what happens to me.

Joel: Okay

Clementine: Okay

Okay? Nasil tamam olur her sey, tamam oldugunu nasil biliriz? Gitmemiz gereken anla, kalmamiz gereken arasinda, susmamiz ve konusmamiz gereken o kritik dakika arasinda ne gibi farklar var, ben sasirdim artik. Konusmak istedigimde, susuyorum. Bakmak istedigimde, basim onume egik. Baktiklarim, konustuklarim, benden saskin. Durum cikmazda.

Yine de ozlemledigim bir tamamlanmislik duygusu var hep aklimda.

Fairytale gone bad

2009-04-20T14:04:00.002+03:00

Bazi gunler yok mudur, o gunun kotu olacagini hic dusunmezsiniz. Guneslidir, enerjiksinizdir. Ayna basinda gecirdiginiz dakikalarin bir anlami vardir sanki. Baskasi icin de degildir, o gun kendinize iyi davrandiginiz gunlerdendir. Hafta basi sendromu yoktur, haftasonunun tadi damaginizda kaldiysa bile.

Derken bir sarkidan mi, bir bakistan mi, sozden mi, bilemeden, icinizden disariya bosaltmak istediginiz aglam istegi yerlesir oturur. Hep mutlu eden melodilerde aglayacak bir ton bulursunuz.

Birisi bana aciklasin, cinsiyetime bulasmadan, nedir bu inisin cikisin kaynagi?

Sacma ogrenci halleri

2009-04-16T15:02:00.002+03:00

Gecenin 3'unde kutuphanede makale okuyorum ayagina gozleri acik uyuyana ne denir? Balik! Hem de en aligindan. Ustelik bu kisi sandalye ve masalari 'gozlerini dinlendirme' sureclerine alet ederken, ne kadar rahatsiz olduklarindan dem vurup sinirleniyorsa, diyecek soz bile bulunmayabilir.

Tum bu sacmaliklardan en cok keyif aldigi sey, makaleleri bitirmek degil, eve sabahin 5'inde gitmesi icin binmesi gereken otobusu 19 dakika beklemesi gerektigini ogrenince 19 dakika boyunca gulmesi ise, bence boyle bir deneyimi tekrarlamamasinda fayda vardir.

Aksi takdirde Turk dilinin sinirlarini epey zorlayan muhabbetlere tanik oluyor Londra.

Almodovar sarisi

2009-04-15T01:55:00.004+03:00

Eger bir gun bir Almodovar filminde, kirmizi, turuncu ve sari tonlarini yesil ve mavilerle dans ederken gormezsem, dunyam tersine donecek demektir. Ya da Almodovar sonrasi icimde bir agirlik, bir yagmur sikintisi hissetmezsem... Kotu olduklarindan degil, aksine cok etkileyici oldugundan. Kadinlar, erkekler ve homoseksuellik arasinda futursuzca gidip geldiginden, oyuncularin karakterlerini tutkuyla fakat gercekci bir sekilde canlandirmasindan.Son zamanlarda Ispanya'ya, kulturune ve diline fena sardirdim. Vicky, Cristina ve Barcelona'nin bundaki indikator etkisini yok sayamam, fakat ne zaman bu filmden bahsetsem erkeklerden, "Hiii... Trisome degil mi? Anladim ben seni, Bardem falan." tepkisi almam ve lafin agzima tikilmasi canima tak etti dogrusu. Ustelik en Ispanyolundan bile bu tepkiyi gordum ya, erkek dedigin degismiyor azizim. Sanirim Akdeniz civarinda hele hic degismiyor.

Yine de, bu filmleri izledigimde homofobik veya diger cinsel fobilere sahip bir insan olmadigimi gordukce seviniyorum.

Cinsel ozgurlugu elde etmenin yolu pek cok seyden geciyor, muhakkak, fakat ne zaman Almodovar'dan gecse ben hep mutlu oluyorum.

Viva Pedro! Gracias!

tanim

2009-04-09T03:26:00.002+03:00

Kendime has bir kontrol saplantim olmasindan kaynaklanacak, pek severim tanim yapmayi. Ilerleyen zamanlarda, bu tanimlarimi bizzat kendim de bozuyor olsam, tanimsiz olmayi sevmem. Tipki nedensiz olmayi sevmedigim gibi. Her seyi tanimlamak gibi superguclerim yoksa da, beynimin onemli bir kismi bu goreve adanmistir diyebilirim.

Fakat konu bu degil, konu benim en sevdigim iki alandaki (muzik ve tanimlama) son zamanlarda fark ettigim bir eksiklik, beceriksizlikle ilgili. Bilindigi uzere 'indie' diye bir muzik turumuz var ve bu muzik genre'ina girdigini soyleyen sayisiz grubumuz. Yakin zamanlarda, muzik ile daha derinden hasir nesir olmaya karar vermis olmamla ilgili olabilir, indie muzik yaptigini bildigim gruplar haricinde, kimi bu grubu koyacagimi bilememenin huzursuzlugu kaplamisti icimi.

Turk muzigi dedigimiz sey, popcular ve rockcular arasinda bir soguk savas yasayageldiginden olsa gerek, alt kategoriler konusunda her daim suphelerim vardi. Ama bluesu rocktan, jazzdan rahat rahat ayirdedebiliyorum. Metali hard rockla karistirmam. Gelin gorun ki, nedir bu indie deseler, hickiriklara bogularak bilmiyorum diye aglayabilirim. Gercekten de aradaki fark konusunda pek cahilim.

Derken bugun fark ettim ki, zaten indie de cok farkli muzikleri icinde bulundurabilen, indie rock/indie pop/indie folk gibi kendi icinde ayrisan bir alanmis. Bir de baktim ki rock ve folk dallarinda bir hayli indie dinleyen bir insanmisim. Vay anasini, demeden edemedim.

Fakat okuduklarima ragmen hala, birisi bu sence indie mi degil mi dese cevap veremem herhalde.

Derken 6:45in bir yazisi aklima geldi indie ile ilgili. O yazidan, baska bir yaziyi referans vereyim, karisik kafalara belki yarari dokunur: http://pitchfork.com/features/articles/6176-twee-as-fuck/

Simdi bakinca, dinledigim her seyi indie icine koymak mumkun gibi geliyor. Pek bagimsiz hissettim kendimi bir anda, oyleyse indie!

dusundum dusumden ayri kaldim

2009-04-04T12:00:00.003+03:00

Sibel Alas, Adam sarkisini soylerken, kucucuk bir cocuktum. Yil 95. Yas 10. Sadece taklit edilebilecek empati yetenegi sayesinde yasanan cocukluk romantizmi var deneyimler hanesinde. O zamanki cocuk aklimla bile, sarkinin kalitesini, klibinin basarisini kavramisim, o kadar kavramisim ki, her bir goruntusunu hatirliyorum klibinin. O kadar unutmamisim, o kadar icime islemis ki, gunlerdir bu sarki ile uyaniyorum. Arada bir Elvis Costello-I want you ve Camera Obscura-Hands up baby'e takiliyorum, kabul. Fakat Ally McBeal gibi fon muzigi kategorisine yukselttim bu sarkiyi.

Gunlerdir abuk subuk ruyalar goruyorum, arkadaslarimla konusuyorum. Guluyoruz. Planlar yapiyoruz. Fakat oldugum yerden ayrilamiyorum.

Dusunuyorum, dusunuyorum. Hicbir sey istedigim gibi olmuyor. Istediklerimin olmamasina alistimsa da, bu sefer pek zor geldi kabul etmek bunu. "Keske o ben olsaydim dedigim..." kadinlar, yagmuru ozledim, bilir misiniz yagmur ozleminin nasil bir sey oldugunu. Onun ferahlatici hissini ozledim. O kadar ozledim ki, onun dusuncesi yoklugundan daha cok kavuruyor.

Derken ayni baslik altinda Cemal Sureya'ya denk geliyorum:

Adam şapkasına rastladı sokakta

Kimbilir kimin şapkası

Adam ne yapıp yapıp hatırladı

Bir kadın hatırladı sonuna kadar beyaz

Bir kadın açtı pencereyi sonuna kadar

Bir kadın kimbilir kimin karısı

Adam ne yapıp yapıp hatırladı.

Yıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda

Çünkü biraz evvel yağmur yağmıştı

Adam bulut gibiydi, hatırladı

Adamın ayaklarının altında

Yıldızların yıldız olduğu vardı

Adam yıldızlara basa basa yürüdü

Çünkü biraz önce yağmur yağmıştı.

Yine Cemal Sureya soyle bir seyler de demis ki, Voodoo Girl'u kendime atfetmeyi kestigimden beri, yerini bununla doldurmusumdur:

Sen el kadar bir kadınsındır

Sabahlara kadar beyaz ve kirpikli

Bazı ağaçlara kapı komşu

Bazı çiçeklerin andırdığı

İş bu kadarla bitse iyi

Bir insan edinmişsindir kendine

Bir şarkı edinmişsindir, bir umut

Güzelsindir de oldukça, çocuksundur da

Saçlarınla beraber penceredeyken

Tum bunlar arasinda gidip gelirken ben, Adam sarkisinin baslangici hic gitmiyor aklimdan:

Sevipte söyleyemediğim şarkılar var,

Bir dizesini asla hatırlayamadığım şiirler,

Keşke, keşke o ben olsaydım dediğim

Hikaye kadınları,

Düşlerim var.

Uyandığımda yanlızca başını hatırladıgım

Ve asla sonuna kadar görmeyi beceremediğim,

Bir adam var düşümde, tam dokunacakken uyandırıldığım

Bir adam.

Sonumuzun ne olacağını hiç öğrenemediğim

Düşümde bir adam var. benimmi bilemediğim

Bir adam var diyorum, düşünüp düşümden ayrı kaldığım

Klipteki gibi uyandigimda ayagimda kirmizi boyalar gormek istiyorum. Tipki klipteki gibi, siyah kedime sarilip sarabimi icebilmek, oylece uyuyabilmek istiyorum. Uyandigimda ise cizdigim tablonun icinde kaybolmak.

Bunyede olusan Friends etkisi

2009-04-02T11:21:00.004+03:00

Yakin zamanlarda gunde milyonlarca Friends bolumu izlemek gibi bir hata yaptim sanirim. Hata diyorsam da en kotusunden degil tabiki, fakat yan etkileri ile basa cikmayi ogrenmek lazim.

Ornegin birisinden hoslaniyorsaniz, ya da birisinden hoslanmiyorsaniz, tavirlarinizin oradaki karakterlerin cilginlik seviyesine cikmasina izin vermeyin, vucut oyle bir cigrindan cikiyor ki, artik delilik etkisi mi, bahar etkisi mi, adrenalin seviyesinin degismesi mi, bilinmez, gece 3'lere kadar goze uyku girmiyor, kalbinizin o gune kadar hissetmediginiz atislari size rahat vermiyor.

Bazi anlarda da, gereksiz bir utangaclik yasiyorsunuz. Burada kultur farkinin da onemli bir yeri oldugunu unutmadan, size bu kadar yabanci olan utangaclik hissinin kaynagini bulabilirseniz, pek sahane. Sayet ki bulamadiniz, sorun degil, karakterlerimizin konuyla ilgili en basit cozumu olan cene dusuklugu bu duygunun bir numarali caresi.

Bir de, bir de herkes Joey deil. Evet, bu cok onemli bir husus. Aksi takdirde, gunluk hayatinizda onemli bir yeri olan 'How are you doing' cumlesi ile basiniz fena derde giriyor. Her duydugunuzda, yerlerde tepine tepine gulme ihtiyaci hissediyorsunuz. Oysa gayet arkadasca, gayet samimi. Hele ki bunu soyleyen kisi de Italyan kokeni bulunuyorsa, hic sansiniz yok, suratinizda engelleyemediginiz bir siritis, bir dalga gecme havasi, icinizden gecen potansiyel matrak cevaplar olacaktir.

Yine de Friends'in gundelik hayatimiza kazandirdigi eglencenin yaninda, bu kadar yan etki cok mu demeden edemeyip, bu analitik blog entarisi girme aliskanligima tez zamanda son vermeyi diliyorum.

aklima geldi de...

2009-04-01T22:42:00.002+03:00

Acaba Ucan Supurge'de calisma sansim olur mu ki? Hem Ankara dilegim gerceklesir, hem gonulluluk surecinde en zevk aldigim yerde calisirim, hem de kadin haklari ile ilgili olur.

Hmmm...

Not al: BU KONU UZERINDE DUSUNULECEK, GEREKIRSE GEREKLI KISILERLE IRTIBATA GECILECEK!!..

Evet boyle.

2009-03-30T17:41:00.003+03:00

Dun yeniden yogaya basladim ve bence hayatimda yaptigim en iyi yogaydi. Derslerin verildigi spor salonu, kiliseye bagli bir yer, yoga dersleri de ucretsiz ve ben bu nedenle pek onyargiliydim. Gecen sene, icinde melekler ve diger mantiksizliklar olan yoga seanslarindan sonra, nedense zihinsel olarak hafiflemek yerine agirlastigimi hissediyordum. Ama dun, resmen uzun zamandir hissetmedigim kadar mutlu hissettim.
Bugun ise fazla duygusal hissediyorum, surekli Yeni Turku, Ezgi'nin Gunlugu dinleyip (oyle ki Nina Simone bile deva olamadi hislerime), Sylvia Plath, Cemal Sureya, Edip Cansever ve hatta Murathan Mungan okuyasim geliyor.
Bir de aklima surekli "Dans la salitude des champs de coton"dan cumleler geliyor.
Pms vakti de degil, oyleyse ne bu ani gel-git!
Hava da gunesli ustelik.
Enteresan.
Sadece bir sey bekliyorum sessizce, beklememem dusunmemem gerektigini bildigim halde. Hep zihnimde, ne yaparsam yapayim. Rolantide gidiyoruz bakalim simdilik.

Hey Lloyd, ne alemdesin, nerelerdesin?

2009-03-29T12:59:00.003+03:00

Camera Obscura Londra'ya geliyor konsere, gitmenin bir yolunu bulmali. Pek bir icimden gelerek dinliyorum kendilerini nicedir. Hatta nicedir boyle sevdigim bir seyler bulamamistim. O kadar ki insan aklina hayret ederek basladim gune, ki olay kisaca sundan ibaret: Dun geceki ruyamda bir telas, arama, arastirma, dusunme hali var. Birden Lloyd ismi geciyor. Kimdir, ne anlama gelir Lloyd kafa yoruyoruz. Pek bir sonuc bulamadan ben uyaniyorum, yeni bir gun basliyor. Bilgisayari aciyorum, Imeem'den Camera Obscura dinlemek icin can atiyorum, ilk sarki 'Hey Lloyd, I'm ready to be heartbroken'. Ve insan aklinin onunde saygiyla egiliyorum.

Hey Lloyd, bizi de bir gorsen diyorum...

homesickness ve bilimum ozlemler

2009-03-20T01:52:00.003+02:00

Homesick olmaya dilimizde sila hasreti deniyor, fakat benim icin gercekten de "home" kelimesinin cagrisimlari ile ilgili bir sey bu, siladan ziyade. Yani sila da denilebilecek toprak parcasini ozlemedim mi, ozledim. Fakat ayni sey degil bu, ben ailemi, evimin kokusunu, banyosunu, mutfagini, yazini, kisini da ozledim ve o eve girip cikmis, guldurmus, aglatmis, konusturmus, susturmus her seyi ozledim. Ne sila ne ev derken tek bir sehirdeki birimlerden bahsediyorum. Izmir'deki, Ankara'daki evlerim, kedim, ailem, arkadaslarim, ev arkadaslarim Ozlem ve Deniz... Hepsinin toplamina hasret benim icin homesickness.

Boyle gunlerdir icim kaynayan bir kazan gibi. Tasicam, tutuyorum, nereye kadar. Bir an geliyor, tum bu yukarda saydiklarim hicbir seye degisilmez diyorum, fakat ayagini hayatina gore uzatamiyorsun. Hep bir tarafin acikta.

Oysa suraya icimi dokmedigim surecte, Cenevre'ye gittim, uluslararasi organizasyon sistemi ile icimde bir baris imzaladim, dogumgunumu mukemmel bir sekilde gecirdim, yine cok sevdigim insanlarla, super hediyelerle. Gezdim, tozdum, sinema, dersler derken bu hafta basindan beri gozlerimi dolduracak derecede haddini asmis bir ozlemle karsi karsiyayim. Garip bir sekilde Bilgi Can ile konusmayi ozledim, sonra Emrah'i tum ignelemelerine ragmen ozledim, Goksen'le ilgili ozlemedigim bir sey bulamiyorum, Duygu yillardir benden uzakta olmasina ragmen gecen sene adamakilli zaman gecirememis olmamiz canimi acitiyor, Mayis gelsin bir ucak Duygu'yu getirsin diye bekliyorum.

Oyle ki bugun uzun zamandan sonra MSN'i actim, o da yetmedi, MSN Space'e girdim. Oraya yazdiklarimiz, resimlerimize baktim.

Ne cok degismisiz gordum. Bu gorunus ile ilgili bir degisiklik degil, fotograflarin kendisi bizzat degisiklik. Eskiden ne cok fotograf cekecek sey bulmusuz, adeta futursuzca, herkesle her sekilde her yerde her zaman bir ani saklamisiz kendimize. Bunu fark etmek aglamaya basladigim noktadir iste.

Gecenlerde Flickr'da 2005 senesinden bir Sozluk zirvesi resmime rastladim. Buyuttum, buyuttum, kendime baktim. Degistim mi, diye. Ve artik biliyorum: Degistim, cunku fotograflarimla zaman arasindaki oranti degisti. Fotograflarimla sevdiklerim arasindaki oran degisti.

Ve ben hem fotograf cekebilmeyi, hem de eski fotograflarimdaki sevdiklerimi istiyorum. Simarikca. Oyle simarikca ki, cocuklugumu hatirliyorum. 5 yaslarindayken hayalim evlenmeden, bir ciftlikte bir ton hayvan ve annem-babamla yasakti. Simdi ciftlikten vazgectim, kedimi istiyorum, annem ve babama ek, kardeslerimi, anneanne/babaannemi, dayim, amcalarim ve buradan-oradan toplayabilecegim kadar cok arkadasimi, sevdigim herkesi istiyorum.

Bir insanin hayal dedigi seyin, sadece boyutlarinin degismesi ne tuhaf!

çok karışık, çok...

2009-03-03T13:20:00.008+02:00

Festivalde ve sonrasında sinemada izleme fırsatı bulamadığım The Squid and The Whale'i izledim. İyi ki de o zamanlar izlememişim. Kötü değildi, ama sevmedim. Eksik olmuş, ya da giderek daha sıradan bir insan haline geliyor ve bağımsız filmleri, Avrupa filmlerini anlama yetimi kaybediyorum. Bilemedim. Fakat o çocukların durumu, anne ve babanın tuhaf soyutluğu her şeyden. Bir de kendi çocukluğumdaki anne-baba kavgaları aklıma geldi, ebeveynleri boşanıyor diye ağlayan çocuğa, "Ne var yani dünyadaki annesi babası ayrı olan ilk çocuk sen değilsin ki!" veya "Arkadaşın X'in de annesi babası ayrı!" gibi cümleler kurulmamalı. Saçma.
Sonra dün, araştırmanın ortasında aklıma, Vicki Cristina Barcelona düştü. Ne güzel film, ne güzel oyunculuk. Woody Allen 10 sene önce bitirdi kendisini diyen Saladin'e hiç kulak asmayışımdan ötürü mutluyum. Hatta "ne cüretle" diye sormak istiyorum. Adam gayet yapmış ve olmuş. Filmden çıkınca hepimiz bir sorgulamaya, kategorizasyona girmiş gibiydik, üstüne şarap içtik. İlk anda Vicky ve Cristina'ydi aklımızda olan, dünse aklıma Javier geldi. Bu ne tipsizlik, bu ne sevimlilik, bu ne karizma. Gerçi bir arkadaşımın, "O adamı ne zaman görsem, git bi duş al diyesim geliyor" deyişi beni benden alsa da, Javier de beni benden alıyor. Başarılı oyuncu, çekici erkek.
Yüzeyselliğime kaldığım yerden devam etmek gerekirse, ben 9 Mart için kendime bir tiyatro bileti almayı düşünüyorum. Tek başıma veya değil. Gideceğim kesin. Three Days of Rain. Ve tabiki James McAvoy! Evet bu da, bacak kadar boyuyla şirin mi şirin, çekici ve Türk aksanına benzeyen İskoç aksanı ile etkileyici olmayı başarabilen gerçek dışı bir erkek. Öpüşme yetenekleri gibi konulara girmeden, olabileceğim en yakın mesafeden kendisini canlı izlemek istiyorum. Bir yaşı böyle geride bırakıp, diğer bir yaşa böyle girmek güzel olmaz mı?
Güzel erkekler, güzel düşünceler ve mümkünse güzel filmler/oyunlar.
Bir de bir ara Picasso'ya gideceğim. Bakalım. Meera ile konuşmak lazım...

Sanatsal kaygılar yukarıda kalsın, ben dün akşam mercimek köftesi yaptım. Krokanlı çikolatalı pasta ve cheesecake sonrasında mutfaktaki yeni başarım. Köftelik bulgur yerine kuskus kullandım, annemin tarifi ile internetten bir tarifi karıştırdım. Anneminkisine daha çok sadık kaldım, ama yine de onunkisinden farklı bir şey çıktı sanırım ortaya. Bir de sormak isterim, kimyon BOLCA konulacak ne demek? Şimdi kimyon tadı gayet belirgin bir mercimek köftem var. Neyseki yiyecek olan kitle yabancı. Ne versem yiyecekler. Bir de burada baharat pek seviliyor. Mesela ev arkadaşım gece gece bayıldı tadına. Gerçi ilk başta baya afalladı, " E bu pişmeyecek mi? Çiğ mi bu? Yoksa pişirdin mi önceden?" diye.
İnsanın gece yatmadan önce, uğraştığı yemek için aldığı övgü duyduğu son şey olunca güzel oluyor. Tavsiye ederim.

Güneşli Cumatesinin Karanlık Odası

2009-02-21T17:50:00.002+02:00

Bugün bir garibim. Hırslıyım, üşengecim, üzgünüm, mutluyum. Garip işte. Garipliği duyguların gelgitliği değil. Hepsinin aynı anda gelmesi.
UCL kütüphanesindeyim, pazartesiye iki essay var ve korkmuyorum, çalışmaktan okumaktan da bıkmıyorum. Hatta çok zevk aldığım bir noktadayım. Ama hayat ilginç, örneğin şimdi okulun bahçesinde Kıbrıslılar Türkiye'nin Kıbrıs işgalini protesto ediyorlar. Mesela sırf eğlencesine Türk bayrağı açsam, ölümüm kesin. Ne trajikomik! Hayatın pamuktan bir ip oluşu, pek çok şeyin sorgusuz sualsiz olup bitişi, insanların fazlasıyla içgüdüsel oluşu.
Tüm bu tuhaf özelliklerine rağmen, ben o insanoğlunu seviyorum, onlarla dalga geçsem de onların arasında olmak istiyorum. Fakat kütüphaneden memnun değil miyim? Memnunum. Söyle bana Camus, yoksa "Yabancı"laşıyor muyum?
Kütüphaneye eşyalarımı bırakıp, günlük gazete ve vazgeçilmez enerji(?!) kaynağım olan suyu almak için markete gittim. Oradan, Starbucks'a giriverdim, ki ben Starbucks sevmem. Mocha Frappuccino aldım, onu severim bak. Hem telaffuzunu, hem içimini. Gazetemi açıp son günlük kaçamağımı yapmayı planlarken içeri yaşlı bir teyze girdi, önümdeki masaya oturup benden önceki müşterilerin benim masama bıraktığı gazeteleri kurcalamaya başladı. Arada gördüğü ilginç haberleri benimle paylaştı. Normalde yaşlı insanlarla iletişim kuramam. Ayrı gezegenlerin canlılarıymışız gibi hissederim, ama bu sefer bastırdım içimdekileri, çünkü konuşmanın bir yerinde üniversitenin hastanesinde kaldığını söyledi. İyileştiniz mi dedim, az çok, yakında taburcu oluyorum dedi. Belki de uyduruyordu, bilemiyorum, aklı gelip gidiyordu çünkü. Ama yine de içim cız etti, yapayalnız güneşli bir cumartesi günü, gelmiş Starbucks'ta başkasının gazetesine bakıp tanımadığı bir kızla konuşuyor. Tek başına olma hali değil bu, bildiğin yalnızlık, en saf olanından hem de. Korktum, ömrümü hep kütüphanede geçirip sonra bir gün öyle olmaktan. Sex and the City'de Miranda'nın yeni evine taşındığında geçirdiği gibi, bir panik atak krizine girmesem bari dedim içimden.
Üstelik öncesinde biri markete giderken, biri alışveriş yaparken olmak üzere, iki kere çok tanıdığım bir koku geldi burnuma. O kokuya duyduğum teslimiyeti hissettim içgüdüsel olarak, şöyle bir saniyeden bile az bir süre için. Hemen silkinip kendime geldim her defasında. Ama içim tarifsiz bir sarsıntı geçirdi. Çünkü bu koku, yanımdan geçen birisinden, bulunduğum yerden, etrafımdaki nesnelerden gelmiyordu. Koku sanki rüzgarımın, saçlarımın dalgalanışının kokusuydu. Beynim bana ne demeye çalışıyordu? Ödev haftası sorulacak bir soru değil bu. Çünkü cevabını biliyorum, cevabının doğuracağı sonuçları da. O nedenle o soru ile şimdilik uğraşmamalıyım.
Onun yerine bugünün tema şarkısını seçtim. Camera Obscura-Hands Up Baby. Sözlerini de özensiz bir kopyala yapıştır yöntemi ile iliştiriyorum, dinlemeden önce konusu hakkında bilgi sahibi olmak isteyenler için:
i've been hanging round
everywhere you go in town
watching you forget me
i want to see you crack
i'm going to get you back
put your hands up baby
you're talking to me like i'm in your debt
you don't remember things i can't forget
now you don't look so well
turn that gun back on yourself
and take a load off baby
i've had enough this time
give me back my boots you swine
it's your fault you hate me
i only hate you 'cause i hate myself
it breaks my heart that i can't wish you well
now i could end this here
die and take you with me dear
it could be so easy
i don't care what you do
i’ll still be rid of you
just make your mind up baby
i'll turn around i'll walk away from you
if i turn back i'll be the death of you

sözlüğe de yazdığım gibi: "harika bir şarkı, insancıl, öfkeli, üzgün, sakin, sessiz. aynanın her iki tarafı: insanın iki yüzü, ilişkinin önü arkası. sevginin diyalektiği. güneşli bir haftasonunda, aniden duyduğunuz o eski kokunun, içinizde uyandırdığı kekremsi hissin şarkısı."

Derken, zorunlu eylemlerime dönme zamanı geldi çattı. Bu da böyle bir garip güneşli cumartesi olsun bakalım.

Anladım ben seni

2009-02-17T12:46:00.003+02:00

Bazen gazeteki köşe yazılarını ve o köşeleri devamlı dolduranları kafamda değerlendirmeye tutarım. Nedense, ben Türkiye'deki köşe yazısı kavramını sevmiyorum. Üstelik ilkokuldan beri. Sanırım, hergün, ya da sık sık diyelim, yaza yaza argüman tüketimine gidiyoruz. Sonrası malum, yazıda argüman olarak kullanılan şeylerin, duygular, metaforlar, tanımsız kavramlardan ibaret olması. Halbuki benim için köşe yazısı, bir ülkede siyasi veya değil (bu "değil"in ne olabileceğinden pek emin olamadım, düşününce her şeyin siyasi bir boyutu olabilirmiş gibi geliyor. Tabi siyasetin nasıl tanımlandığı da önemli ama, çok uzun yazarım o konuda, susayım en iyisi.), olan bitenler ile, elit diyebileceğimiz, ya da bu alanda daha fazla okumuş, düşünmüş, neden, nasıl diye sormuş kişiler arasında bir iletişim görevi görüyor. Kısaca, "Bence bu konudaki doğrular/yanlışlar bunlar, yine benim görüşüme göre şöyle şöyle olmalı, çünkü..."nün güzelce ifadesi. Tabiki, köşe yazarı duygularından yararlanabilir diğer insanlarla biraz daha hızlı köprü kurabilmek için, metaforları kullanabilir yazının sıkıcılığını, tek düzeliğini atmak için. Ancak, yazıların bundan ibaret olması, Türkiye'deki siyasi argüman boşluğunun, kahve muhabbetlerinin akademi dahil her alana ulaşmış olduğunun göstergesi. Eğer, bir köşe yazısı okuyup "Ee?" diye bitiriyorsam, o yazı sağlam değildir gözümde. Ancak, bir yazı, benim kafamda yeni kavramlar oluşturuyorsa, içimde bir tartışma başlatıyorsa, onaylama, karşı çıkma, yeniden tanımlama ile son buluyorsa, o yazı iyi bir yazıdır.
Oysa köşe yazılarına bakıyoruz, bilgiden yoksunlar, verilen bilgiler ya yanlış, ya manipülatif. Yazarların bazen kime, neden hitap ettiği belirsiz. Hatta bazı yazıların, günlük düzeyinde olduğunu, sırf kişisel tatmin için yayımlandığını düşünüyorum. Bir de bir grup yazar var, matematikteki en sevdikleri derslerin, kombinasyon olduğu kanısındayım. Yıllık olarak, konu ve olası başlık modellerini benimseyip iki veya üçer hafta arayla, o konu ve başlık modellerinin kelimelerinin yer değiştirmiş şekilleri ile karşımıza çıkıveriyorlar. Gel de sinir olma. Üstelik, sözde iyi üniversitelerin pek popüler hocaları bunlar. Yani, ne yazık ki, bu kişilerden eğitim alıp mezun olan bir ton genç var ve bu öğrenciler mezun olup bu insanlara benziyorlar.
Bir de bir önceki paragrafta bahsettiğim yazarlar rüzgargülü gibiler. Nerden esiyorsa rüzgar, o yöne dönüyorlar. Eğer beklemedikleri şekilde, beklemedikleri yönden geldiyse rüzgar, afallıyorlar. Ancak pek tedbirliler, hemen argümansız, her yöne çekilebilir, herkese baş sallatabilir bir yazı daha yazıp kıvırıyorlar.
Tebrik mi etmek lazım bu beceriyi, bilemiyorum.
Bu bahsettiğim köşe yazarlığı beceriksizliği nedeniyle yıllardır hissedip de adını koyamadığım bir hoşnutsuzluk, herkesin popüler köşeyazarları varken, karşılarında kendimi "sıradan bir okuyucu" olarak hissetme rahatsızlığı, burada sona erdi. Önceden, nasıl tanımlayacağımı bile bilmiyordum bu durumu, bir tür Kibar Feyzo sendromu. Nihayet bu sene buldum aradığımı. Artık göğsümü gere gere, "Herhangi bir argümanı yok, kavramları da tanımlamamış. Referans vererek tartışma yürütmeye çalışmış, ancak kavramları tartışmadığından çok yüzeysel kalmış." diyebiliyorum. Üstelik burada da, Ankara Siyasal'daki burnu büyük durum hakim, hiçbir yazının eleştirilemezliği söz konusu değil. Hatta, sınıfta bunu, "Boyut, efor, süre fark etmez, işlev önemli." diye gayet belden aşağı tanımladık.
Son olarak:
Argümansız hayat, buluta benzer. Pamuk şeker sanırsınız. Oysaki nemdir, sudur. Tatsız tuzsuzdur.

Aşk

2009-02-07T16:50:00.003+02:00

İnsan sadece diğer insanlara mı aşık olur? Ya da aşk nedir tam olarak? Bir keresinde birisi, ne yaparsan yap, nerede olursan ol, beyninin bir köşesinin sadece o kişiye ayrılmış olması, yaptığın, düşündüğün her şeyin arka planında onun olmasıdır aşk demişti. Ben biraz daha biyolojik algılıyorum galiba bu durumu. Vücudumun kontrolünü yitirip, kalp atışlarımı, beyin fonksiyonlarımı düzenleyemediğimbir hal olarak görüyorum. Bu belirtileri kendimde gördüğün durumlar ise, genellikle fazlası ile materyal sebeplerle ilişkili şu günlerde. Mesela, eskiden, "Ipodsuz çıkmam abi" tribindeki insanlara, ne bileyim, "müzik dinliyorum" demek yerine, "Geçen gün Ipod'umda bir şeyler dinliyordum" diye girizgah yapanlara gıcık olurdum. Gidip o Ipod'un üzerinde tepinesim gelirdi. Böyle ticari kaygılara dair tepkim, belki de bu ürünlerin kendi bütçemi aşıyor olması ile ilgili olabilir, ancak tepkim ondan da öte, bu kişilerin asıl amaçlarının müzik dinlemekten ziyade, Ipod ismine tapınma olarak görmemdi. Şu anda, biraz para biriktirerek Ipod alınabilen bir yerdeyim (ve aldım da). Buranın alım gücüne göre imkansız da değil, zira bursumla, hem Ipod alıp hem sosyal yaşantıma devam edebiliyorum. Tabi bu ürünü sadece Türkiye'ye göre ucuz yapıyor. Burada da diğer ürünlere kıyasla oldukça pahalı olduğunu söyleyebilirim.
Fakat, utanmalı mıyım bilmiyorum, verdiğim her pence'e değer. Resmen müzik dinleyince heyecan kaplıyor içimi. Geçenlerde Türk popundan bir şarkıya denk geldim. Şahsen çok sevdiğim bir şarkı da değil kendisi (zaten sevdiklerim de bir düzineyi geçmez), fakat otobüste resmen kalbimin çarpıntısını kontrol edemeden dinledim şarkıyı. Meğerse, bugüne kadar dinlerken hiç fark etmediğim bir vokal varmış arka fonda. Başa aldım tekrar dinledim, tekrar tekrar. Ve üstelik bu deneyim, bir değil iki değil, kaç şarkıda başıma geldi. Normalde mp3 çalarda veya cd çalarda uzun süre müzik dinleyince başım ağrırdı. Artık, beynime sanki daha çok kan hücum ediyormuş gibi hissediyorum, bazı sesleri ilk defa duyuyormuşum, ya da beynimin uzun zamandır çalışmayan bir köşesi aktive olmuş gibi.
Şimdilerde bir de Macbook takındım çıktı. Biraz daha para biriktirip, ya da bursun ikinci kısmını bekleyip almayı planlıyorum. Sürekli Apple'ın sitesine giriyorum. Programlar ne kadar çok yönlü, şunu da yapıyor bunu da yapıyor diye heyecanlanıyorum. Olacak iş değil. Normalde, saçmalık diye nitelendirilecek bir durum. Ama mutlu ediyor beni.
Madonna şarkısı gibiyim. Apple'a tapıyorum ve kendilerini çok çok tebrik ediyorum. Beklentilerimi karşılayan ürünler yapıyorlar cidden. Aslında, yaratıcı birkaç fikrim var. İsterlerse kendileri ile masaya oturup, bu konuları daha geniş çaplı tartışabiliriz. Ruhumu satmanın eşiğine geliyorum, affınıza sığınarak.

building a snowman for human rights

2009-02-02T19:36:00.005+02:00

Facebook'ta Af Örgütü üyeleri hemen bir etkinlik yapıvermişler. Tanrım ne kadar da kolay her şeyi "İnsan Hakları"laştırmak.: Build a snowman for Human Rights.

Neyse efendim, ben kar seven bir insan değilim ne yalan söyleyeyim. Çocukken İzmir'e kar yağmıyor olduğu gerçeği beni en derinden sarsan şeydi, o Noel büyüsü, biricik çocuk eğlencesi, beyaz pamuksu karların zevkine varamamak kadar acı bir şey olamaz bir çocuk için. Ya da gerçekten (gerçekten kastım iki santim kalınlığında olmayan, ulaşımı etkileyebilecek kadar çok) kar yağdığındaysa hasta olmanızdan endişe duyan bir annenin kontrolünde pencereden bakmak o bembeyaz sokağa... Gerçekten içimi burkabilirdi bunları hatırlamak. Fakat ben dört senemi Ankara'da, bir senemi de İstanbul'da geçirip daha ilk andan itibaren kara doydum. Meğer tamamen ilüzyonmuş kar kavramı benim için. Bir kere öyle pamuk gibi değiller. Vıcık vıcıklar, çamura dönüşüyorlar, çamurlu buz oluyorlar hatta. Kayıp oranı buranı acıtıyorsun. Elime alayım kar topu yapayım desen ellerin buz gibi oluyor. Ya da eldivenler ıslanıyor. Yok yok, kar bana göre değil. Ben sanmıştım ki, pamuk şekere benzetip bir gün tadına bakabileceğimi umduğum bulutlar gibi, karda da sihirli bir şeyler var. Hava soğuktu ama kar soğuk değildi, ıslatmazdı. Sadece beyazdı o, köpükler gibi tıpkı. Değilmiş, çok yanlış hayal etmişim.

Kar ile ilgili güzel olabilecek tek şey kar tatili bence. Tıpkı şu anda, Londra'da olduğu gibi.

Yıllar önce Londra ile ilk kez tanışmamı sağlamış WOW (Window on the World) kitabındaki The Search karikatüründe, Londra'ya giriş bilgisi olarak, kış vakti havanın 4'te karardığı ve kışları karlı geçtiği yazıyordu. Buraya ilk geldiğim zamanlar, kadim dostumla yürürken, kar hadisesini sormuştum. Kendisi yeryüzünde gördüğüm en ateşli insandır, cıbıl cıbıl gezer, yine de sıcaktır; bense yirmi beş bin kat giyinip lahana gibi yuvarlanırken buz gibiyimdir. Neyse efendim, bana "Ne karı yahu, iki gıdım bir şey yağıyor" demişti. Koskoca WOW bilgisi mi, arkadaş deneyimi mi? Bu büyük çelişkide, kabul etmedim, Londra'ya kar yağmadığını. Şaşırtıcı bir biçimde, gelişimin daha birinci ayında kar yağdı buraya. İçimden "Biliyordum!" çığlıkları attım, sevindim. WOW bana yalan bilgi vermezdi, biliyordum. Sonraki dönemlerde de Brit arkadaşlarla konuşurken anladım iki bilginin de hakikat payı olduğunu. Meğer Londra'ya kar yağarmış lapa lapa. Bizim kuşağın çocukluğu kar anıları ile doluymuş. Sonra bir gün durmuş. Hepsinin tepkisi buydu: "Bir gün kar durdu ve bir daha eskisi gibi yağmadı." Yok yok bunun ardından bir Tim Burton filmi gelmedi. Onun yerine, şu anda Londra'da hayatı durduran bir kar fırtınası ve tatili geldi. Yıllar sonra.

Dün Covent Garden'da Natalie ile buluşmadan önce etrafta gezinirken dökülmeye başlayan karla içimi bugüne kadar hiç duymadığım bir kıpırtı kapladı. Londra ve kar, kar ve Londra. Bir de ben. Bir de pazar akşamı ıssızlaşan sokaklar. Thames. Işıklar. Kırmızı kiremitler. Her şeyin ince bir beyazlıkla kaplayışını gördüm. Soğuktu kar, her zamanki gibi. Ama ben her zamankinden farklı olarak daha çok yürümek, oynamak, çocuklar gibi eğlenmek istedim. Kaçırdığım bir Noel'i yeniden yakalama fırsatı gibi bir his.

Buluşacağımız lokantayı bulmaya çalışırken, yüzümü tamamen kapatacak kadar hızlanan kar, sanırım dün geceden beri durmadı. Ve bugün ne bir otobüs çalışıyor, ne kütüphaneler açık. Daha da fena olacakmış diyorlar. Ben halimden memnunum, hatta ev arkadaşlarımla köşedeki barda biraz demlenelim bile diyoruz.

24 senenin ardından, Londra bana karı sevdirdin ya, bravo!

Bakınız bu da, nasıl bir karmış o öyle diyenlere, evimizin bahçesinden saatler öncesine ait bir kar manzarası.

siz nasıl diyor?

2009-01-27T12:11:00.004+02:00

Ben dün Paris Hilton ile beraber çıktım havaalanından, garip bir his azizim, sanki yüzümü saklayayım, gözlüklerim nerede moduna girebilirmişim gibi hissettim her an. Bir de kadının, gazetelere konu olabilecek kadar çok bavulu vardı, pembe ağırlıklı tonlarda. Gerçekten ilginç. Heathrow'un 3 numaralı terminalinde görmeye alışık olmadığımız görüntüler bunlar. Flaşlardan kör olmak, bir ünlünün peşi sıra kasım kasım kasılmak. Tanıdıklarımı arayıp, "Kimi gördüm tahmin edemezsin" ayağı çekmek ve hakikaten tahmin edememelerinden keyif almak.
Londra'yı seviyorum, çünkü burada her şey daha bir mümkünmüş gibi geliyor. Her an her yerde bir şeyler olabilir. İyi veya kötü fark etmez, sadece gerçekten varolmaya yakın bir his. Sanki dünya sizin küçücük kabuğunuzdan ibaret değil de, siz de sizden daha büyük bir gerçeklik de sürekli kesişebilirmişsiniz gibi. Yani hayat teğet geçmiyormuş gibi.
Bir kere bir şehire olan bağlılığımın, kendimi rahat hissettiğim, elimle koymuş gibi aradığımı bulabildiğim kitapçılarının olması ile ölçüyorum. Bu o kadar önemli bir şey ki, şimdiki evime yakın bir kitapçı olduğunu gördüğüm andaki mutluluğumu anlatamam. Her an kitap alıyorum demek değil bu, sadece sürekli içeri gidip kitap karıştırıp kafamda alınacak kitaplar listesi yapabilmekten mutlu oluyorum.
London Calling çalıyor sürekli kafamda. Paperchase'e girip renklerin içinde kaybolmayı, sokak sokak yürüyebilme lüksünü, LondonPaper ve Guardian'ı beraber okuyabilme basitliğini, otobüs ve metrolarda bir şey okumadığımda kendimi cahil hissetmeyi, gidip cd'ler dvd'ler almayı, Primark'ın dandikliğini, parkları özlüyorum uzak kaldığım an. Ve tabiki Thames'i, Covent Garden'ı... O kadar seviyorum ki bu şehri, öyle güzel görüyorum ki, renklerine o kadar hastayım ki, yeni bir fotoğraf makinesi aldım bu yüzden... Nasıl görüyorsam onu, öyle gösterebilmek için.
Sanırım, en erken Haziran'a kadar hasret gidereceğim bol bol. Şimdi bakınca parmakla sayılabilen rakamlarla kalmak içimi acıtıyor, ama ihtimalleri kabullenmek lazım.
Londra'dan ayrılmanın en sevinçli tarafında Zencefil var, onun bencilce, şımarıkça varlığı var. Ben çocukken de hayvan delisiydim, ama 10 seneden fazla bir süre boyunca, o sevgi kendini belli etmedi, şimdiyse beni bile hayrete düşürüyor fazlalığı, koşulsuzluğu. Annelik içgüdüsü değil bu, benden ve insanoğlundan bu kadar farklı olan bir canlının bize bu kadar benziyor oluşunun verdiği bir duygu. Tapınma gibi.
Eğer, Zencefil'den ayrılmayı hesaba katmazsak, işler tıkırında. Eve döndüğümde, üzerinde ismimin olduğu, komşulardan gelen yılbaşı kartları bulmak güzel. Burada en çok hoşuma giden şeylerden birisi bu sanırım. Postakutusunun doluluğu borçlanmaya eş değil. Her şey posta ile hallediliyor sanırım burada. Öyle ki, kendimi mektup yazarken, zarf doldururken ve postanede beklerken hissettiğim kadar İngiliz herhalde bir de bankada hissediyorum.
İngiliz hissedemeğim noktalarda da, hissettiğim gibi hissetmekten, olduğum gibi olmaktan rahatsızlık duymuyorum. Sanırım en gerçek şey bu burada. Bu rahatlık, bu tüm her şeyin kendi omuzlarında, kendi iradene bağlı olması.
Hepsini kabul ediyor, kucaklıyor Londra. Biz de onu, tabiki.

diyesim geldi...

2009-01-13T02:13:00.004+02:00

Şu coğrafyaya geldiğimden beri, gerçekten de o kadar eğleniyorum, beni o kadar çok şaşırtan şeyle karşılaşıyorum ki, her seferinde koşarak bloga yazmak istiyorum, ama sonra gördüğü deliği yara sanıp olay haline getiren bir kedi olmak istemiyorum. Ya bilerek susuyorum, ya da anlatacaklarımı unutuyorum.
Mesela bir gün trafikte durmam gereken yerde durduğum için, arabanın şoförü ellerini birleştirip minnetini gösterdi, böyle bir "Allah razı olsun" dercesine. Şaşırdım haliyle. Türkiye'de olsam "Yok ya, durmayayım da ezileyim mi" derdim. Hoş, Ankara'da Meşrutiyet Caddesi'ni kuralsız geçmek adettendir yayalar için, oradaki üst geçitler, bilerek kullanılmazlar. Karşıdan karşıya geçmek, verilen değil alınan bir haktır orada. Ama eğer olur da bir yaya (ya da yayalar grubu) arabalara yol verecek olursa, viiöööğğnn diye bir sesle geçer gider arabalar önünüzden, hiçbirisi durup da teşekkür etmeyi düşünmez. Ya da ben bugüne kadar edenini görmedim.
Sonra, geçtiğimiz pazar günü, nihayet ısınan havanın bünyemde yarattığı gezip tozma aşkı ve teslim edilecek ödevlerden kaçmanın bahanesi ile kendimi Angel sokaklarına atıp gezinirken, mağazalardan birisine giren bir kadının köpeğini, bir yere bağlamadan etmeden, öylece elinde tasmayı da üstüne bırakıp içeri girdiğini gördüm. Benim de mağazada bulunduğum sürece, o köpek, mağazanın camından sahibine baktı şirin şirin. Görseniz boyum kadar bişi, kaçsa tutulmaz, içeri girse çıkaracağım diye uğraşılır durulur. Ama köpek sahibini mi tanıyordu artık, yoksa multisüper bir eğitimden mi geçmişti bilmiyorum, camdan baktı sadece. O gün için, fotoğraf makinemin yanımda olmadığına üzüldüğüm iki andan birisiydi. Diğer fotoğraflık an da bir köpekle ilgili. Bu sefer olay yeri Tesco. Tesco'nun kapısından içeri önce kafasını, sonra vücudunun yarısını, sonra 3/4'ünü, sonra da sadece kuyruğu kalacak şekilde uzanmış bu köpeğimiz, her halde insanların ekonomik hayattaki rolünü gözlemleyip anlamaya çalışıyordu. Ardı ardına dizilmiş ürünler, sürekli girip çıkan insanlar, içinden yiyeceler, içecekler taşan torbalar derken köpeğimizin bir kaç üründe gözü kalmış sanırım. Fakat ilginç olan, kaptırıp kendisini girmiyor içeri, sadece bakıyor, insanların yüzüne, içeriye, tekrar yüzlere. Bize sanki, "İki şey de bana kap getir" diyor. İlki, anladığınız gibi, sahibi olan, muhtemelen iyi şartlarda yaşayan bir köpek. İkincisi, sokak köpeği ya da "saldım çayıra" yöntemi ile bakılan bir köpek. Fakat ikisinin de gözünde öfke yok, havlamıyorlar, insanları rahatsız etmiyorlar. İnsanlar da onlardan rahatsız olmuyor. Biz de olsa, güvenlik görevlileri, ikinci köpeğe bir iki "hşt pşt" ettikten sonra, tekmeleyerek uzaklaştırırlardı, benim de kulaklarımda "myykkk" diyen bir köpek sesi kalırdı. Oysa bu köpeğe kimse dokunmadı. Nereden mi biliyorum, çünkü sırf onu gözlemlemek için dakikalarca hangi gazeteyi alacağıma karar veremedim. Bebeklerden katil, sıradan hayvanlardan vahşi yaratıklar yaratmayı becerdiğimiz kadar, neyi beceriyoruz merak ediyorum.
Bir diğeri az önce oldu. Odamın kapısı çalındı, "girebilirsin" dedikten sonra karşımda bir yabancı. Gecenin bu vakti, tamirci olamaz, bilmemneleri kontrol etmek için gelen görevliler olamaz. "Merhaba, ben X'in arkadaşı, böyle garip bir şekilde tanıttım kendimi ama bu gece burada kalacağım, yarın sabah falan beni görürsen, kim bu yabancı diye düşünme diye geldim." Gayet normal, bir konuşma. İşin garibi, benim de ismimi söylediğim anda başlıyor. "Gizem...! Çok ilginç, benim de eski bir Türk kız arkadaşım olmuştu, adı Gizem'di." Dumur. Yahu, evime gelebilecek insanlardan, eskiden Türk kız arkadaşı olan ve bu kızarkadaşının adı Gizem olan kaç kişi olabilir istatistiksel olarak. Şimdi şu vakit aklıma bu takıldı. Bir de "Yaygın bir isim galiba" dedi, "80lerde doğanlar için evet" dedim. "O zaman geleneksel bir isim" dedi. Hayda nasıl anlatalım şimdi, Türkiye'deki isim verme modasının nasıl Paris, Londra ve Milan modasıyla yarışabilecek şekilde, sürekli yeni akımlar yaratabilme yeteneği olduğunu anlatayım gecenin 12'sinde. Hayır dedim. Bir şekilde konu kapandı.
Böyle işte, "oha" demeden günlerimi geçirmiyorum. Şaşkın ve mutluyum. Oldukça.

Kim kiminle kimin karesinde

2008-12-21T22:30:00.003+02:00

Sokaklarda gerek turistik amaçlarla, gerekse hatıra amaçlı fotoğraf çektirirken arkanızdan, yanınızdan geçip giden, bekleyen insanların çektiğiniz karede istemsizce yer alması hep bende tanımlayamadığım bir garip his uyandırır. Gülmek, dalga geçmek, bu kesişime şaşırmak gibi farklı hisler gelir. Ama aklıma en çok takılan, bilmeden istemeden fotoğraflarında yer aldığım insanlardır. Onlar da benim gibi arkadaki figüranlara takılırlar mı, yoksa bir benim detaycılığım mı?
Ama düşünün, tıpkı dalga geçtiğiniz gibi, sizin de dünyanın pek çok yerinde baygın gözlerle, yamulmuş bir ağızla, kaymış bir tiple yer aldığınız ve hiç haberinizin olmadığı fotoğraflarınız olduğunu? Bakanların "Kim yahu bu, puhahaha" diye eğlendiği fotoğraflar...
Paranoyak olmam, rezil olmadığım anlamına gelmez gibisinden bir durum, başka bir deyişle.
Bu da böyle bir saçmalığımdır deyip uzatmayayım en iyisi.

Susmak... ya da...

2008-12-18T14:34:00.003+02:00

Susmak, sözü başkasına bırakmak veya tam tersine durmadan konuşmak gereken zamanı belirlemek ne zor...
Sükut altın diyenlere sorulur, nerede o zaman altınlarınız?

Hallenmeler...

2008-12-17T14:45:00.007+02:00

Geçtiğimiz iki hafta durmaksızın eğlendiğimiz, gezip tozduğumuz, bol içkili, arada ders çalışmalı, fazlası ile gülücükler dağıttığımız bir dönemdi. Hayatımın en en en eğlenceli quiz'ini olup, sonucunda şu güne kadar tattığım en güzel şampanyayı tattım. Üstelik kimbilir £2-3 mu nedir fiyatı... Olsun grupça hak ettiğimiz ödül oldu, çok da eğlendik, daha fazlasına gerek yoktu sanırım. Ama İngilizlerin bu içme temalı hayatları bazen beni çileden çıkartmıyor değil. Tamam çoğunlukla eğleniyorum, ama bu insanlar içtikleri zaman, kibarlıkla bastırılmış duyguları dışa mı vuruyor nedir?! Bir de İstanbul'da veya Ankara'da İf gibi barlarda karşılaşılması pek muhtemel takım elbiseli erkek modelinin askıntı olabilme kapasitesi, buradaki sarhoş takım elbiseli erkeklerde de var. Tek fark ağzının payını verince veya tersleyince üstelemiyorlar.
Hadi eğlendik ettik de, son dakika golü pek bir garip oldu.
Bir (1) insan iki (2) günde iki (2) uçak kaçırır mı?! Asıl ödülü bu konuda hak ediyorum bence. En son uçak kaçtığında, Atatürk Havalimanı'nda "kaçıyor anasını satayım, what can I do sometimes?" psikolojimin tedavisi, böyle topluca bir alkış, bir ödül, madalya vs olabilir.
Ama şimdi evdeyim ya, Zencefil o ıslak burnuyla gelip koklayıp gidiyor, sıkıldı mı patisi ile ayağıma dokunup "elim sende" oynamaya başlıyor ya, bir bavul kitap taşımışım umrumda değil. Jean Monnet belgelerini de aksatıyorum. Saladin'e de mail atmam lazım iki hususta. Bir de Colm'a danışmak istediklerim var, şöyle kendisine hayat danışmanım muamelesi yapmak istiyorum da, çok meşgul diyip dokunamıyorum.
Hm acaba dönünce danışmanımı değiştirebilir miyim?! Hiç dersini almayacağım ve yanına gidip konuşmayacağım bir adam danışmanım olmasın, varsın sarkastik Saladin olsun. En azından onu partilere davet ediyoruz, efendime söyleyeyim, o bana şu restorantlara git diyor, belki dönünce ben de ona şu konserlere-filmlere git derim. Böyle ders dışında da konuşacak şeylerimiz olur, dersti, essaydi, tezdi, onların getirdiği buzlar erir.
Yeni evimi çok seviyorum, yeni odamı da öyle. Ev arkadaşlarım yeterince iyiler. Evimiz yeterince sıcak. Yeterince temiz. Böyle bir karınca kararınca psikolojisi de eklendi benim psikolojik çorbama, tam oldu.
O zaman diyelim ki, Bülent Ortaçgil-Normal: Valla gayet normal!..

NORMAL - BULENT ORTACGIL

??%%!!

2008-12-05T13:15:00.002+02:00

Ödevleri almaya gittik, notları görünce kafamız daha da çok karıştı. Saladin, not verme konusunda yaratıcılığını aşıp bizi oldkça ilginç deneyimler yaşamaya terk etti. Sınıfta bir kesim sıradan a,b,c,f ve bunların belirlenmiş +/- formları varken, bir grupta normalde olmayan notlar var. Bölüm, a- dışında, hiçbir harfin -'li halini tanımlamamış, ancak Saladin sınır tanımaz, b- vermiş. Hadi onu da geçtim, b- bile belirgin bir not. Ancak benim de içlerinde bulunduğum bir grup b++/a, c+/b gibi ilginç notlar almış. Burada neden böyle bir kararsızlık yaşadığından ziyade, ilginç olan, a- varken, neden b++/a da a- değil. A-'yi atlayıp neden a veriyorsun, madem ilginç kombinasyonlar yapıyoruz, b++/a- olsun. a- desen değil, b+ hiç değil, a da değil ama. Ya da c+/b neden verirsin, başka birisine b- vermişken. Ona neden c+ vermezsin. Gidip soracağız tabi, ne işmiş bu. Ve adım gibi eminim, oldukça mantıklı bir cevap alacağım, tüm bu +/-ler bağlamında.
Merakla bekliyorum...

C

2008-12-03T13:48:00.003+02:00

Saladin'cim sağolsun, tüm gece C'ler kovaladı beni rüyamda. Önce yazdığım ödevin hatalarla dolu olduğunu gördüm, mesela aralara Türkçe notlar düşmüşüm ve silmemişim teslim ederken. Sonra o korkudan kurtuldum, çünkü ödevi edit tekrar okumadan önceki hali olduğunu fark ettim (hoş gerçekte hiç böyle bir şey yok ya, kendi kendime korkular yaratıyorum). Daha sonra ödev sonuçlarını görüyoruz, tüm sınıfca... Tabi bunca gerginlikte, tüm sınıfa attığı "hatalarınız" konulu mailin ve "NEDEN? NEDEN? NEDEN?" diye yanlarına not düşmesinin etkisi oldukça büyük. Bir de dünkü derste, "Beni iki hata çok kızdırdı." deyince, "Doğrudan aktarma birisi değil mi?" diyen öğrenciye, "Ondan bahsetmiyorum bile, ona kızmayı bıraktım, aştım onu, o kadar çok vardı ki!" demesi ve ardından bana son derece mantıklı gelen eleştirilerini sıralaması da oldukça gergin anlar yaşamamıza neden olmadı değil. Hoş, kendisi o kadar tatlı ki, insan genellikle kızamıyor, güler yüzle dinliyor bu eleştirileri (Sadece Türkiye ile konuştuğumuzda, bize bir şey bilmiyormuşuz, lise tarih kitaplarndan ötesini görmemişiz gibi davranmasına kızıyorum, tabi kendisinin bu kadar detayı bilmesine şaşırarak). Ama sonuç: kabuslarla dolu bir gece.
Sabah ise beklenen mail gelmiş: Ödevlerinizi gelip teslim alabilirsiniz!
Buradaki sistem, insana bir güvence veriyor bence. İnsanların eleştirilerini anlamıyorum, gayet nötr kalmanısını ve kriterlerini uygulamasını sağlıyor hocanın. En son eline aldığın kağıtta belli iyi, orta, çok iyi, daha geliştirmen lazım notlarının ötesinde, hocanın da en sona eeklediği yorum var. Üstelik anlamadıysan kriterleri, git konuş, milyon kere anlatıyorlar. Tabi notlandırmaya bu kadar güven duymamın nedeni, kriterler değil. İsimlerin ödevler üzerinde yazmaması. Bölüm sekreterliğinden sana ödevlerde kullanman üzere, öğrenci numarandan ayrı bir numara veriliyor ve bu numarayı hocalar kesinlikle bilmiyor. İsimleri bilmeden, sadece yazılanları okuyorlar, fakat bununla da kalmıyor, onlar okuyup notlandırdıktan sonra, bir komite toplanıyor, kağıtları tekrar gözden geçirip son notları harfli sistem üzerinden veriyor. Daha sonra bölüm sekreterliği, bir maille, ödevleri alabileceğimizi haber veriyor ve tamam. Hakikaten böylesine objektif, güven veren bir notlandırma sistemi görmedim. O nedenle aldığı notları saygı ile kabul ediyor insan.
Mesela 2-3 saatte yazdığım ödevden B almışım, uçtum sevinçten. Çünkü bana göre çok yüzeysel kalmıştı, hoş 2000 kelimede ne kadar derin olunabilir, ama kendim beğenmemiştim ve bir C bekleyerek gitmiştim ödevi almaya. Üstelik notların çoğu, şekilsel hatalardan kırılmış, düşüncelerimin orjinalliğini ve temelli olmasını çok beğenmiş hoca. Bir dahakine bu şekli hataları yapmazsan çok daha iyi puan alırsın, diyen bir ödev kimi mutlu etmez. Zaten bu biraz, ısınma ödevi gibi, esas son ödevler ağırlıklı olarak değerlendirilecek.
Eleştiriler, gerçek anlamda bir şeyler anlatınca ve insana zaman ayrılıp okunduğu, değer verildiği izlenimini verince, ikinci ödevler için kütüphaneye kapanası geliyor gerçekten de. Oysaki ödev teslimi Ocak'ın 12'sine.
Tabi Şubat'ta tez konusunun ve taslağının teslim edilmesi gerekince, insan zamanını ona ayırmak istiyor. Çünkü tez konusu sorun değil, bunu Jean Monnet'ye yollayıp kabul ettirmek sorun. Bir de Comparative Human Rights Law hocasının danışmanım olmasını istiyorum. Kendisi, genç olmasına rağmen, derse ve konuya hakimiyeti, anlatma üslubunun zenginliği, bir de Saladin'in sarkastik tavrı nedeniyle şimdiden tez konusunda en uygun kişi gözümde. Bir de ders anlatırken, "tamam mı?" deyişindeki babacan ton, ne derse desin kafa sallatıyor, uslu kız çocuğu oluveriyorsun. Bir de leb demeden leblebiyi biliyor. Bir de öğrencilerin saçma sapan cümlelerinden, anlamlı cümleler çıkarıyor. Ve daha nicesi. Seviyoruz kendisini...
Saladin'i de seviyoruz aslında, hele koskoca AİHM hakimlerinin, Lord'ların konuşma yapmaya geldiği gün, "Nasıl buldunuz?" diye sorup "Ben çok sıkıldım" demesi, sonrada kendisini o hakimlerle yemeğe çağırdıkları için (hukuk insanlarına tahammül edemiyor da pek.) kaçıp bizimle gelmesi bile onun doğal yönü. Öyleki, tikine bile alıştık sanırım. Artık görmüyoruz. Fakat, sevginin ötesinde, bir çekinme, her an hata yapabilirmişsin hissi vermesi sanırım, onu hem gözümüzde büyütüyor, hem de tez konusunda aklımıza gelen ilk isim olmaktan çıkarıyor. Bir tür Ayhan Yalçınkaya sendromu yani.
Hazır ben bu kadar sevgi dolu iken, bir koşu gidip ödevi almakta fayda var. Ya şimdi ya asla...
Sonuç ne olur, tahmin edebilmekten çok uzağım. Sınıfta 4 tane F alan varmış (dındın dındın dındın!), fakat kendimi en en en kötü C'ye hazırlaşmış bilinçaltım. Saladin neye layık görmüş, görücez efendim.

Hominem te memento!

2008-11-26T14:04:00.003+02:00

Hominem te memento... İnsan, sadece insan. Ben ne kadar insansam, onlar da o kadar insan. Unutmak istediğim ve bir süre bunu başarı ile gerçekleştirdiğim gerçek.
Derken dedemin ölümü ile gelen sorgulama... İnsan son anlarını yaşarken, içinde hissettiği şeyin üzüntü, kırgınlık ve kızgınlıkla kurulmuş olmasını istemiyor sanırım. Geride de bunları bırakmak istemiyor aynı zamanda. Bugüne kadar hep direndim, affetmenin en büyük erdem olduğu fikrine. Benim için affetmek koşulsuz yapılacak bir şey değildi, herkes hak etmezdi onu. Hiçbir şey ikna edemedi beni buna, ne kendim, ne ötekiler, ne inançlar, ne telkinler... Sadece ölüm başarılı oldu, bu zift gibi, insanın içini saran, kaplayan duyguya karşı. Ve yüreğimin yarısı hafifledi...
Diğer yarısı ise, az önce hafifledi sanırım. Bir kitap okudum hayatım değişti, derler, ben başka bir şey okudum, daha insancıl, daha samimi, daha gerçek bir şey. Aklıma yaktığım bir mektup geldi, iki yazı arasındaki benzerlikleri gördüm, iki kişi arasındaki benzerlikleri gördüm. Hafifledim.
İnsandık, işte. Daha ne olsun.
Ira furor brevis est. Kısa göreceli bir kavram, ama bitiyor sonunda, özgürlüğümü yeniden kazanıyorum. Bitti.

İnsan daldan dala atlar bir de. Id est genus hominum. Ne yaparsınız... O nedenle, ne zamandır aklımda gezinen bir şiiri eklemek istedim buraya, dedem için. Benim metafizik inanışlarım yoktur, onun beni izlediğini, her şeyi bildiğini düşünmem, ölüm bitişdir, telafisi yoktur. Ancak yine de bu, şiir ile dedem arasında bir duygu-düşünce bağı kurmama engel değil. Velhasılıkelam;

Sizin hiç babanız öldü mü?

Benim bir kere öldü, kör oldum.

Yıkadılar, aldılar, götürdüler.

Babamdan ummazdım bunu kör oldum.

Siz hiç hamama gittiniz mi?

Ben gittim lambanın biri söndü

Gözümün biri söndü kör oldum.

Tepede bir gökyüzü vardı yuvarlak

Şöylelemesine maviydi kör oldum

Taslara gelince hamam taslarına

Taslar pırıl pırıldı ayna gibiydi

Taslarda yüzümün yarısını gördüm

Bir şey gibiydi bir şey gibi kötü

Yüzümden ummazdım bunu kör oldum

Siz hiç sabunluyken ağladınız mı?

Oyun

2008-11-25T23:28:00.003+02:00

Ders çıkışı, "bizim kızlarla" diyebileceğim kadar çok sayıda hem cinsimle, oturmuş biraları götürüyoruz. Dedikodular, yorumlar, eleştiriler, kişisel hikayeler, ilişkiler... İlişkiler! Sonuçta hepsi, her şey bir ilişki, ilişme, iliştirme türü. Arkadaşlardan birisine hoşlandığı bir oğlandan mesaj geldi, diğer bir arkadaş "hemen cevap verme, yarın cevap ver." dedi. Ah doğru ya, oyunlar, oyunlar. Saklanmalar, kovalamalar, kaçırmalar, yakalamalar... Hep eleştirip eleştirdiğim şeye dönüşebilme potansiyelimi dehşetle izlemişimdir ilişkilerimde. Belki sıradan, bilindik türden oyunlarla değil, ama kendi yarattığım türden oyunlarla. Sonra kütüphaneye geldim ve film izlemeye başladım... Hm. Becoming Jane geçti elime, tam da kafa dinleme, beyin boşaltma moduna uygun. Ya da... Düşünceleri farklı bir alana kanalize etmek diyelim. Auster v. Lefroy. Gizem v. Gizem.
Yapıp bozabilirim bu denklemi: ~~Gizem v. Gizem~~ . Peki gerçekten bozulur mu?
Sanırım, adrenalin bağımlılığı ile ilgisi var bunun. Yapıp bozsan da, vardığın yerde yine kendini görürsün. Değiştirdim derken, ilk günkü gibi bulursun kendini. İstersin de öyle olmayı. Titremeyi özlemişsindir, minik planları, o minicik heyecanları.
Onlar merkez, sen çevresindir.
Şimdi istesen de toparlayamazsın atomlarını...

je vais je vais et je viens entre les pays...

2008-11-18T12:47:00.002+02:00

Tabi şarkının aslı esasında böyle değil. Biraz kırptım, biraz çarpıttım. Ama sonuçta şurası kesin, hepimiz gidip gidip geliyoruz, ülkeler, şehirler arasında değil. Düşünceler arasında, kişiler arasında, ihtimaller ve sonuçlar arasında. Hayatımız ve ölümümüz gidip gidip gelmelerle olup bitiyor aslında.
Şimdi yine gitmeliyim bir yerlere, şanslıysam geri de gelirim. Belki güzel haberlerim bile olabilir...

Walking on the snow...

2008-10-28T23:46:00.006+02:00

Kar yağdı Londra'ya. İlk kar, hiç beklenmedik bir zamanda. Vaktinden çok önce geldi. Tıpkı bugün olan diğer her şey gibi. Şimdi içime, anılara yağıyor soğuk soğuk kar.

-Dedeni kaybettik!

-Tamamen mi?

...

Kapatın Pandora'nın kutusunu, umut en büyük işkence, kelimelerle oynamak, bir kaçar yol bulmaya çalışmak, ufak da olsa bir şans aramak.

Oysa bitince bitiyor. Hayat gün geliyor duruyor. Dedeler ölüyor. Üstelik en beklemediğiniz anda.

Şimdi hepimizin bu beklenmedik ölüm karşısında, bol bol acı ve pişmanlık kaldı. Keşke..
Tek istediği bizimle yazın bir kaç gün geçirebilmekti, onlarda kalmamıdı Eski günlerdeki gibi...

Kimbilir pencereden dalgın dalgın baktığında, neler düşünüyordu, ne kadar uzaklaştığımızı mı, onlara ne kadar az vakit ayırdığımızı mı?

Derken bir gün anneannemin, kuzenim Naz için hazırladığı yemekte, sessiz, canı sıkkın gözüken dedemi görüp hasta mı acaba diye düşünürken kafama dank etti. Ölücekler... Hepimiz gibi. İçim sızladı, söz verdim, bundan sonraki tatilde birkaç gün kalacaktım. Ama ağustos sonu çekilmiş şu resimdeki adamın, 4. derece akciğer kanseri olduğunu düşünür müydünüz, son iki aydır kan öksürdüğüne inanır mıydınız, 4 kat merdiveni durakmaladan çıktığını görseniz öleceği aklınıza gelir miydi iki ay sonra? Biz de yakıştıramadık, gelmedi... Yoksa benden çalınmış şu yazın, bilgisayar, excel ve gazete başında geçirdiğim günlerin hepsini ona ayırmaz mıydın, sarılmaz mıydım sıkı sıkı?!! İkibinsekizinci ağustosun bir cuma günüydü. Pazar günü kanser olduğu haberini aldık. Biopsiler, patlayan tümörler, yoğun bakım üniteleri, hastane virüsleri kapladı ondan sonraki dönemde gündemimizi.

Alternatif ilaçlar, düzelir gibi olmalar, umutlar, ağlamalar.

Ve en sonunda gelen kötü haber. Aldığım 5 kutu ilacı hiç kullanamaması, ona buna, hiçbirisine üzülmüyorum. Tek üzüldüğüm, tek pişmanlığım onu ne kadar sevdiğimi, değer verdiğimi belli edememek. Gündelik kaygılarımdan, ona zaman ayıramamış olmak. Alternatif bir yaşam sonrası yaşam inanışım olmadığı için, bunu hiç bilemeyeceğine üzülüyorum. Teslim etmem gereken iki ödevi ağlama nöbetlerim arasında yazdığımı, aklıma her gelişinde engel olamadığım gözyaşlarımı, iç sıkıntımı, pişmanlığımı hiç bilemeyeceğine üzülüyorum.

Umarım onu ne kadar sevdiğimden hiç şüphe etmemiştir. Çocukken yeşerttiğimiz fasulyeleri, nohutları, parklarda akşamlara kadar benimle kaldığını, benim hayvan sevgisi çılgınlığım nedeniyle her sene aldığımız civcivleri, sevdiğimiz köpekleri, atları hiç unutmadığımı umarım biraz olsun anlatabilmişimdir yoğun bakıma gizlice girip elini sımsıkı sıktığım o kısacık zamanda. Ya da alnına kondurduğum öpücükte.

Umarım...

Şimdi neye ağlayayım şaşırıyorum. Dedemin yapayalnız, bir hastanede, acı çekmesin diye uyutulduğu sırada ölüşüne mi? Onun yokluğuna ve pişmanlıklarımıza mı? Benim gelmemi bekleyip tam geri döndüğüm ölüşüne mi? Birkaç ay önce annesini kaybetmiş anneannemin İzmir'in bir köşesinde yapayalnız kalışına mı? Son bayramda dedemlere gittiğimde yediğim balığı çok sevdim diye, Aydın'a hastaneye gitmeden önce, ölümü düşünmemiş dedemin, benim için dolabı o balık ve sevdiğim bir ton meyve ile doldurmuş oluşuna mı?

Yoksa hepsine mi?

Kısacası ağlıyorum son 4 gündür.

Küçükken bana çok tuhaf gelirdi, bir arkadaşım anneanne/babaanne ve dedesinin öldüğünü söylediğinde. Ya da onlarla yakın ilişkileri olmadığını öğrendiğimde. Oysa biz sürekli görüşürdük, sürekli birlikteydik. Anlam veremezdik, aklım almazdı. Şimdi iki dedemi de kaybettim. Oysa ben annemin dedesini bile görmüştüm, babaannesini de, anneannesini de. Hani yaşam süresi uzuyordu, nasıl iş bu böyle.

Hani sağlık standartları yükseliyordu...

İstatiksel yalanlar ile yürümüyor işte hayat.

Sonuçta koca filler ölüyor, bize sessizce ağlamak düşüyor.

eski bir göç yolu, izlenmektedir.

2008-10-24T13:01:00.002+03:00

Şimdilerde içimde eskiden kalma bir hareket var. Sanki pek çok geçmemiş, bitmemiş gibi. Tasarılar, planlar, fikirler... Heyecanlıyım.
Şu karışıklığı atıp da düzene vardım mı hele... Düzen dediysem, dümdüz olanından değil, kendimce bir düzen. Eskisi gibi...
Şimdi gideyim, sonra geleyim. Gittiğimde düşündüklerimi becereyim.
Hareket, bu yorgunluğu, aymazlığı, vazgeçmişliği yenmeli.
Yener de.
Eskiden kalma alışkanlık, bilirim.
Şimdi göç vakti.

Portakaldaki vitamin

2008-10-20T13:21:00.004+03:00

Birisi için sevinebilmek gerçekten harika bir duygu. Üstelik uzun zamandır görüşmediğiniz, biraz kırdığınız, biraz da kırgın olduğunuz birisi için sevinebilmek, kaç zamandır görüşmediğinizi unutmak, son görüşmenizdeki tatsızlığı unutmak...
Lise arkadaşlarım ile çok dağıldık, çok değiştik belki, ama lise yıllarından daha kuvvetli bir sevgi duyarım çoğuna. Kimisi ile hala görüşürüz. Kimisini ilkokuldan beri tanırım ve yerleri hep ayrı olacaktır bilirim.
Ama bir tanesi var ki, bir zamanlar ne kadar yakındık, tüm konser programlarımızı, saçmasapan eğlencelerimizi, gizli gizli içki içme rutinlerini beraber yapardık. Bazen düşünüyorum da, kakikaten yakın mıydık? Yoksa yan yana mıydık? Sevdik mi birbirimizi gerçekten? Yoksa hala çocuk muyduk, zaman zaman iğneleri birbirimize mi batırdık? Mutlu muyduk? Düşündükçe geliyor görüntüler gözümüzün önüne. Çok güldük, eğlendik, evet, fakat benim kızgınlığımın temelleri o zamandan atılmış. Lakin geçmiş zaman olur, istesen de değiştiremezsin. Bir daha yaşasam dersin, elindekilerle yetinirsin.

Yılları ardı ardına koyduk o zamandan bu zamana. Yıllar değişti, ben değiştim... O... Bilmem belki o da değişmiştir. Benim hayal ettiklerim çok farklıydı, 6-7 sene önce. Şu andaki beni düşünebilir miydim, o zamanlarda? İmkansız. Fakat o, hayallerini gerçekleştirdi. Kaç insan bunu yaşamıştır ki? O bunu başardı.
Kızgınlığıma rağmen, sabah sabah içim açıldı, gurur duydum. Altın Portakal bu, az buz bir şey değil.

Hayal gibi bir gerçek...

O, küçücük bir Çek şehrinde şimdi, duymasa da bilmese de, eskiden içimde kalan tüm sevgimle, mutlu olmasını istiyorum.

Ve daha pek çok hayalini gerçek kılmasını.

"Acaba"cılık

2008-10-18T18:30:00.003+03:00

Burada çok garip şeyler olabiliyor. O kadar ki, "Kim, neden böyle bir şeyle uğraşır ki?" demekten kendinizi alamıyorsunuz. Gerçekten insanoğlu şaşırtmacalarla dolu. Bunu bilmediğiniz bir diyarda, kendinize hayat kurmaya çalışırken daha bir iyi fark ediyorsunuz.
Türkiye'de, dolandırıcılık, hırsızlık, üçkağıtçılık gibi örneklerle nerede, nasıl karşılaşacağınıza dair bir beklentiniz, fikriniz, sezginiz vardır. Ona göre önlem alır, kendinize dikkat edersiniz. Yeni bir yere gittiğinizde ise, aklınıza o ülkede farklı dolandıcılık örnekleri olduğunu getirmezsiniz. Getirmedim ben de. Harıl harıl işlerimi yoluna koymaya çalışıyorum. Diğer herkes gibi.
Ama meğer, size birisi Western Union ile ödeme yapmanızı teklif ederse, köşe bucak kaçmalıymışsınız. Aksi takdirde İngiltere'den Nijerya'ya kadar uzanan bir dolandırıcılık ağının ortasında kalabilirmişsiniz. BBC'ye konu olan bir örneği bile var. Kadının birisi, Gumtree.com'da (İngiltere'de oda, ev kiralayacakların, ikinci el eşya arayanların yegane sitesi.) hayallerinin evine, çok çok çoook makul bir fiyata rastlamış ve tabi ister balıklama ister sazanlama diyin atlamış. Her iyi niyetli insanın yapacağı gibi. Bizim uyanık dolandırıcılar, Londra dışında olduklarını ve Londra'ya gelip evi gösterebileceklerini, ancak zamanını boşa harcamayacağına emin olmak için bir kanıta ihtiyaç duyduklarını, o nedenle kiralama niyetindeki kadının parayı Western Union ile çok güvendiği bir tanıdığına yollamasını ve slipini de bu uyanıklara göndermelerini istiyor. Sözde bir aylık kira ve depositoyu ödeyebileceğine dair kanıtı görmek istiyorlar. Ancak slip yollandıktan sonra, parayı çekmek için Western Union'a gidince bir de bakıyorlar, para çoktan çekilmiş. Nerede, kim aldı... Bilen de, gören de yok...
Düşünüyorum da her şeyi düşünmüş adamlar, annem öldü gibi duygusal bir fon katıyorlar hikayeye, ne yapacağımı bilmiyorum diyorlar. Sonra evin tam adresini veriyorlar, üstelik telefonlarını da veriyorlar. Evin tüm detayları, aylık fatura bilgileri... Neden şüphelenilsin ki... Buradaki faiş kira bedellerinden bunalmış insanların en az 1500 poundunu bir anda ellerinden alıyorlar. (Uğur Dündar tadı yakaladım kendimce, farkındayım.)
Siz siz olun Western Union'a güvenmeyin kısaca. Bunun Nijerya'sı var, Gana'sı var. Güvenli güvenli, bankanızdan yollayın. Güvenli sularda yüzün. Her pence'in, her kuruşun değerli olduğu bir dönemde hele, saf bir insansanız, yanınızda şüpheci kişiler bulundurum. "Acaba"cılık bazı durumlarda gerekli bir meziyet oluyor.

Leave your ego at the door!

2008-10-17T13:48:00.002+03:00

Ego dediğimiz şey, nasıl da bizim en önemli parçamız olmuş durumda, insan sakat kalmaya, hasta olmaya, en yakınlarını kaybetmeye bile alışıyor da, mesele egoyu bırakmaya geldi mi, yolundan dönüyor.
Ben lisans hocalarıma apayrı bir sevgi duyarım. Nedeni çok yüksek notlar almak, sürekli pohpohlanmak değildi, ki geldiğim kurum böyle gereksiz tavırlara yataklık etmezdi de. Derlerimize birinci sınıftan itibaren giren hocalar, düşündüklerini ilk günden itibaren söyleme konusundaki yetenekleri ile ünlüdür diyebilirim. Hatta idol olarak benimsediğim hocalar, açık açık "Akademide kibarlığın yeri yok." derler ve çok da doğru düşünürler. Çünkü insan ancak böyle kendisini daha çok düşünmeye, neden sonuç ilişkisi kurmaya ve yapılan iddiaların temellendirilmesi üzerine kafa yormaya zorlar. Çuvallamak, bir insanın hayatında edinebileceği en önemli deneyimdir. Bir keresinde, yapacağım sunumun metnini attığım çok sevdiğim ve takdir ettiğim bir hoca, yazdığı mailde, dan diye, "Yeni bir şey söylememişsin, sıkıcı buldum." deyince yaşadığım anlık kızgınlık, aslında yapmak istediğim ve şu an olduğum yer arasındaki mesafeyi ve yenilecek tonlarca ekmeği göstermiştir bana. Egomun güçlü olması kadar, kontrollü olabilmesini çok sevmişimdir bu dönemde. "Kızmadan önce 10 saniye düşün, bu adam neden böyle bir şey söyledi." methodu gerçek bir ego egzersizidir. Tavsiye ederim. Çünkü sen, sadece varlığınla egonu birleştirip kendini zırhlarla çevrelememeye alışıyorsun. Bu yalnız varoluş halinden (üstelik bu halde, kendin bile beyninle, diğer organlarınla her şeyinle tam bir bütünlük halinde olmadığından parça pinçik, tekil bir haldesindir), kendini "ne olmak istediğine" karar verip genel kullanıma açıyorsun. Egoyu belki arada kapıda bırakıyorsun, ama dönüp baktığında kocaman güçlü bir "sen"le karşılaşıyorsun.
Şimdi bakıyorum da... Geçen sene, egolarımızı sivriltip durmuşuz. Üstelik kime? Kendimizle bir insanlara... Sürekli bir hırs, ihtiras, entrika psikolojisi... Aslında bu öyle kırılgan, uçlarda dolaşan bir psikolojidir ki, bir rüzgara tutulsa tepe taklak düşüp sulugözlülük eder. Çevresinde gereksiz bir "kibarlık" vardır. Eleştiriler eleştiri değildir, o nedenle çuvallasan bile bir sonuç çıkaramaz, sinir krizleri içinde kendine ve çevrendekilere daha da yabancılaşır, yalnızlaşır, uzaklaşırsın. Ego desen bıçaktan keskin olmuştur çoktan.
Şimdi burada, bu yabancı insanlarla dolu şehirde, kendimi yabancı hissetmiyorum. Geçen seneden kalma alışkanlıkla sivrilttiğim egoya karşı, Theoratical Foundations of Human Rights dersinde, hoca, "Dııt yanlış sonuç!" dediğinde 30 saniye sinir olduysam, geçen seneki ego kırıntılarından. Ama neyseki "Yanlış sonuçsa, o zaman daha dikkatli düşünmeliyim" çıkarımını yapamayacak kadar kör olmamışım. Hemen 4 seneyi hatırladım. İlk zamanlar sınıfın ortasında kıpkırmızı olduğumuzu, sonra hocalar bizi bozdukça daha da diklenebildiğimizi ve buna onların bayıldığını, tartışmaktan korkmadıklarını hatırladım.
Burada da öyle. Çünkü genel fikirler ve tek tek her bir sözcük, tartılıyor. Bir sorumluluk yükleniyor omuzlarınıza, ağzınızdan çıkacak her sözcük için. O nedenle, "Saçmalamaktan korkuyorum, o halde düşünüyorum" felsefesine geri dönüp, konuşmak için konuşmak kültürünü bırakıp tüm duyu organlarımı açıyorum.
Öyleyse varım.

The world is your oyster!

2008-10-15T13:24:00.003+03:00

Londra'da yaşıyorsanız ve otobüse metroya binmek mecburiyetindeyseniz, kalacak yer bulma sonrasında yaşadığınız en büyük sorun, ulaşıma harcadığınız zaman ve paralar olur. birinci bölgeden ne kadar ötede yaşamaya başladığınıza göre, değiştirmeniz gereken metro ve otobüs sayısı da çeşitlilik gösterir ki, bu Londra gibi, her an ulaşım konusunda her türlü değişikliğin yapılabildiği bir şehirde, size çok feci patlayabilme ihtimalini de beraberinde getirir.
Daha geçen cuma, otobüs şöforlerinin grevi nedeniyle, okula iki saatte gitmem haricinde 9 pound harcadım yola. Henüz bursu da yatmamış bir insan olduğum için, resmen canım acıdı o parayı verirken.
Ulaşım böyle pahalılık gösterirken, "Oyster Card" dedikleri, Akbil'den daha kolay taşınan, Ankara'nın hala kağıt sisteminden kalıcı plastiklere geçemediği için aşina olmadığı, İzmir'deki KentKart'ın daha fonksiyonel versiyonu olan harika bir kart var, ulaşımda tüm engelleri aşıyor tek başına. Ne zamandır da ben bunun yetişkin versiyonu ile hayatımı sürdürüyordum. Öğrenci kartına terfi edememiştim.
Neden derseniz, bu +18 Oyster Card bir şehir efsanesi neredeyse... Öğrenci olmak için uymanız gereken bir sürü şey vardır. Bir kere okuldan başvuru yapamazsınız. Herhangi bir metro istasyonundan da yapamazsınız. Sonra elinizde 5 pound'la gidip peşin ödeyemezsiniz. Online başvuruyu yaptıktan sonra da okulun öğrenci durumunuzu onaylaması için beklersiniz. Sonrasında da 5-7 gün arasındaki bir sürede elinize geçer.
Geçen cumartesi günü, ulaşıma harcadığım yetişkin tarifesi ücretlerinden gına geldiği bir anda, kendimi elimde kredi kartım bilgisayarın başında buldum. Kredi kartı bu hikayeye nereden girdi derseniz, bu da hikayenin diğer kısmı olur. Efsaneye göre +18 Oyster Card almak için İngiltere'de bir banka hesabınızın olması gerekir. Para otomatik olarak hesabınızdan düşer. Fakat İngiltere'de banka ile yaptığınız işlemler inanılmaz yavaş olma konusunda, dünyadaki diğer pek çok ülkenin bankalarıyla yarışır, bu yavaşlık bile "İngiltere'de banka krizi var" demek için yeterlidir. Banka hesabı açılmış, fakat internet ve telefon bankacılığı bilgileri belirsiz bir tarihte gelecek, banka kartının ise gelmesi hesabına 1000 pound yatırma koşuluna bağlanmış bir kişi olarak, bu böyle olmaz dedim. İşte tam da o az önce bahsettiğim cumartesi günüydü. Bence bu adamlar kredi kartını da kabul ediyordur da kimse fark etmemiştir şu ana kadar diye düşünecek kadar sivrizekalık yaptım. Gurur duyuyorum kendimle...
Çünkü kartım başvurumdan 4 gün sonra, posta ile elime geçti. Sabah sabah uyanıp adınıza güzel bir postanın gelmesi kadar mutluluk verici bir şey olamaz.
Bundan daha mutluluk verici şey, banka hesabıma bursumun yatmasıdır ancak...
Velhasılı kelam, eğer bir gün Londra'ya düşerse yolunuz öğrenci olarak, sakın ama sakın banka işlemlerini beklemeyin. Alın elinize Türkiye'den sizinle buralara gelmiş kredi kartınızı, ödeyin parasını gitsin.
Hayat bazen gerçekten şaşırtıcı şekilde kolay oluyor, 23 yaşında bile.

This is London!

2008-10-10T11:32:00.005+03:00

Londra, benim hayatımda en sevdiğim şehirlerden birisi. İzmir ve Ankara'nın karışımı. Kalabalığı ise yormayan bir kalabalık, ki bunu benim gibi İstanbul'da insan yığını gördükçe sinir krizi geçiren birisi söylüyor. Üstelik burada akşam oldu mu barlardaki "kalabalık, öyle sıkış tepiş olacak türden kalabalık değil, yollara taşacak, insanların havadurumuna bakmadan yollarda bile ellerinde bardaklar, iç içe bira içtikleri bir kalabalık. Bu bile yormuyor. Nedeni sanırım, sürekli bir güvenlik tehdidi, görünen ilk dekolteden içeri sıvışmaya çalışan bakışlar gibi sorunlarla karşılaşmadan, her türlü insanla birarada olabilmenin rahatlığı sanırım.
O değilde, kozmopolitlikte sınır tanımayan bu şehirde, ben uzak durmaya çalıştıkça, Türk dedektörü gibi hep gidip Türklerin yanına oturuyorum. Örneğin, emniyette kayıt yaptırırken, sağ ve sol tarafıma birden bir türk konumlandırmayı becerebildim, üstelik ikisi de Jean Monnet Bursiyeri...Topu topu 80 kişiden oluşan bir grup için ilginç bir tesadüf. Hayır, farkına da varıyorum otururken, "Ya bu kız/çocuk kesin Türk, ama neyse..." deyip oturmaya devam ediyorum. Şu işe bakın, dün sınıfa Jean Monnet'li bir kız geldi. Boğaziçi mezunu. Akşamki konuşmada, bir Türk çocuğun yanına oturdum. Çocukla kız aynı ortaokuldan çıktı. Ancak ağlar bunlarla da bitmedi, çocuk Ankara Siyasal Kamu Yönetimi 2007 mezunu... Küçük, küçük hem de çok küçük şu yer küre...
Dersler deseniz çok süper geçiyor. Okulun ağırlıklı olarak İngiliz ve Amerikalı öğrencilerden oluşması, tartışmanın kapasitesini çok arttırıyor. Geçen sene yaptığımız, şurdan da baksak, şöyle de tanımlasak deyip laf salatalarından bıkmış, tek yaptığımızın sürekli hocanın gözüne girmek için kıvırtmak olduğundan yakınan birisi olarak, burada kullandığın her kelimeden hesap soruluyor olmasından memnunum. Aynı Ankara Siyasal'daki gibi. Bir düşüncen olabilir, ama bilgisiz düşünce kabul görmüyor. Mantıksız, afili cümleler kabul görmüyor.(Tamam arada yine içimden "Anadilinde konuşuyorsun, kurabildiğin cümle bu mu, salak Amerikalı!" diye kızıyorum, fakat çok çok arada oluyor bu. Üstelik hocalar o cümleyi bile öyle bir topluyor ki, "Vay be, baştan yarattı adeta." diye düşünüyorum.) Puan toplamak için konuşmaya puan verilmiyor. Hala bunlar bana çok zor gelse de, hala konuşacağım zaman çok heyecanlansam, saçmalamaktan korksam veya okuduğum şeyi anlamaya çalışırken, dan diye İngiliz ve Amerikalılar sorularını/eleştirilerini patlatsalar da, ben halimden memnunum. Çünkü etrafımda kesinlikle öğretici, düşündürücü bir ortam var. Ve bu baskı altında, 10 Kasım'a teslim edilecek 2000 kelimelik (12 punto ve iki boşlukla 5-6 sayfa yapar) yazıyı dert edinmeye başladım. Karşımdaki hocalar salak değil çünkü. Bu sefer bir şey kakalamakla sıyrılamam. Her kelimenin sorumluluğunu üzerimde hissediyorum, korkuyorum, fakat mutluyum. Olmak istediğim yerdeyim. Sonunda çuvallama ihtimalim olsa da.
Dünkü konuşma ise, yine sıkılacağımı düşündüğüm, Koç'taki inanılmaz soyut, sıkıcı, öğrencilerin soru soramadığı bir konuşma olmadı. Hatta kendim bile sorular ürettim. Konuşmacının inanılmaz kötü aksanına ve baş ağrıma rağmen en sonuna kadar kaldım. Kalkıp söz alan her bir öğrencinin sorularını takdir ettim. Bana göre çok düşünülmeden yazılmaya çalışılan yazıya, öyle sağlam eleştiriler geldi ki ve yaptıkları sadece "şurdan da bakalım, buradan da bakalım, şöyle de diyebiliriz" demek değildi. ABD'den Türkiye'ye, Nijerya'dan Kanada'ya siyasal tarihten örnekler verilerek, arada Siyaset Bilimi çalışanların teorik olarak da süper zenginleştirdiği, çok çok anlamlı bir tartışma bölümüydü. Kendimi Ankara Siyasal'daki gibi hissettim. Nezaketen sözde eleştiriler yapmak yerine, konuşmacıyı terletecek sorularla yazının altından üstünden girildi ve kadın cevap veremedikçe, kekeledikçe zevk aldım.
Sanırım UCL ile olan ilişkimi şu cümle ile özetleyebilirim: Hayatımdaki ikinci kurumsal aidiyetimi yaşıyorum...
En sevdiğim şehirlerden birisindeyim.
Mutluluk...
Bir de yurt bulmuş olsaydım ve bursum yatsaydı, katmerlenecekti, ancak Ortadoğu kültüründen gelen parçam bunu "nazar boncuğu" olarak kabul edip göz ardı etme eğilimine sahip...
Evet, evet... Sadece mutluluk... Hepsi bu.
Not mahiyetinde şunu da belirtmek isterim ki, Fransızların İngilizce konuşma beceriksizlikleri, teleffuz edememe sorunları nörolojik olarak incelenirse, vallahi maddi yardım bulma konusunda kapı kapı dolaşarak yardımcı olurum. Ne biçi aksan yahu o öyle... Bugüne kadar dinlediğim, içlerinde senelerdir İngiltere'de yaşayan Fransız akademisyen de olmak üzere, bir tanesi bile anlaşılır bir aksana sahip değil. "ğ"nin eksilmediği, "h"lerin söylenmediği, "th"lerin v gibi telaffuz edildiği bir İngilizce... Ben zaten aksan anlama konusunda, anadilimde bile başarısızım, İngilizce'de anlayacağım derken başağrısı çekiyorum sonunda. Yazık günah, biraz da dinleyiciler düşünülmeli diyor ve noktayı koyuyorum...
.

Lütfen!!

2008-10-08T12:11:00.004+03:00

Lütfen... Lütfen... Birileri Pogge denen adamı sustursun, elini kolunu bağlasın yazı yazmasın... Bir gün ya kendimi keseceğim, bu adamın bu kadar sığ konuşup, adının filozof olarak geçmesi ve nice yüksek mertebelere gelmesinden ötürü (yamulmuyorsam, Yale'de kendisi şu anda. Öncesinde de Columbia'daydı...), ya da bir kez daha bir konferansına denk gelirsem boğazlayacağım.
Kısacası, beni sinir krizinin eşiğine getiriyor bu adamı düşünmek. Neden mi? Buyrun size bir kuple:
"Confronted with such facts, citizens of the rich countries may concede that we affluent should do more to help the poor. But most see this as a demand of humanity or charity - not as a demand of justice and certainly not as a moral duty imposed on us by the human rights of the poor. As the US Government declared after the Rome World Food Summit: “The attainment of any ‘right to adequate food’ or ‘fundamental right to be free from hunger’ is a goal or aspiration to be realised progressively that does not give rise to any international obligations.”"
Ve bir de:
"Are the rich countries violating human rights when they, in collaboration with Southern elites, impose a global institutional order under which, foreseeably and avoidably, hundreds of millions cannot attain “a standard of living adequate for the health and well-being of himself and of his family, including food, clothing, housing and medical care” (Universal Declaration of Human Rights §25)? The Declaration itself makes quite clear that they do when it proclaims that “everyone is entitled to a social and international order in which the rights and freedoms set forth in this Declaration can be fully realised”"
Şimdi diyebilirsiniz ki, "Ay bu çocuk iyi niyetli, niye kızıyorsun?". Kızıyorum kardeşim, çünkü meselenin fazilet, ahlak gibi şeylerle çözüleceğini bekleyen profesöre, "Yavrucum sen hiç mi felsefe okumadın, hadi felsefe okudun tarih mi okumadın, hadi tarih de okudun bu iki arasındaki bağlantıyı mı kuramadın, e madem anlamadın sen bunları, nasıl geldin buralara?" diye sorarım ben. Konferansta da bahsini ettiği, fazileti, ahlağı, "Nihayetinde İslam ve Hıristiyanlık'ın ortak noktaları var ahlaki olarak, illa savaşmaları gerekmiyor, ben buldum, aklımla bildim, en birinci ben oldum" tavırlarına, "Geri dön, Ortaçağ iki kavşak önceydi." demek istiyorum. Alttan alta, ahlak, faziletle manevi boyutlara indirdiği kaynak ve gelir dağılımındaki eşitsizlik, nedense uhrevi bir yöne işaret etmeye eğilimli gibi duruyor. Tamam, fakirlik insan hakları ihlali, çok afili bir laf ve belki bunu, ister Kuzey deyin, ister Batı deyin, kısaca maddi düzeyde belli bir seviyeye gelmiş bir toplumdan gelen birisinin söylemesi dikkat çekiyor. Ancak bence, hala neden birileri zengin birileri fakir kalıyor, bunu değiştirmek için neler gerekir, bu sistemde neler eksikti, nelere fırsat tanımıyor gibi sorunların adını koymadan, Papa tavırlarıyla ahlak dersi veren bir adam profesör olmasın, Yale'de Columbia'da bulunmasın. Çünkü ahlak ve diğer tüm manevi kurallarımız, sadece yaşadığımız sistemin üretimi, bir kaç iyi niyetli insanın, maddi yardım çağrısı ile ne dünyadaki eşitsizlikler çözülür, ne de ahlak kuvvetlenir.
Üstelik şunu sormaktan özellikle kaçıyor, Pogge, madem Batı/Kuzey aşırı zenginleşti, refah düzeyi tavan yaptı (ki sömürgeciliğe yaptığı atıftan tarih bilgisinde pek sorun yaşamadığını görüyoruz), şimdi bu düzenin yarattığı fakirliği adaletsiz buluyorken, bunu kaldırmaya yönelik çalışmaların, olur da başarılı olur ve dünya daha eşit kaynak dağılımına sahip olursa, O Batıyı Batı, Kuzeyi Kuzey yapan unsurlara ne olur? Zenginlik, hegemonya, adalet, İnsan Hakları... Bunlardan bahsedebilir miyiz?
Kısacası şunu eleştiriyorum: İlk önce gereksiz bir şekilde vicdanı hedefleyerek yapıyor yapacağını Pogge, bu bir bağış gibi algılanmamalı diyip, adalet ve ahlak gibi yine merhamet, acıma duygularına hitap ediyor. İkincisi, Dünya Bankası/UPF sistemini eleştirirmiş gibi gözüküp, bunun yapısal bir analizine girmiyor, Batı'nın hala daha bugün nasıl bağımlı olduğunu görmüyor bu eşitsizliklere. Ve hatta merak ediyorum, mevcut kriz durumunda böyle "adil", "eşitlikçi" ve "insancıl" taleplerde bulunacak mıdır Pogge? Yoksa giderek yükselen uhreviyet dalgasına kapılır, dinlerarası diyolog tezine mi iyice dönecektir. (Ayrıca, İslam ve Hıristiyanlık ortak bir zeminde buluşabilir demek bile, iyi niyetten öteye, Medeniyetler Çatışması tezinin [yani bugün dünyada olan çalışmanın medeniyet farklılıklarından kaynaklandığının] bu kişi tarafından kabul edildiği, sadece çatışmalarına gerek olmadığını, bu dinlerin öncelikle ortak "Tanrı"ya inandıkları, benzer şekilde, hırsızlık kötüdür, insan öldürmek kötüdür gibi ahlaki zemini olan inanç sistemleri olduğunu söylemektir. Ki bence Medeniyetler Çatışması tezini tartışmadan, bu bir veriymiş gibi tüm her şeyi üzerine inşa etmesi rahatsızlık veriyor. Bu veriymiş gibi kabul etme de Pogge'nin tüm yazılarında görüp rahatsızlık duyduğum bir diğer özelliği zaten.)
Bu ikiyüzlü ve mesnetsiz iddialarla dolmaması için akademi, nolur susturun şu adamı. Lütfen... Ya da bana sabır verin, yoksa dayanamayacağıııım...

Bir Cumartesi günü rüzgarı...

2008-10-04T15:42:00.005+03:00

Hava soğuk, ev soğuk... Herkes sanıyor ki, burada boyut atladım, apayrı bir gerçeklikte yaşıyorum. Oysa hala bildiğimiz dünyadayım. Sıkıntılar aynı, soğuklar aynı, gözlerin dolması ve insanın kendini tutması, ne olursa olsun önüne bakması aynı. Parasızlık bile aynı. Ve yorgunluk, suskunluk, yalnız kalma isteği. Hani bazen takati kalmaz insanın, kafasını yastığa vurup uyumak, uyumak, uyumak ister. Pes edinceye kadar. Bilir ki bir noktadan sonra, içinde onu harekete geçirecek bazı şeyler tekrar onu yola koyulmaya zorlayacaktır. Ama o zamana kadar, rahat bırakılmak ister, kimse soru sormasın, kimse bir şey beklemesin, istemesin. Peki ya kendisine bu lüksü tanıyacak bir yaşama ortamı bile yoksa?

Ev işini çözdüm evet, ama şımarıklık mı şimdi bu yer değiştirme isteği. Tek istediğim, sıcak, temiz ve küçükte olsa "bana" ait olan bir yer. "Ben"in kendisine yeni bir hayat kuracağı, "benim" diyeceğim bir yer. Baksan şimdi, ev değil, oda değil burası. Benim hiç değil. Hep övünürdüm konar göçer halimle, ama insanın bir evi geride bırakma lüksü olduğunda ve ona istediği zaman geri dönebileceğini bildiğinde, göçebe yaşam güzelmiş. Şimdi anlıyorum neden insanlık yerleşik hayata geçmiş. Ve yerleşmek istiyorum ben de. Köklerimi salmak. Sonunda toplayıp başka yerlere gideceksem de, burada yerçekimine ayak uydurmak istiyorum. Tam bunları hissederken, aklıma Ankara'da iki senemi geçirdiğim evim geliyor. O güzelim sokağın gece manzarasını hatırlıyorum, bir pazar sabahı dinginliğini, sıcak kaloriferlerini... Bir ev ideasına sığınıp ısınmaya çalışıyorum.

Dersler deseniz, kendimi aptal gibi hissetmiyorum, hocalar inanılmaz anlayışlı, okumalar korktuğum gibi değil, (dille ilgili tek sorun öğrencilerin farklı aksanlarını çözmek -ki Türkçe'de bile zorlandığım bir şeydir aksanları anlayabilmek), ama 1 sene aradan sonra, boş laf salatasını bırakıp bilginin konuştuğu bir ortama geri dönüş yapmak ve beynimde depolanmış 4 senelik bilgilerin geri gelmesine uğraşmak ve bazen becerememek, "ben ne yapmışım bir sene" diye düşündürtüyor insana. İnsanoğlu nankör demek, duygusal bir ifade değil bence. Son derece materyalist bir açıklama. En çok kendimize nankörlük ediyoruz ve beynimiz/bedenimiz bu nankörlük sürecine girmeye daha dünden razı oluyor.

Parasızlık ise en zor olan kısmı. Çaresiz, bursumu bekliyorum. Kasımda elime geçeceğine inanmak istiyorum.

Umut işte, insan onu bir şekilde sırtında taşımalı. Her zaman.

Evet, aslında bir konu var ve birileri farkında

2008-09-28T22:57:00.005+03:00

Yeni keşfettiğim, meğer aylardır bilinen harika bir ses, harika şarkıların sahibi: Yasemin Mori. Ne zamandır eski tadını almadığım Türkçe müzik sektöründe bir çığır olacakmış gibi duruyor. Ses deseniz, çok güçlü. Sözler de çok manalı. Umarız ilk zamanlardaki harika işlerin yerini, pek çok müzisyen ve şarkıcı da olduğu gibi, sonradan, kısa yoldan albüm çıkarma mentalitesi almaz.
Şimdi, Türkiye'den uzağım ya, Imeem de çalışıyor, YouTube da. Yasaksız geçirmeye alıştım günlerimi, neyi istersem, sadece istediğim kadar uzakta. Şarkılarına ulaşmak buralardan çok kolay. Çeşitli şekillerde kendilerine yasak delme imkanı yaratmış olanlar için YouTube'taki videosu böyle güzel bir şey:

Myspace linki de http://www.myspace.com/yasemori olur.
Adres belli, buyrun dinleyin. Oyumu kullandım ve derim ki biz bu kadını daha da çok görelim duyalım.

Dikkat! Açık saçık reklam içeren bir blog yazısıdır.

2008-09-27T19:28:00.003+03:00

Yeni, yepyeni. Olmak istediğim yerden, olmak istediğim şekilde. Caffè Nero'da öğleden sonra. Mocha ve cookie de yanyana. Her yerden internete girmeye yarayan mobile broadband modemler sayesinde, otobüste, cafede, orada burada fütursuzca açtığım bilgisayarım omzumu ağırlığıyla parçalasa da, işler yoluna giriyor. Gerçi bunu düşünürken henüz derslerin başlamamış olduğunu da hesaba katmalıyım, zira PBBC deneyimlerinden edindiğim izlenimlerle, pek umutlu değilim bu konuda. Yine de sevdiğim şehirdeyim ve sevdiğim diğer şeylere ulaşabilir mesafedeyim.

Fakat, yaldızlı, allı pullu bir gerçekliğim yok, çok zorluklar çektim. Evsiz yurtsuz bir halde, 25 kiloyu oradan oraya, yürüyen merdiven olmayan metro istasyonlarında tek başıma taşıdım (yardımını esirgemeyen, tanımadığım tüm herkese teşekkürlerimi sunarım), taşırken ayağım takıldı, düşeyazdım, yorgunluktan öldüm, son günlerini eğlenerek geçirmek isteyen arkadaşları eve kapattım kendimle beraber, ıslandım, üşüdüm, piştim. Ne beklediysem tersi oldu. Tahammül ettim.

Şimdi bakıyorum da önümde beni bekleyenler mükemmel şeyler değil, olmayacaklar da. Tıpkı geride olan biten diğer şeyler gibi. Benim gibi, sizin gibi. Lise 1'de fark edilen bu gerçeğin huzuru. Tıpkı Doors'un bize söylettiği gibi: "Takes it easy, baby/ Take it as it comes/ Don't move too fast". Atıl olmadan, uyumlu olabilmek böyle bir şey sanırım.

Tabi şehir, 2 sene öncesinden farklı. Bir kere ekonomik bunalım, alt üst etmiş insan psikolojisini. Gerginlik sokaklarda. Delilik her an karşınıza çıkabiliyor. Otobüste otururken sarhoş bir kadın yalnızlığını tanımadığı bir adamla hafifletmek için komik durumlara düşebiliyor.

Fakat mükemmelik değil, daha insancıl bir yaşam beklediğim. Günün tüketen temposunu 10 dakikalığına da olsa üzerimden atmamı sağlayan parklar bulabilmek, canım istediğinde yürüyecek ya da sinemaya gidebilecek alanlara sahip olmak. Akademik olmayan uğraşların bir gün içine sığmasının mümkün olabilmesi. Bu yüzden hayranım bu şehre. Üstelik en çok sevdiğim iki şehrin, İzmir'in ve Ankara'nın karışımı gözümde.

Sonra evimin dibinden geçen tek bir otobüsle okuluma gidebiliyorum, okuldan da Thames kenarına veya Oxford Street'e.

Mesela böyle bir sokağa bakıyorum, kafamı pencereden uzattığımda.

Bir de şu kedileri sevip mıncıklıyorum (Zencefil'in yerini tutmasa da).

Kediler komşuya ait. Sabah akşam sokakta geziyorlar. Zenco görse kıskançlıktan çatlardı herhalde. Yalnız bu pek de ufak olmayan yaratıklar, sevgiye bir açlar, bir konuşuyorlar insanlarla, bir zıplaya zıplaya ellerinize sürtünüyorlar ki, bu kadar uğraşa kayıtsız kalmak mümkün değil.

Okul deseniz, ana binası ile beni benden almış durumda (sınıftaki yabancı öğrenci azlığı ile bir başka açıdan beni benden aldı, ama o sayılmaz.) Gerçi Siyasal Bilimler binası da güzel de, takdiri size bırayorum buyrun bakalım:

Böyle bir gidişat benimkisi işte. Bakalım daha nerelere varılacak...

Akademi akademi dedin...

2008-09-15T01:42:00.002+03:00

Yüksek lisansa başlamam, aslında bir kafa karışıklığından doğan kararlılıktı. Akademi mi, iş hayatı mı (akademisyenler tüm gün yayılıyorlar kaba etleri üzerinde demek istemiyorum bu ayrımla, sadece sabah 9 akşam 6 kapsamındaki işlerden bahsediyorum, ya da öyle olduklarını umduklarımdan bahsetmeye çalışıyorum) bilebilmem için akademinin içine girmeliydim, ki lisans okuduğum okul öyle bir yerdi ki, dersinize giren hocalar asla sadece hocanız olmuyorlardı. Hayatınızda sırdaşınız, kariyer danışmanınız, içki masası arkadaşınız, seyahat yoldaşınız, sanatsal etkinlik teşvikçiniz, duygusal bunalımlarınızda kafanızı daha çok karıştıracak sorularla sizi alt eden rakipleriniz olarak pek çok konuma sahiptiler. Onlara benzemeyi kim istemezdi de gerçek dünyadaki akademi bunun neresindeydi? İşte bu soruyu sorarak başvurumu yaptım ve bir fikir edindim bir senelik eğitimim sonunda. "Bir senelik derslerden oluşan bölümü geride bıraktık, artık sadece yazıcaz düşünücez, serbest meslek gibi" derken, bir de baktım kendime bir başka okul bulmuşum. (Gerçi hala emin değilim, bakalım haftaya nereden yazıyor olacağım belirleyecek işleri.)
O nedenle bu anlamlı parçayı kendime armağan ettim bu akşam, malum biz kadınlar her şarkıya bir adres belirliyoruz (bu cümle üzerine, gizli bir seksist miyim diye düşündüm bir an!), bunun gideceği adres de ben olayım. Buyrunuz:

ACADEMIA
You can be my alphabet and I will be your calculator
And together we’ll work out on the escalator
I will time you as you run up the down
And you’ll measure my footsteps as I blow through this town
The mean of our heights is divided by the nights
Which is times’d by the daggers and the route of all our fights,
The pass of your poem is to swathe me in your knowing
And the beauty of the word is that you don’t have to show it

Oh academia you can’t pick me up
Soothe me with your words when I need your love

I am a dash and you are a dot
When will you see that I am all that you’ve got
I’m a binary code that you cracked long ago
But to you I’m just a novel that you wish you’d never wrote
I’m greater than x and lesser than y, so why is it
that I still can’t catch your eye?
You’re a cryptic crossword, a song I’ve never heard
While I sit here drawing circles I’m afraid of being hurt

Oh academia you can’t pick me up
Soothe me with your words when I need your love

You’re a difficult equation with a knack for heart evasion
Will you listen to my proof or will you add another page on
It appears to me the graph has come and stolen all the laughs
It appears to me the pen has over analysed again
And if I am a number I’m infinity plus one
And if you are five words you are afraid to be the one
And if you are a number you’re infinity plus one
And if I am four words then I am needing of your love

Oh academia you can’t pick me up
Soothe me with your words when I need your love
Academia

Daha neler!?

2008-09-11T19:46:00.006+03:00

Evet, hakikaten daha neler. Hatta, yok artık! Şaşkınlıktan küçük dilimizi bile yutmaya üşeniyoruz adeta. Çünkü şaşırmadan bir gün geçirmiyoruz.

Şimdi de bu yazıyı, IMEEM'e girerken yüzümüze vuruyorlar. Oldukça ilginç. Merak ettim, bu sefer mesele telif hakları mı ki? Hadi telif hakkı bahanesi ile yapılmış olsun, fakat yutmuyoruz biz bunu, çünkü indirmek istenilen şarkılar için bir bedel ödeniyor, yok ben sadece şöyle bir bakıp çıkacaktım diyenler için de, bir tür internet radyosu işlevi görüyor IMEEM.

Fakat esas ilginci bu yasakların tanıdık olması, bizim hayatımızda. YouTube'tan bahsetmiyorum, daha eskilerden bir şeyler hatırlatmaya çalışıyorum.

Benim de yarım yamalak hatırladığım günler... Çocukluğun her şeyi idrak edemeyen fluluğundan aklımda kalanlardan birisi: 90'ların ilk dönemlerinde de, tüm susturulmuş, bunalımlı zamanlarda olduğu gibi, en büyük saldırı, ruhu besleyen, kafayı dağıtan, sıradan eğlence alanlarına yapılıyordu. Tüm özel radyolar kapatılmıştı. Anlamadığım bir sebepten, yepyeni müzik setimizde, radyo dinleyemiyorduk, daha doğrusu dinliyorduk da, "izinli, sahibinin sesi devlet kanalları" haricinde bir şey dinleyemiyorduk. Yine de, akşam olup da kulağımızı dayardık radyoya, hatta şarkı armağan etme ritüelleri bile bu dönemde başlamıştı. Sanki bulutların arasından güneşi görmek için çabalıyordu insanlar.

Yasaklar bitmek bilmiyor ülkemde. Hapishanelere düşen, yargılanan düşünceler eksilmediği gibi, zevklerimiz de yasaklanıyor. Hukuksuzluğun ve cehaletin en büyük örneğini yaşıyoruz. O kadar büyük ki, "Aman benim insanımı zehirler, aklına kötü şeyler sokar bu internet denen ne idüğü belirsiz şey" diyen birileri sayesinde, milletin surf yaptığı internet semalarında, biz engelli koşu yapıyoruz. Peki tüm bu olanlardan, bizim çıkardığımız anafikir nedir? Güvensiz bir toplumda, güvensiz bir devlette yaşıyoruz. Tıpkı eski günlerde olduğu gibi. Nereye baksak, nereye gitsek bataklık.

O dönemden bugüne, değişen sebeplerden ötürü süregiden yasaklarda değişmeyen tek şey, birilerinin bize sürekli ayağımızı denk almamızı hatırlatmayı vazife edinmiş olması. Hatta gizli bir birim bile olabilir bu iş için. Mesela adı da, Topluma Haddini Bildirtme ve Bilmeyeni Yamultma Kurumu olabilir. Buna bağlı bir alt birim de, Sanat Yoluyla Yola Getirme Birimi denilebilir.

Bu uğurda karara varan Türk Mahkemeleri de ayrı şekillerde takdire şayan. Sorunlu başımıza, alakasız "sorun olmayan" sorunlar yaratarak, akıllarımızı karıştırmayı iyi beceriyorlar. Bravo!

Hatta bence, en iyisi devletimiz, kendisi bir blogger açsın, devlet radyo, devlet sözlük kursun. DevletTube bile olsun hatta. Bizim gibi haddini bilmeyenlere "doğru" zevkleri aşılasın. Böyük devletin eli uzun olur çünkü, değil mi?

Şimdi bu yazıyı yazıyorum ya, korkuyorum, Blogger da kapanacak diye. Neden? Çünkü özgür irademle, şahsi, bağımsız fikrimi, özgürce dile getirdim. Üstelik devleti ve onun kurumlarını eleştirdim. Daha büyük suç mu olur? Dilimi ısırıyorum. Acilen haddimi bilmem gerekiyor sanırım. "Çok yalnızım be, Foucault!"

Modern Kast Sistemi

2008-09-08T20:01:00.002+03:00

Bazen bazı kişilerin ulaşılmaz olduğunu düşünüyorum. Onların yüceliğinden, kaynakların sınırlılığından, vakit darlığından falan değil. Onlarla iletişim kuran ve yakın oldukları bir grup insanla asla eşit şartlarda yer alamayacağınızdan. Bu kişiler, onlara kızamazken, ama size kırılırlar, kızarlar, konuşmazlar. Onlara bağıramazken, size bağırmaya bile tenezzül etmezler. Onların isteklerini yerine getirmekten çekinmezler, sizinkisini ise yaparken içinize bin bir kurt düşürürler, bu isteğin vakitsizliği ve gereksizliğine dair.
Sanmayın, kötü olduklarını düşünüyorum bu insanların. Hayır. Sadece yetiştirilişten gelen kodlamalar sonucu, belli gruplara daima öncelik veriyorlar. Çünkü onlar beraber büyümüşlerdir, çünkü onlar çok şey paylaşmışlardır, çünkü onlar kardeş gibidir. Hayır, bu deneyimlerini de küçümsemiyorum. Fakat, herkesin benzer deneyim yaşadığınız insanlar varken, onlarla yetinmeyip yenilerini hayatlarına katarken, aynı sıradan işlemi neden onların da yapamadığını, kalıplarından kurtulamadıklarını anlamıyorum.
Ben beraber büyüdükleri insanlara göre kendimi ne kadar geliştirsem de, ne kadar çok uğraşsam da arkadaşlık için, fedakarlık yapsam, ne kadar alttan alsam da, bu kalıplar kırılmayacak biliyorum. Sanırım bu durumda da en iyisi, daha yüksek bir arkadaşlık pozisyonuna bel bağlamamak. Çünkü siz beraber büyümemişsinizdir, kardeş gibi değilsinizdir... Sanki zaman hala akıp gitmiyormuş gibi, ya da hayatınızın erken dönemlerinde tanışmamak bir suçmuş gibi. Ya da baştan eksin bir insanmışsınız gibi.
Elimdeki sınırlı vakti ve sabrı, bu insanlara ayırmamaya karar verdim o nedenle. Tavsiye ederim, kafanızdaki tilkilerin yarısından kurtuluyorsunuz.

Eylül...

2008-09-04T17:13:00.003+03:00

Eylül, geçiş ayıdır, tüm telaşıyla gelir üzerinize abanır. Göçebe bir aydır da aynı zamanda, telaşını size bırakır uçar gider. Üzerinize yapışan bu ruh haliyle, kanatlanıp uçmak istersiniz peşisıra, nafile, yere bağımlısınızdır.

Koşmak istiyorum, konuşmak istiyorum, gitmek istiyorum, ama tüm olumsuz cümle örneklerini tek tek yeniden yazıyorum. Oysa, uzansam da ulaşamayacağım uzaklara özeniyorum.

Stabil de değilim halbuki. Eskiden beyaz olan hastane koridorlarına bakıyorum mesela, "Meğer artık uyumsuz renkler modaymış" diyorum, pembe, mavi, kırmızının aynı anda bulunduğu duvarlara bakınca. Üstelik insan ömrü de ucuzmuş burada diye düşünüyorum. Yoğun bakımlar bile, özensizlik yeri olurmuş kimi zaman ki böylece "yoğun yatım" tehlikesi giderek artarmış. "-miş" dedim ya, aldanmayın sakın, çünkü üç maymun çok sevdiğim bir oyundur, çünkü dilime de Eylül'ün geçişkenliği yapışır. Çünkü bilmemek, uzaklaşmak isterim, sevdiklerimi de götürerek beraberimde. Eylül'le beraber geçip gitsin, bu da böyle bir ayımız olsun diyelim isterim. Fakar hepsini görür, duyar, bilirim. Lades laneti gibidir, sürekli aklındadır. Ama diline düşmez bir türlü. Gizli bir şifre gibidir. O nedenle bu sessiz film oyunu boyunca, tekrarlar dururum, hastaneleri sevmediğimi, gizlice, çok derinde.

Eylül gidiş ayıdır... Kimin, nerede, nasıl olacağının kesinleşmemesinde saklar tüm kudretini. Gidenler, kalanlar, gittiğinizde olanlarla eksilip çoğalarak, çarpılıp bölünerek yeni bir sonuca ulaşırsınız. Eylül'ün geçip gidişinde, yeni bir yöne girer hayatınız. Yeni bir mevsimi karşılamaktasınızdır.

Standby Me!! (Autumnal Panic Session)

2008-09-03T20:52:00.004+03:00

Ramazan davulu gibiyim son günlerde. Telefon konuşmaları, araba kullanma debelenmeleri, gelmeyen mektuplar, cevapsız e-mailler, iletilemeyen mesajlar... Kim demiş teknoloji hayat kurtarır diye. Hatta insanı kanser ettiğini anlamak için de doktor olmaya gerek yok, diyebilirim ben, şuncacık deneyimden sonra. Çünkü günler böyle geçmeye devam ederse, kan kusan, Sezercik annesi bir Hülya Koçyiğit karakteri olacağım.
Gündüzleri "yüksek gerilim hattı kurukafası" gibi geçiren her insan gibi, güzel uykular görmeyi istiyorum, gelin görün ki abuk subuk sorunlarla uğraşıyorum bilinçaltıma devrettiğimde tüm işlevlerimi. Bavul toplamaya çalışırken, kutlama yapmaya çalışan insanlar ve cep telefonu ile gelen talimatlar, kaçan otobüsler, kırılan içki şişeleri, tehditler... Yalnız en komiği, şimdiden gavur koca bulma ihtimalimi dert edinmiş anneannemin rüyamda çıkarıp getirdiği görücüler... Gün içinde yaşadığım stres yetmiyor da mı kendime dandirik dertler ediniyorum rüyalarda, bilemedim. Psikalanitik çözümlemelere ise hiç bulaşmadım.
Yalnız günde en az iki kere uykuya yatmama rağmen, elimin ayağımın güçten kesilmesi en fenası...
Biri beni standbya alsın, lütfen... Azıcık da olsa, bir kapatayım devreleri, hararetim geçsin... Sonra koşturacağım nasılsa oradan oraya...

Pılı pırtı burada, peki ya ben?

2008-08-27T00:49:00.004+03:00

Toplandım, yüklendim, mesafeleri aştım ve geldim. Bir senelik izindeyim en kötü ihtimalle. En iyi ihtimalle bir sene çok ağır konularda ders alıp epeyce maddi sıkıntı çekeceğim (iyilik bunun neresinde demeyin, bekleyin ve görün). Bakalım, piyangodan ne çıkacak. Ne olursa olsun, arkama dönüp bakmadım ayrılırken. Hüzün bile olmadı o veda anında. Daha çok bu aşamayı da geçeyim hele, sırada ne varsa onu da yaparız diyerek terk-i diyar eyledim. Mertebesi itibariyle açıklama yapmam gerekenler dışında, bir senedir ders stresini paylaştıklarıma bile tek kelime etmedim. İçimde her şey kesinleşinceye kadar bir susma isteği var.Ayrılışıma geri dönecek olursak, elimde, uçakla gitmiş olsam 20 kg'mı fazlasıyla aşacak bir bavul ve hemen hemen benimle birlikte yola çıkan kolilerimle bir seneyi nasıl bu kadar "ağır" ya da "dolu dolu" geçirebildiğime epey şaşırdım. Üstelik attıklarımdan bahsetmiyorum bile. Dünyadaki tüketilen ağaçların sorumluluğunun epey bir kısmını yüklenmişim meğer.

Çok ev taşıdım demiştim daha önce, ama ilk defa tamamen tek başıma hallettim, koli bulma, onları bantlama, doldurma, bantla sarmalama ve güvenli olduklarını umarak başkalarına emanet etme işlerini. Hem de hepsini. Sonuna kadar. Sonuç: Geldiğimden beri, iki hareketimde enerjim bitiyor (tamam, sıcağın da etkisi var bunda) ve uyukluyorum. Yeni yeni kendime geldim bile diyebilirim 3 günün sonunda. Biraz daha gelsem kendime ehliyet kursuna bile gideceğim de, şimdilik hep akşam 6 sularında uyuyakalıyorum (nedense?!). Yine de, her biri dağılmadan gelebilen kolilerimin sağlamlığı, ev halkı tarafından takdir edildiğinden ve hem pahada hem yükte ağır olduğundan, bu tür kaytarmalarıma ses eden yok henüz. Kabardım kabardım, hindileştim, tavuskuşulaştım, bir hallere girdim anlayacağınız.

Ehliyet kursu işi de ayrı bir risk. Yazılı ve uygulamalı sınav için ta buralara geleceğim. Deliyim ve son dakika adrenalini bağımlısıyım, biliyorum. Zaten, bizim ailede bir inanış vardır: Gençliğimizi her konuda, son dakikada iş halletme uzmanlığımıza borçluymuşuz. Gençlikle ilgisini henüz kanıtlayamamış olmakla beraber, ailenin erkeklerindeki kalp hastalığı geleneğini buna bağlayabiliriz belki. Ne demişler, stres tüm kötülüklerin anası... Ya da buna benzer bir şey.

Şimdi böyle, yazın son bayıltan sıcakları ile, nerede kalsam, nereye gitsem, şu kadar para nelere yeter diye hesaplamakla geçiyor günler. Bir de prosedürel angaryalar var. Banka banka gezip ufacıcık bir imzayı atacak yer arıyorum. Buluyorum da, ama tüm belirsizliğin üstüne bir de bunlar eklenince geceyi beklemeden yatak döşek atıveriyorum kendimi.

Maddi sıkıntılardan, belirsizliklerden arındırıp baktığımda ise önümdekilere, içimde heyecan başlıyor, kendi sırtımı sıvazlıyorum. Ayrılışlara, geride bırakmalara rağmen, getirilerin çok olduğuna inandığım bir dönem hayal ederek mutlu mesut (ve yorgun) uyuyakalıyorum.

Bu arada, bir tüyo vermede edemeyeceğim. Eğer Sarıyer esnafı ile herhangi bir şekilde muhattap olursanız, Koç Üniversitesi öğrencisi olduğunuzu ve Acarlarda kaldığınızı belli etme gafletinde bulunmayın. Eninde sonunda az da olsa yiyeceğiniz kazığın boyutları devasa ölçülere ulaşıyor. Kulağa küpe niyetine.

Gözyaşlarımızı bitti mi sandın?

2008-08-22T00:02:00.002+03:00

Gözlerim yanıyor, azıcık ağladığımda bile.
Oysa yabancı değil ki, nedir bu yabancı madde muamelesi?
Ama bir yerde haklı gözlerim yanmakta, henüz gereksiz, henüz belirsiz her şey... Henüz gidip de dönmemekler çok uzakta.
Sonuçları bekliyoruz. Korkuyla!

Daha Naz bile büyümedi, dedeciğim!!!

Lütfen, panik aninda aylaklık yapınız!

2008-08-21T00:56:00.006+03:00

Aslında bu yazı, "Taşınma kası" başlığı ile koli taşıma güç ve kudretini irdeleyecekti, ancak gecenden sabaha çok sular aktı. Şimdi dünkü yorgunluk halinin yerini, aylaklık aldı, Deniz Baykal gibi de yerini başka hallere devretmeye pek niyeti yok, şimdilik.
Yine de o yazının ardındaki düşünceleri tamamiyle heba etmemek adına, kısaca şunlar vardı aklımda:
3 kere ev taşıma deneyimlerimde, en zorlu işin boş koli bulmak ve onları bir de evi taşımak olduğunu düşünmüşümdür. İlk evim TED'in eski binasının karşı sokağı olan Sağlık Sokak'ta, eski bir Ankara eviydi, büyük pencereler, aşınmış parkeler ve kağıt gibi duvarlarla. O evde, en çok üşümeyi öğrendim. Kış günleri, iki eşofman üstüne palto giyip battaniyenin altında televizyon izlemeyi kaçınız yaşadı bilmem, ama ilk önce baharın Ankara'yı ısıtışını karşıladım sevinçle, sonra da evden taşınma çabalarımızın sonuçsuz kalmayışını, gönlüme göre, güzel bir Bahçelievler sokağında, huzurlu bir ev buluşumuzu. Çünkü Sağlık Sokak, geceleri tekin olmayan, hayat kadınları ve otopark mafyası arasında, silah seslerinin eksilmediği bir yerdi. Ve o zaman öğrendim, ev kiralarken sadece gündüzki halini görüp de kanmamak gerektiğini.
Bahçelievlere taşınırken bulduğum kolileri eve götürmek için annemle üçer beşer yüklendiğimizde (ki buradaki koliler, tamamen açılmış, kutu formatından çıkıp düzleşmiş kartonlar) 10 dakikalık yolda, kartonları her ele ikişer dağıtmaya rağmen, elden yağlanmış gibi nasıl kaydığını, ebatları nedeniyle de oradan buradan tutmanın, daha pratik bir taşıma yöntemi bulmanın imkazlığı nedeniyle çektiğimiz işkence ve kas ağrısını anlatamam.
O nedenle bence Olimpiyatlarda bir de 4 büyük kartonu parmaklarla taşıma müsabakaları düzenlemeliler, gözlü gözsün görsün diye taşınma kasının hiçbir şeye benzemediğini...

Taşınma demişken, şimdi dördüncü ve hatta beşinci taşınma dalgasına tutulmak üzereyim. Koç Üniversitesi'ne bir sene ara verip yaban ellere gitme niyetindeyim. İşler birikti, Koç'u dondurma işlemleri, yurt müdürlüğü ile daire teslim işlemleri, kütüphaneye kitapları götürme (ki en çok gözümde büyüyenlerden birisi), evdeki eşyaları kolileyip kargoya verme, başvurduğum okula şartsız kabul yollamaları için istedikleri belgeleri yollama, şartsız kabulün gelişini bekleme, vizeye başvurma, internet üzerinden ucuz ev bulabilmek, ehliyet kursunu bitirme... Panik halimi, zaman zaman "amaaeen olmadı geç giderim, olmadı hiç gitmem evde uyurum bütün sene ooh" ile "amaaeen son dakikada her şey olur" psikolojisi tahtından ediyorsa da oldukça panik bir haldeyim. Koç'ta en sevdiğim şeyin evim ve ev arkadaşlarım olduğunu fark ettim, onlarla vedalaşmayı -çocukça ama- hiç istemiyorum. Hatta yeni ev arkadaşları bulmak da istemiyorum, ama burs bütçesi ile mümkün olmayan bir hayal ne yazıkki bu.
Peki bu panik halinde ben ne yapıyorum dersiniz? Aylaklık! Odamı toplamadım henüz, bilgisayarımdaki bilgileri kaydetmedim (bu dandik bilgisayara bile alışacağımı, kendimce bir düzen kurmuşken onu geri vermenin zor olacağını hiç düşünmezdim...), bulmam gerektiği kadar koli bile bulmadım. Dondurma işlemleri de bitmiyor, çünkü buradaki tek aylak ben değilim ve fakülte sekreterinin büyük yardımlarına rağmen, son imzayı atacak kişi bulunmuyor. Daha bursumun yatırılacağı banka hesabı bile açmadım. Velhasılıkelam, eşyanın tabiatına uyup eylemsizlik yasasını doğrulamaya meyillendim.

Her şeye rağmen aylaklık paniğe birebir geliyor. Tavsiye ederim, fakat dünya aylak olsun demem yine de. Böyle de ikircikliyim.

"İlhan İrem vardı, ona noldu?" diyen araştırmacı blog yazısı...

2008-08-13T23:28:00.004+03:00

Imeem'i keşfettim, Aslıberry sağolsun, oğlu ile hikayelerini yazarken, biz sevgili (kendi kendime ne güzel sıfatlar veririm böyle üstü kapalı) okurlarına gönderdiği şarkılar sonunda, beni Last.fm harici bir şey kullanmaya teşvik etti.
Aslında Last.fm'deki Türk pop müziği sıkıntıları temel neden. Üstelik Imeem'in müzik dinleme aparatı da daha güzel. Genel görünümünü, görünüm değiştirebilmeyi, blog tutabilmeyi, fotoğraf albümlerini, kısacası bu küçük Facebook havalarını sevdim. Herkeşler gelse keşke, hep beraber Imeem dinlesek.
İlhan İrem'in çocukluğumdaki "Yer değirmenlerine karşı don kişot muyuuum?" diye şarkı söyleyen imajını beynimin dehlizlerinden çıkarıp getirecek bir teknoloji yoksa da, anımsayabilmek için, sesini Imeem playlistlerinde duymak yetiyor. Üstelik, Beirut'u, Oi Va Voi'u, Ruhi Su ve İlhan İrem ile birleştirebildiğim bir liste hazırlayabilmenin konforu da cabası. Sonra Teoman dinlemeyi sevdiğim günleri hatırlamak... Üstlerinden nerede ise 10/15 yıl geçmesine, çocukluk şarkılarımın klasikleşmelerine hayretle baktım. Şimdi anlıyorum, annemin "Ben çocukken..."li cümlelerindeki anlamı. Küçücük zihnimde annemin miniklik halini gözümün önüne getirmeye çalışırdım da küçük bir beden üzerine şimdiki kafasını koyabilirdim ancak. Kendimi peki ne kadar çocukluk halimle düşleyebiliyorum ki, ne kadarını geleceğe taşıyabileceğim ki...
İşte böyle, bir müzik dinleyeyim derken, yaşadığım garip nostalji halinin tarif edilemezliği oluverdi bir anda Imeem. Çocukluğun ve geçmişin sınırlı tanıklığı. Neyseki artık teknoloji ile daha kolay pek çok şey, böylece buluveriyoruz kendimizi klasikler arasında, bize hala çok tanıdık gelen imgelerle. Bulup yeniden o günleri yaşıyor ve yine de anlatamıyoruz. Olsun ben buna da razıyım.

Anlama ses tonu ile yazılmış blog yazısı...

2008-08-12T11:53:00.003+03:00

Anlamanın bir çok tonu vardır sanırım.
Yalancıktan anlama için göz kaçırarak "hmm";
İkna olmadığın halde anladığını belirtmek için (genellikle, iki-üçüncü kez soruya cevap alınamadığında, artık bundan bana cevap gelmez tanısı konulduğunda yapılır) ekşi bir surat ve sağa sola bakıp konu değiştirmek için malzeme arayan gözlerle kısa bir "hm";
Ortak fikirde buluştuğunuzda "hıhı";
Ve nihayet, bir konuyu idrak ettiğiniz, ikna olduğunuz ve mantıklı bulduğunuz anda, uzunca bir "hııııııııı" denir, derim de. Belki başka şekillerde de derim, ama şimdilik aklıma gelenler bunlar.
Zaten konumuz da sesler değil, neyi anladığımız. Bir senelik rahatsızlığın sebebini desek. Neyden mi? Kimden demek daha doğru olur. Peki kim? İsim önemli mi? O kendini bilir demek isterdim, ama emin olarak söyleyemeyeceğim bunu. Belki biliyordur, büyük ihtimalle bilmiyordur. Biraz tahmin ediyor, bunu anlayabiliyorum, ama derecesini ve sebebini anlamıyor.
Toyluk mu desek, ergenliği aşamamışlık, o ergen açlık... Hayır, hayır hepsi biraz etkili; ama, esas sorun sığlık ve kendini derya gibi gösterme çabası, çaba diyorum, çünkü o farkında her şeyin, her şey bilinçli. Bu bilinçlilik de, bu hamle hamle belirlenmiş, adımlar, laflar da irite ediyor.
Kısaca rahatsız edici bir insana karşı duyulan rahatsızlık.
Az önce blog yazılarını gördüm. Aynı sığlıkta yazılar. Hadi itiraf edeyim, yeryüzünün en kötü bloguydu. Küçük Kızın Kocaman Dünyası'ndan bile kötüydü.
Buradan ne kadar sığ olduğunu haykırmak istiyorum, dağa taşa.
Başımızı bir sene şişirdin, kirlettin, kafa ağrıttın. Bir de blog yazıları ile göz yorma kardeşim, kalabalık yapma.
Haddini bil. Git odanda, kişilik bozukluğunla sessiz sakin yaz çiz. Bir de cinsel toyluklarını gözümüze sokmana gerek yok, biz farkındayız her şeyin.

Ben anladım seni, sen anlayabildin mi ne dediğimi...?!

Olmak, olamamak ve ölmek

2008-08-05T13:50:00.003+03:00

"sahane bir regency duzenlemesi icinde, hampshire'a ve jane austen'in jane austen olmadan evvelki hayatina konuk oldugumuz bir film. gercek hayatta thomas lefroy ve jane austen arasinda tam neler gectigini bilemiyoruz, ama jane, kardesi cassandra'ya yazdigi sayisiz mektuptan bazilarinda tom'dan ve flort edislerinden bahsediyor. filmin guzel hatirina bunun bir ask hikayesine cevrilmesi gerekli tabii, ama o meshur dans sahnesi basladigi andan itibaren, ki ben sahsen biliyorum ki, jane austen hic evlenmemis ve gencecik yasinda olmustur, benim icimi bir huzun kapliyor. bu is olmayacak! asik olmayin! kahretmeyin ekran basindaki izleyiciyi! ama dinleyen yok. yakisikli degil ama sempatik ufak tefek james mcavoy kiza karanlik bahce koselerinde sozler verdikce, gulucukler attikca, kacamak elini tuttukca icim daraliyor. oldular olmadilar. boyle bir ayrilik sevdaya dahil, gozyaslarimizi bitti mi sandin'lar. bir de hepsinin neticesinde, bir elizabeth bennet, elinor dashwood, anne elliot olamamak; jane olmak, kuruyup kalmak, gencecik yasinda olup gitmek var. cok korkuyorum be atam."

Cheja'dan alıntılanmış bir sözlük yazısı. Kendisinin ne derece koyu Jane Austen sever olduğunu bildiğimden, evde kişisel imkanlarla izleme fırsatı bulduğum "Becoming Jane" filminin üstümden geçip gidişini, beni bir taraftan huşu içinde, bir taraftan koskoca bir boğaz düğümü, mide spazmı, kalp yanması ile bırakmasının etkilerini, onda da görmek için sözlükte aradım yazısını. Ve buldum. Şimdi hissettiklerim daha da karışık. Bu yazı mı, yoksa film mi, depremlerin sebebi.

Jane Austen der ki; "We women do not forget you, so soon as you forget us ... this is our fate, rather than our merit. We cannot help ourselves. We live at home – quiet, confined. and our feelings prey upon us ... You have always a profession, pursuits, business of some sort or other, to take you back into the world immediately, and continual occupation and change soon weaken impressions." (Anne Elliot, in Persuasion)

Bilmem ne kadar doğru. Bir sevginin unutulmazlığı, değeri hangi kaidelerle çizilmeli. Çünkü çalışan kadınlar için bile ne derece mümkün unutmak, orası belirsiz. Kabul etmek gerek, "bir evin içinde dön dolaş aynı duygular, aynı sen"e göre bir nebze özgürleştiğimizi söyleyebiliriz kendimizi. Ama hayat hala kısa, insanlar hala ölüyor. Ve "gönlümüzce" yaşama şansımız pek de artmadı. Değil mi Jane Austen?!

Deniz'e: "Kotlarımız kumlanmasın istiyoruz!"

2008-07-25T23:22:00.003+03:00

Biz, dizi kültürünün içine doğduk. Bizimkiler ile başlayan bu kültür, niceleri ile devam etti ve sakız gibi uzayan, tam her şey tıkırına girmişken, yeni bir sorunla karşılaşan insanların yaşamını, gerçek hayatta bunların bin beteri olmuyormuş gibi izledik durduk. Oysa, kişisel tarihlerin deşilmesi ile, bir de bakmışız, çevremizdeki insanlar nice gündelik facialar yaşayarak gelmişler bugünlere.
İkinci tür facialara da, gündem konularında rastlıyoruz, ki 80'lerden itibaren aşırı dozda komplo ve müstakbel-facia haberlerine maruz kaldık diyebilirim. Her haber bülteninde veya gazetede, her şeyi ilişkilendirdiğimiz komünist tehdidinden, emperyalizmden, islami tehditten, kimsenin aldırış etmediği, o sessiz kalmış ölümleri, faciaları, ölüm-kalımları görmezden geliriz.
Radikal, bugünkü haberlerinden birisini, kot kumlayan işçilere ayırmış. İlk defa, Deniz'den duymuştum böyle bir mesleğin olduğunu. Estetik kaygıların nasıl öldürdüğünü... Askere gittiklerinde, çürüğe çıktıkları vakit ölüm fermanlarının da verildiğini...
Ne dizilere, ne de haberlerde de komplo üretmeye gerek yok. Bu habere bir bakmak ise elzem.

'Kumlanmış kot giymeyin, insanlar ölüyor’
Çökerek Köyü’nde yapılan sağlık taramasında hastalık belirtisi görülen 40 köylü, Ankara’ya götürüldü, bunlardan 20’sinde hastalık tespit edildi. Köylülerle, Yozgat Milletvekili Osman Coşkun ilgileniyor.
24 / 07 / 08
Kot kumlama fabrikasında yakalandıkları hastalık nedeniyle yaşam mücadelesi verenlere sahip çıkan Ak Partili Coşkun, kumlanmış kot giyen herkesin bir kişinin hayatını riske attığını bilmesi ve bu fabrikaların kapatılması gerektiğini söyledi

YOZGAT - Yozgat’ın Çekerek ilçesine bağlı Koyunculu köyünden 1987 yılında çalışmak için gittikleri İstanbul’daki bir fabrikada "silikozis" hastalığına yakalandıklarını ileri süren köylülere sahip çıkan AK Parti Yozgat Milletvekili Osman Coşkun, yapılan sağlık taramasında hastalık belirtisi görülen 40 köylünün muayenesini Ankara Eğitim Hastanesinde yaptırdı. 20 kişide hastalık tespit edildi.
Coşkun, yaptığı açıklamada, köyden İstanbul’a gidenlerden 50 civarında gençten 14’ünün bugüne kadar öldüğünü, geriye kalanların ise hastalıkla mücadele ettiğini belirtti. Coşkun, konunun basına intikal etmesinin ardından, Çekerek Kaymakamı Ahmet Odabaş ile görüşerek, sosyal güvencesi olmayanlara yeşil kart çıkartıldığını vurgulayarak, "Köyde yapılan sağlık taramasında 40 kişide hastalık belirtisi olduğu belirlenerek, bu vatandaşlarımızı Ankara’ya getirip, Eğitim Hastanesinde muayenelerini yaptırdık" dedi.

MECLİS ARAŞTIRMASI İSTEDİ

AK Parti Yozgat Milletvekili Osman Coşkun, TBMM Başkanlığına başvuruda bulunarak, Meclis Araştırması istediğini de vurguladı. Coşkun, "Meslek hastalıkları riski içeren sektörlerde çalışan işçilerin sağlık sorunlarının araştırılarak, alınması gereken önlemlerin tespiti amacıyla" Meclis Araştırması talebinde bulunduğunu belirterek, İstanbul’da kaçak olarak kot kumlama atölyelerinin çalıştırıldığını, çalışanların ise "silikozis" denilen hastalığa yakalandığını anlattı.
Osman Coşkun, şöyle konuştu:
"Yozgat Çekerek ilçesi Koyunculu köyünden İstanbul’a çalışmak üzere giden vatandaşlarımız kot kumlama işinde çalışmışlar, bunun sonucunda silikozis hastası olmuşlardır. Kumlanmış kot giyen herkesin en az bir kişinin hayatını risk altına aldığını bilmesi ve kot kumlama yerlerinin derhal kapatılması gerekir. Meslek hastalıkları hastanelerinin sayısı ve imkanları artırılmalıdır. Meslek hastalıklarının önlenmesine yönelik çalışmalar başlatılmalı ve önlemler alınmalıdır. İşçilerin resmi sağlık dosyalarında Özel Sektör tarafından yapılan testlerin özetinde kan kurşun seviyeleri ve benzeri değerler normal olarak değerlendirilmiştir. Özel laboratuvar testlerinin, 80 ilde bulunan Sağlık Bakanlığı Halk Sağlığı Laboratuvarlarında ve 7 ilde bulunan Hıfzıssıhha Bölge Laboratuvarlarında resmi kurumlar tarafından yapılmasının sağlanması gerekmektedir."

ŞİMDİYE KADAR 14 KİŞİ ÖLDÜ

Milletvekili Coşkun’un girişimleri sonucunda Ankara’ya götürülen 40 kişinin yapılan muayenesinde 20 kişide hastalık tespit edildi. Taburcu edilen köylüler köylerine döndü. Köylüler, hastalık nedeniyle bugüne kadar 14 kişinin öldüğünü belirttiler.
Köylülerden 89 yaşındaki Abbas Özkan, İstanbul’da çalıştığı iş yerinden hastalık kapan oğlunun 1989 yılında vatani görevini yaparken öldüğünü, 32 yaşındaki Zeki Akgündüz ise "Hastalığım nedeniyle gittiğim hastanede ciğerlerimden su almak istediler, kabul etmedim. Çünkü ciğerinden su alınan arkadaşlarımın hepsi öldü" diye konuştu.
65 yaşındaki Gülhanım Altan da oğlunun hastalıktan dolayı 1998 yılında vefat ettiğini, Nasibe, Kadir, Aysel, Özlem, Tülay isimli torunlarına güçlükle bakabildiğini anlattı. (aa)

89 yasındaki Abbas Özkan, çalıştığı işyerinden hastalık kapan oğlunun, 1989 yılında vatani görevini yaparken öldüğünü söyledi.

http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=Detay&ArticleID=890100&Date=25.07.2008&CategoryID=79

Nardaki antioksidan miktarı...

2008-07-21T09:36:00.002+03:00

Nar çaylı günlerim, sağlık hesap kitapları ile geçmiyor. Hesap kitap başka konularda başladı. Defterlerde not tutmalar, gelir giderler.Bugün biliyorum ki, bir şeyi elde etmenin yolu, kendinizi kandırıp onu hiç istememektir.

"Şark oturup beklemenin yeridir, biraz sabrederseniz behemahal her şey ayağınıza gelir."

İkiyüzlülük demeyin buna, değil. Tereddüt ve ihtimaller kültürünün sonucu.

Beklerken, tedbiri elden bırakmama ve her şeye hazırlıklı olmak istemenin sonucu...

Hala bekliyorum.

Quasi-oriental/quasi-occidental...

Quasi-magico...

Faşo nedir ula?

2008-07-11T22:09:00.003+03:00

Hayatımız, hele ki Türk siyaseti, "Böyle puşt gibi, ibne gibi bir şey." olarak tanımlamaktan öte konuşamayacağımız olaylarla dolup taşıyor. Gündemimiz, "Ergenekon" dosyaları, gizli belgeleri, iddiaları ve iddianamesizlikleri ile işgal edilirken, bir tanımlayamama, taraf olamama, söyledikleriniz ile kimsenin gönlünü alacak basit sıradan atışlar yapamadığınızı mı hissediyorsunuz. Buyrunuz, tercümanınız. Yok, yok, korkmayın, bu bir gazete reklamı değil, bir mizah dergisinde basılmış, nice Türk sosyal bilimcinin söylemeyi beceremediği, hatta hiçbir şey söylemediği şu günlerde, çok şey ifade etmiş bir yazının alıntılaması. Kendisi şöyle başlayıp devam etmekte:

"Dergi olarak Ergenekon Operasyonu konusunda halkımızla aynı duyguları paylaşıyoruz.
Türkiye’de uzun zamandan beri bir iktidar kavgası yaşanıyor. Kavga derinleştikçe ülke bir siyasi çıkmazın içine sürükleniyor. En temel gerçeklerin üstü örtülüyor. Bütün bu karmaşadan bizim payımıza ise tek bir şey düşüyor: Korku.
Hepimiz korkuyoruz.
Parti kapatmaya karşı demokrasiyi savunmaktan korkuyoruz. Çünkü bu ülkede bir cephe, demokrasiyi savunanları tarikatçı, şeriatçı, AKP’li, Sorosçu olarak damgalamaya hazır bekliyor.
Emniyette, yargıda, eğitimde, medyada tarikat kadrolaşmasına işaret etmeye korkuyoruz. Çünkü bu ülkedeki diğer bir cephe tarikat kadrolaşmasına işaret edenleri darbeci, cuntacı, ergenekoncu, faşist olarak damgalamaya hazır bekliyor.
Ergenekon operasyonuyla umutlanmaya korkuyoruz. Çünkü hem malum cephe operasyonla umutlanan herkesi tarikatçı, şeriatçı, AKP’li, Sorosçu olarak damgalamaya hazır bekliyor hem de ortada sadece yandaş basına sızdırılan ve yalanlanan belgeler dışında net bir bilgi yok. Görünürde operasyon darbecilere karşı yapılıyor ama Marmaris’teki baş darbeciyle ilgili de, 12 Eylül’ün kararttığı milyonlarca hayatın hesabını sormak için de en ufak bir girişim yok. Savcılığın çalışma usullerinin ve gözaltına aldığı insanlara sordukları saçma sapan soruların verdiği ipuçları göz önüne alındığında; feci halde tongaya basmaktan, kurunun yanında yanacak yaşların sorumluluğundan korkuyoruz.
Ergenekon operasyonunu eleştirmeye korkuyoruz. Çünkü hem, her Ergenekon eleştirisinde kendini kaybeden cephe, elinde “darbeci, cuntacı, faşist!” damgalarıyla bekliyor, hem de gözaltına alınan isimlerin hemen hiçbirine kefil olmaya niyetimiz yok.
Tarafsız olmaya da izin yok. Taraf olmayanı bertaraf etmeye hazır bekleyenler, “bizden değilsen, muhakkak onlardansın” şiarıyla, olan biteni anlamaya çalışanları dahi suçlamakta çekinmiyor.
Yıllardır “en çok birlik ve beraberliğe ihtiyacımız olan şu günler” lafıyla uyutulan bizler, bugün belki de ilk defa “en çok ayrılmaya ve cepheleşmeye mecbur olduğumuz günler” yaşıyoruz. Bizim adımıza karar verenlerin ve vermek için teşebbüs edenlerin yaptıklarından biz bir bok anlamıyoruz. Ülkemizin bu günlerden en hafif zararla çıkmasını umut ediyoruz. "

UYKUSUZ

Bizi pek çok bilimsel makalenin, laf kalabalığından ve sonuçsuzluğundan kurtarıp yalın ve etkili bir şekilde, eleştiri getirdikleri, indirgemeci olmamayı başardıkları için tebrik ediyorum. Gerçekten de kaç tane yazı var, "İşte bu." diye ağzı damağınızda kala kala okuduğunuz. Benim birkaç tane sevdiğim yazar ve üstüne bir de Uykusuz'um var. Size de haftada tek doz tavsiye ederim. Afiyetle okuyunuz, efendim.

Saatleri Yavaşlatma Enstitüsü

2008-06-11T00:58:00.005+03:00

Zaman, bugün benden yanaydı. Ne çok şey yaptım. ne ağır geçti.

Keşke, o hep yavaş olsa, ben hızlı olsam. Hayat bu ritmi korusa. İstediğimiz çoğulcul yaşam standardına ulaşsak.

Çok uyusak, çok rüya görsek. Çok konuşsak, çok gezsek, çok sevdiklerime zaman ayırsak, çok görsek, çok gitsek.
Çok sevsek.

Zaman. Önce öp, sonra doğur bizi. Çoğalalım, akalım. Su gibi, engelsiz, kıvrılalım. Yönümüz çok olsun, şeklimiz değişken. Özümüz hayati.

Emrivaki

2008-06-04T12:38:00.004+03:00

Facebook ve haddi konulu bu blog'da, ödevdir, finaldir gibi sıkıntılarımı geride bırakmış olmanın rahatlığı ile onlardan kalan yerleri gündelik dertleri sığdırma çabamın örneğini görebilirsiniz. Ya da "kardeşim herkes bunları yazıyor" zaten deyip bir sonraki blog yazısına kadar bekleyebilirsiniz de.
O değil de, şu Facebook'un tanımış olabileceğiniz, tanımasanız da eklemek isteyeceğiniz, o da olmadı bunca insanın hatrına ben de tanışayım diyebileceğiniz insanları sizin için bulup gelmesi bende başıma silah dayanmışçasına bir his yaratıyor.
Üstelik sildikçe çoğalan bir liste bu. Sanki filmlerde "al bakalım, al, al" nidaları ile ateşe tutulan adammış gibi hissediyorum.
O listedeki insanları ekleyeceksem de eklemek istemiyorum ondan sonra.
Facebook! Sana nadide Türk pop müziği şarkılarından:
"Sen seni bil sen seni,
Sen sıkı tut çeneni,
Eline diline hakim ol,
Dikkaaat!" diyor ve beni böyle emrivakilerle karşı karşıya bırakmamanı istiyorum.
ŞŞTTT! Kime diyorum ben!!

Moon River

2008-05-29T15:00:00.004+03:00

30 Mayıs'a bir kala, eski Sex and the City arşivini karıştırmaya başladım. İşim, gücüm ve hatta ödevim yokmuşcasına. İnsanın beynine böyle tatiller vermesi güzel bir şey diye düşünürken, sezon 4 bölüm 18 beni darmadağın etti.
Mr Big şehri terk eylemek üzereyken bir gece yarısı Carrie elinde koca bir pizza ile onu aniden ziyaret eder. Spontaneliğin kattığı o farklı anlam ile plakların arasından seçip beğendiği bir tane ile Moon River çalmaya başlar.
Ve ben bir anda 2005 senesinde, tek başıma Uçan Süpürge film festivalinde, gönüllülüğün paha biçilemez değerine karşılık izlediğim filme döndüm. Breakfast at Tiffany's!!! Ardından uzun uzun "Wanna-be Audrey Hepburn" halet-i ruhiyesinde dolaştığım günler geldi aklıma. O filmde Hepburn'un canlandırdığı o kırılgan kadın geldi. Gitar sahnesi geldi.
Bir evin arkaya bakan balkonunda oturup akşamüstünü geçiştirmeye çalışmak gibi bir his bu. O günlerin özlemi, hüznü ve fakat gelip dönmek istemeyeceğiniz gerçeği, hepsini barındıran bir duygu.

Sonrasında dalga geçtiysek de "Atasay'da Kahvaltı" diye, Moon River ve Breakfast at Tiffany's, benim en sevdiğim klasiklerden birisidir. Hem eski hem de bugüne dair gibidir. Bir gün New York'ta birbirini seven iki insan arasında da dinlenebilir. Ya da birisini seven bir kadın da dinleyebilir bir sinema salonunda tek başına. Ve hatta o kadar özel olur ki tüm bu deneyimler, her dinlendiğinde gözleri doldurabilir.

Ve plak bir gün takılsa da, Adrey Hepburn'un o şarkıyı söyleyişi bu deneyimi yaşamış olanların kulaklarında yankı bulmaya devam eder.

Ters Yön

2008-05-27T13:47:00.004+03:00

Bazen trafik kuralları olsa diye düşünüyorum hayatımızda da. Ters yön işaretleri, tek şerit, çift şerit işaretleri... Böylece nerede doğru yöndeyiz, hangi yola girmeliyiz, hangisinde başımız belaya girer, hangisinde yalnız kalır, hangisinde çok kişili bir ilişki yürütebiliriz bilirdik.
Hayatı kullanma klavuzu gibi bir talep değil bu, sadece anarşik hayatımızda biraz düzen olsaydı. Anarşi sadece benim karmakarışıklığımdan değil üstelik, kuralların, beklentilerin, istenenlerin de çokluğundan.
Bugün bir dersimden B+ aldım. "Ne var yani, hayat bu." deyip geçemiyorum, çünkü bu hayattan öte bir şey. Bu bir tür ters istikamet işareti mi diye düşünüyorum. Doğa kanunu da deyip geçmeyin, bu kanunların çok ötesine geçtiğim zamanlar olmuştu. Ayrıca, limitim buymuş kabullenmelerini de pek tasvip etmiyorum. Çünkü sırf birileri yemeyip içmeyip çocuk kalmış kişilikleri ile sükse yapabiliyor diye, kendimi onlara benzetemem, biliyorum. Ve bunun sınır, limit, kapasite meselesi olmadığı da aşikar. Başka bir şey bu.
Bu, bir taraftan içinde bulunmaya razı olmadığım, bir taraftan da düzeltmek için de uğraşmak da istemediğim bir şey.
Peki bu bir ters istikametse yapılması gereken ne? Geri dönüş mü, gazı kökleyip bir an önce yola çıkmak mı, yoksa tipik bir Türk sürücüsü gibi istifini bozmadan ilerlemek mi?
Karar bana ait, ama hangisi doğru nereden bileceğim. Bir işaret olsa, anlatsa, ipucu verse çok mu?

Meğer... Eğer: Bir geçişkenlilik yazısı

2008-05-19T00:03:00.000+03:00

Meğer ne çok yazasım varmış, yapmam gereken başka işler olunca hepsi aklıma hücum etti.
Meğer ertesi gün tatil olunca otomatik bir salıverme, kaytarma psikolojisine giriyormuşum. Sanki her halükarda çarşamba ile aramda iki günlük bir çalışma mesafesi yokmuş gibi. Ama yok, "tatilse çalışmam abi"ci oldum, gıdım ilerleyemiyorum. Eğer sıkmazsam güzelce, çok feci oturacağım kaba etlerimin üzerine, farkındayım; ama bilinçlilik insan hayatının yegane değişkeni değilmiş demekki. Rasyonel seçim teorisinin yıkıldığı noktadayım.

Meğer "Died in your arms" şarkıs garip bir gecede hayatıma girip ne çok etkilemiş beni. Çok arabesk, yine de çok seviyorum. Eğer bir şarkı seçme hakkım olsa, bunu söylerdim sahnede. Hatta çok istiyorum şöylemeyi. Siyah deri pantalon üzerimde, saçlar uzun, dalgalı ve tabiki dağınık. Of of nasıl kurguluyorum kafamda bir bilseniz, araştırmamı böyle kurgulasam süper olur, öyle diyeyim.

Meğer yıllarca "Eye of the tiger"ı özdeşleştiği Rocky imgesi nedeniyle dinleyememişim. Dinlemek de basit bir işmiş gibi gelirdi hatta. Eğer Persepolis olmasa, elitist "Onu lumpenler dinlesin, ben başka şeyler alayım" edası ile burun kıvırır dururdum. Le préjudice est mort, vive Persepolis! Şimdi o döneme ait en sevdiğim parçalardan birisi.

Bir de eğer meğer arasında gidip gelirken kaçırdığım zamanlar. Sizi bir yakalarsam fena olacak.

Şaşırdım...

2008-05-18T20:27:00.003+03:00

Sınav dönemi geldi ya, ne yapacağımı şaşırdım. Kızayım mı, zorla çalışayım mı, sisteme veryansın mı edeyim, okumaları iki günde bitirmek için mi kasayım, üç gün de yeter mi ki, yoksa yine son dakikacılık mı taslayayım. Karıştı kafam. O değil de ben bölümü bırakıp kültürel çalışmalara girmeyi düşünüyorum. Aslında Osmanlı da çalışabilirim.
Bu değişim fikrini, Maria Todorova'nın Balkanları Tahayyül Etmek, Edward Said'in Şarkiyatçılık ve bir de Marshall Berman'ın Katı Olan Her Şey Buharlaşır kitaplarından aldım. Baktım ki yok nedensellik, bağımlı değişken kavramları bana göre değil, açıklama ve ifade etme gücüne, hatta bilimsel olduğuna dahi inanmıyorum, bilimi dinleştirdiğini düşünüyorum, öyleyse gönlümü açan şeye bakayım dedim. Üstelik hem okurum, hem yazarım, işim de bu olur, para kazanırım. Ne güzel olur.

Not: Tepki gelmesin diye belirteyim, kolay demiyorum, sadece bana daha anlamlı, daha çok hayatta değişiklik yaratılır, özgün olunur gibi geliyor böyle. Sevdiğim kitapları okumak için de elimdeki sıkıcı makalelerin bitmesini beklemem. Hayat seyran olur.